Ηγούμενοι και ουραγούντες

Από τη μετάφραση του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη στο έργο του Αλφόνς Ντοντέ (Αλφόνσου Δωδέ) «Ταρταρίνος ο εκ Ταρασκώνος», πραγματικό θησαυρό λέξεων και εκφράσεων μιας άλλης εποχής. Οχι, προφανώς, επειδή προτείνω παρόμοιες διατυπώσεις σαν χρηστικές, αλλά ως αντανάκλαση της απόλαυσης που συχνά προσφέρουν τέτοιου είδους αναγνώσεις:

Εφρισσεν το δασύλλιον εις την ελαφράν ατμίδα του λυκόφωτος

ηγουμένου του Α και ουραγούντος του Β

απομύττετο (=φυσούσε τη μύτη του)

βύρσινος θύλακος (=δερμάτινο πορτοφόλι)

καπηλείον χωρικόν (=πανδοχείον, auberge)

συνέκρουσαν τα ποτήρια

το άνδηρον του καφενείου (la terasse du café)

εμβαρίσθη (=μπάρκαρε)

το κλινίδιον (κουκέτα) και το θυρίδιον (φινιστρίνι) του πλοίου