Η άσκηση διώξεων για πλημμελήματα ήταν για μένα μια τραγική είδηση. Γιατί τραγικές ήταν οι στιγμές που ζήσαμε εκείνο το απόγευμα. Είδηση που βγάζει θυμό, οργή. Περιμέναμε κακουργήματα. Περιμέναμε μια πρώτη, έστω μικρή δικαίωση. Εμεινα με τα παιδιά μου για έξι ώρες στη θάλασσα γιατί οι αρμόδιοι ήταν ανύπαρκτοι. Και για εμάς η ανυπαρξία τους είναι κακούργημα. Εχασα τα δύο σπίτια μου και όλα τα υπάρχοντά μας καταστράφηκαν. Εδώ και 18 χρόνια ζούσα στο Μάτι, σε νόμιμες κατοικίες και όχι σε σπίτια μέσα σε ρέματα ή πάνω στη θάλασσα. Δεν μπορούμε να ακούμε πια να ρίχνουν όλη την ευθύνη σε αυθαίρετα, μικρούς δρόμους και άναρχη δόμηση. Ξέρουμε ότι οι νεκροί δεν γυρίζουν πίσω. Ξέρουμε ότι οι εγκαυματίες θα εξακολουθήσουν να υποφέρουν. Για όλα αυτά πρέπει να τιμωρηθούν όλοι όσοι φταίνε. Αυτό θέλουμε: Μια δίκαιη τιμωρία.
Το παρόν άρθρο, όπως κι ένα μέρος του περιεχομένου από tanea.gr, είναι διαθέσιμο μόνο σε συνδρομητές.
Είστε συνδρομητής; Συνδεθείτε
Ή εγγραφείτε
Αν θέλετε να δείτε την πλήρη έκδοση θα πρέπει να είστε συνδρομητής. Αποκτήστε σήμερα μία συνδρομή κάνοντας κλικ εδώ
