Η ώρα της Νέμεσης

Οι εισαγγελείς έκαναν το καθήκον τους. Θα ήταν αδιανόητο να πάμε στις εκλογές, αυτοδιοικητικές και βουλευτικές, χωρίς τουλάχιστον να έχουν καταλογιστεί οι ευθύνες της κρατικής μηχανής για το τραγικό δυστύχημα του περασμένου Ιουλίου στο Μάτι. Εκατό νεκροί, πολλοί τραυματίες, εκατοντάδες άνθρωποι που διαμιάς καταστράφηκαν οι ζωές τους έχουν λόγο να απαιτούν δικαιοσύνη. Οι εισαγγελείς, ως όφειλαν, απήγγειλαν κατηγορίες. Μεταξύ άλλων για εμπρησμό από αμέλεια, για ανθρωποκτονίες από αμέλεια και για σωματικές βλάβες από αμέλεια. Εύλογα, από τη στιγμή που διαπίστωσαν ευθύνες σε υπηρεσίες, οι κατηγορίες προσωποποιούνται στους επικεφαλής των υπηρεσιών – επικεφαλής οργανισμών της τοπικής αυτοδιοίκησης, της πυροσβεστικής κ.λπ. Προφανώς, μένει η δίκη. Εκεί, μεταξύ άλλων, θα κριθεί ποιοι αιρετοί παραβίασαν ή, έστω, δεν έλαβαν σοβαρά υπόψη τους την εντολή που τους είχαν δώσει οι πολίτες. Προφανώς, για τους ενόχους, και τον βαθμό της ενοχής τους, αποφασίζουν τα δικαστήρια.

Κατά τις πληροφορίες, η εικόνα που αποκαλύπτεται από τη δικογραφία φαίνεται ότι επιβεβαιώνει τη γενική εντύπωση που επικρατεί, παρά την προσπάθεια από την πλευρά του κράτους και της κυβέρνησης να αποκρυβούν πραγματικά περιστατικά: οι καταθέσεις συγκλίνουν ότι, την ώρα της μεγάλης πυρκαγιάς, βασίλεψε «απόλυτη ασυνεννοησία και κατάρρευση του συστήματος». Οι δικαστές κάνουν λόγο για γενικευμένες ευθύνες των συναρμόδιων υπηρεσιών, καθώς και εγκληματικά λάθη και παραλείψεις κατά την αντιμετώπιση της πυρκαγιάς, ενώ μιλούν και για παραλείψεις στο επίπεδο της πρόληψης. Με απλά λόγια, το κράτος απέτυχε να προστατέψει τους πολίτες του. Η δημοσιογραφική κριτική εκείνων των ημερών, λένε οι εισαγγελείς, δεν ήταν άδικη. Κάθε άλλο.

Στον δρόμο προς το ακροατήριο, θα στοιχειώνουν τις πράξεις των υπευθύνων οι συμπεριφορές τους εκείνες τις κρίσιμες μέρες. Θα στοιχειώνει την κυβέρνηση η εξαρχής προσπάθεια στελεχών της, και του Πρωθυπουργού, να αποκρυβεί το μέγεθος της καταστροφής. Η υποτιθέμενη κυβερνητική σύσκεψη τις ώρες της καταστροφής, που μεταδόθηκε live από την τηλεόραση, είναι τεκμήριο αυταρχισμού, αναλγησίας και προπαγανδιστικής παρέλκυσης. Και η προσπάθεια, στη συνέχεια, να μετατεθούν οι ευθύνες στην κλιματική αλλαγή ή στα ίδια τα θύματα, είναι μνημείο κυνισμού, ένδειξη απόλυτης περιφρόνησης της εξουσίας προς τον πολίτη. Η ίδια περιφρόνηση επιδείχτηκε, μεταξύ άλλων, και κατά τις επισκέψεις Τσίπρα και Καμμένου στην περιοχή της καταστροφής – για να παραχθεί η εικόνα των ηγετών που φροντίζουν για τον λαό. Αλλά την Υβρι ακολουθεί η Νέμεσις.