Ακόμη περιμένει να γυρίσουν

«Είναι μια μικρή αχτίδα φωτός που βγαίνει από τα βάθη του Βεζούβιου όπου βρίσκεται η ιταλική Αριστερά». Από τον λυρισμό ενός γάλλου δημοσιογράφου, του Λοράν Ζοφρέν της «Libération», είναι προτιμότερη αυτή τη φορά η πρόζα ενός ιταλού ηθοποιού: «Σας το λέω εγώ που ήμουν και θα είμαι πάντα αριστερός» λέει ο Μάσιμο Γκίνι. «Πώς να το πω, το να είσαι αριστερός είναι καμιά φορά πολύ κουραστικό. Δεν είναι όπως όταν είσαι με τη Δεξιά όπου κάνει κουμάντο ένας κι εσύ για να είσαι με τη Δεξιά αρκεί να υπακούς σε εκείνον που κάνει κουμάντο χωρίς να μιλάς. Το να είσαι αριστερός σημαίνει να έχεις να κάνεις με όλους εκείνους που έχουν και από μία γνώμη, με όλους εκείνους που έχουν και από μία λύση στα προβλήματα, να είσαι με τους τσακωμούς και τα βάσανα».

Είναι ένας διαχωρισμός που θα ζήλευε ενδεχομένως ένας άλλος Ιταλός, ο φιλόσοφος Νορμπέρτο Μπόμπιο, που κόντρα στο ρεύμα της εποχής επέμενε πως οι διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στη Δεξιά και την Αριστερά δεν θα πέσουν ποτέ, πως θα παραμείνουν για πάντα ευδιάκριτες. Αλλά είναι και μια πραγματικότητα αυτή που περιγράφει ένας κουρασμένος από τους τσακωμούς και τις διαφωνίες ηθοποιός με την οποία θα συμφωνούσαν πολλοί στην ελληνική Αριστερά. Οχι στη λαϊκιστική Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία στο κάτω κάτω έχει έναν αρχηγό πίσω από τον οποίο έχουν συνταχθεί χωρίς να πολυμιλάνε όλοι οι συριζαίοι. Αλλά στην άλλη, εκείνη που είναι πιο κοντά στην Αριστερά του ιταλικού Δημοκρατικού Κόμματος και ιδεολογικά και αισθητικά και προσπαθεί μάταια να ενώσει τα κομμάτια της.

«Εάν γύρισαν όλοι, και γύρισαν όλοι, σημαίνει πως κάποιος ξεπέρασε τα όρια» κλείνει την πρόζα του ο Γκίνι, με αφορμή την εκλογή του  Νικόλα Τσινγκαρέτι στην ηγεσία του Δημοκρατικού Κόμματος. Γύρισαν και ο Ρομπέρτο Μπενίνι και η Στεφανία Σαντρέλι και ο Νάνι Μορέτι, γράφει η «Κοριέρε ντέλα Σέρα». H ελληνική Κεντροαριστερά δεν έχασε ποτέ ακριβώς τους δικούς της σταρ. Αλλά ακόμη περιμένει να γυρίσουν.