«Οι 100 άνθρωποι δεν πέθαναν με αναστολή»

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΡΟΒΒΑ, ΕΛΕΝΗ ΕΥΑΓΓΕΛΟΔΗΜΟΥ

Η ψυχραιμία χάνεται ξανά, η απογοήτευση είναι έκδηλη και ο θυμός επιστρέφει στο Μάτι και τον Νέο Βουτζά των 100 νεκρών από την τραγωδία της 23^ης Ιουλίου. Η «πρώτη δικαίωση» που περίμεναν εδώ και επτά μήνες, όπως υποστηρίζουν πυρόπληκτοι στα «ΝΕΑ», δεν ήρθε με την είδηση της άσκησης διώξεων για τρία πλημμελήματα. «Δεν γίνεται να θεωρώ δικαίωση μια ενδεχόμενη ποινή πέντε ετών που μπορεί να έχει και ανασταλτικό χαρακτήρα. Οι 100 άνθρωποι στο Μάτι δεν πέθαναν ανασταλτικά. Μου φαίνεται άδικο. Πέρασα 66 μέρες στο νοσοκομείο, έχω κάνει δύο επεμβάσεις και πρέπει να κάνω άλλες δύο, ακόμη και τώρα δυσκολεύομαι να περπατήσω», περιγράφει η Κάλι Χατζησταματίου, ένας από τους ανθρώπους που τους κυνηγά ακόμη ο εφιάλτης του περασμένου Ιουλίου. «Αισθάνομαι θυμό. Τόσο για την κατηγορία του πλημμελήματος όσο και τον ανασταλτικό χαρακτήρα που μπορεί να έχει η ποινή. Και αυτό αφορά όλους τους εμπλεκόμενους. Δεν μας ενημέρωσε κανείς για την επικινδυνότητα της κατάστασης ακόμη και όταν οι φλόγες έφτασαν στη Μαραθώνος. Δεν ήρθε ούτε ένα Πυροσβεστικό. Αναγκαστήκαμε εγώ, τα πεθερικά μου και ένα 6χρονο παιδί να τρέχουμε πανικόβλητοι με αποτέλεσμα η φωτιά να μας κατακάψει. Περισσότεροι από 100 άνθρωποι πέθαναν – διότι κάποιοι πέθαναν στα σπίτια τους ύστερα από μέρες – χιλιάδες έμειναν χωρίς σπίτι όπως εγώ κι ο γιος μου που ακόμη υποφέρουμε σωματικά. Περιμέναμε κάτι περισσότερο», προσθέτει.

ΧΩΡΙΣ ΕΛΠΙΔΑ. Επί 18 χρόνια κάτοικος του Ματιού και μητέρα δύο παιδιών η Γιώτα Βλαχέα έχασε σε «φλόγες 25 μέτρων» δύο σπίτια: «Πάνω που καταλαγιάζει ο φόβος μας και η οργή, ακούμε για τις συγκεκριμένες διώξεις και σβήνει η ελπίδα για δικαίωση». Η ίδια και τα παιδιά της γλίτωσαν από την πύρινη κόλαση, περιμένοντας για βοήθεια επί έξι ώρες μέσα στη θάλασσα: «Ξέρουμε ότι οι νεκροί δεν γυρίζουν πίσω. Δεν θα κάνουμε σε κανέναν τη χάρη να σιγήσει η φωνή μας και να ξεχαστούμε. Ακούσαμε χίλια δυο απίστευτα πράγματα ακόμα και μετά την πυρκαγιά. Θα παλέψουμε για τη δίκαιη τιμωρία των υπευθύνων». Για «αδιανόητη τραγωδία που δεν μπορεί να αντιπροσωπεύεται από τέτοιες κατηγορίες» μιλάει η Εφη Μπομπόνη, φιλοξενούμενη σε εγκαταστάσεις της Πολεμικής Αεροπορίας στο Ζούμπερι: «Η μνήμη των 100 νεκρών απαιτεί στοιχειώδη σεβασμό – που ούτε αυτός υπήρξε από ορισμένους. Σίγουρα απαιτεί δικαίωση».