Μόδα

Μετά την «Εβδομάδα Μόδας» στο Παρίσι, είχαμε ανάλογη εκδήλωση και στην Αθήνα. Παρουσιάστηκε χθες κολεξιόν με ρόμπες.

Δεν ήταν φυσικά εκδήλωση των ευρωπαίων Σοσιαλιστών, ακόμη λιγότερο η «εαρινή σύναξή» τους – όπως τη διαφήμισε ευφάνταστα μια εφημερίδα του Μαξίμου.

Ηταν εκδήλωση που οργάνωσε ένα ινστιτούτο της Λούκας για μια έκθεση της Λούκας.

Μεταξύ άλλων παρέστη κι ο πρόεδρος της ομάδας των Σοσιαλιστών στο Ευρωκοινοβούλιο, εκπροσωπώντας τον εαυτό του – όπως αποκάλυψε η Καϊλή.

Δεν τον ξέρω τον άνθρωπο, αλλά αν αληθεύει ότι στις Βρυξέλλες θεωρείται συνομιλητής του… Παπαδημούλη, τότε μου δημιουργούνται ισχυρές αμφιβολίες για την πολιτική νοημοσύνη του!

Είναι προφανές επίσης ότι κανείς δεν είχε την παραμικρή υποχρέωση να καλέσει «θεσμικά» τον Τσίπρα, όπως ψευδώς ισχυρίζεται η Κατσέλη.

Αν μάλιστα οι διοργανωτές ήταν στοιχειωδώς σοβαροί δεν θα είχαν και ενδιαφέρον να τον ακούσουν. Ο άνθρωπος ανήκει σε άλλη πολιτική οικογένεια, όπως ο Μητσοτάκης ή ο Κουτσούμπας. Τους οποίους φυσικά και δεν κάλεσαν.

Η Λούκα λοιπόν οργάνωσε ένα πάρτι μήπως ξαναβγεί στην επιφάνεια. Μάζεψε κάτι πουθενάδες να κάνει τα γλυκά μάτια στον Τσίπρα, μήπως την ορίσει επίτροπο ή κάτι τέτοιο. Κι ο Τσίπρας έτρεξε μήπως πουλήσει μούρη.

Τόσο απλό. Είμαι βέβαιος ότι τις μπαρούφες περί «διαλόγων» και «προοδευτικών δυνάμεων» δεν τις παίρνει σοβαρά κανείς από τους δυο. Δεν ξέρω αν είναι «προοδευτικοί», σίγουρα δεν είναι ηλίθιοι.

Οι υπόλοιποι φυσικά δεν είχαν κανέναν λόγο να πάρουν μέρος στο πάρτι της Λούκας για τον Τσίπρα.

Δεν πήγαν. Και το πάρτι απέτυχε όπως ήταν αναμενόμενο. Τέλος μιας ιστορίας χωρίς πραγματική σημασία.

Αλλά με ηθικό δίδαγμα. Ποτέ δεν πίστευα ότι υπάρχουν άνθρωποι με τόση δίψα για δημοσιότητα και τέτοια απόγνωση για κάποιον ρόλο.

Ανθρωποι που ξεφτίλισαν τον πρότερο βίο τους προκειμένου να κάνουν τους αβανταδόρους μιας κυβέρνησης που βρίσκεται στον αντίποδα όσων πρέσβευαν τον πρότερο βίο τους.

Απουσία ηθικών αναστολών; Σίγουρα. Αλλά και έλλειψη μυαλού.

Για τους περισσότερους είναι το κύκνειο άσμα μιας μακρόχρονης εμπλοκής στα κοινά. Υποθέτω πως μετριούνται στα δάχτυλα ενός χεριού όσοι από τη χθεσινή εκδήλωση ξανακουστούν μετά τις προσεχείς εκλογές.

Τα πρόσφατα κρούσματα του Ποταμιού και της ΔΗΜΑΡ μάς θύμισαν ότι ο καθένας στην πολιτική έχει την ευθύνη του τέλους του.

Μπορεί να το ζήσει με αξιοπρέπεια, όπως είχε κάνει ο αείμνηστος Κωστής Στεφανόπουλος όταν απέτυχε η ΔΗΑΝΑ.

Μπορεί να το ζήσει και εξευτελιζόμενος. Αδοντας το κύκνειο άσμα του σε μια χωματερή.