Αφυπνίσεις

«Κι αν ξυπνήσει η ιταλική και η ευρωπαϊκή Αριστερά;» Ετσι ξεκινούσε στο κυριακάτικο φύλλο της Repubblica το άρθρο του ο ιδρυτής της, ο αειθαλής Εουτζένιο Σκάλφαρι (σε έναν μήνα κλείνει τα 95). Η αισιοδοξία του βασιζόταν στην τεράστια συμμετοχή που είχε την προηγούμενη ημέρα η πορεία κατά του ρατσισμού στο Μιλάνο (250.000 άνθρωποι) και που αναμενόταν να έχει την ίδια ημέρα η ψηφοφορία για τον νέο ηγέτη του Δημοκρατικού Κόμματος (προσήλθαν τελικά 1,8 εκατομμύρια άτομα). Πέρα από αυτό όμως, έγραφε ο Σκάλφαρι, η εκλογή του Νικόλα Τσινγκαρέτι στην ηγεσία του κόμματος θα φέρει πίσω τους ψηφοφόρους που έφυγαν την εποχή Ρέντσι, θα ενθαρρύνει μια προσέγγιση με τα Πέντε Αστέρια και ενδεχομένως θα ρίξει με τον τρόπο αυτό την κυβέρνηση.

Κι αν ξυπνήσει η ελληνική Αριστερά; Το ίδιο το ερώτημα μοιάζει με παραδοξολογία. Στη συριζαϊκή γλώσσα, ή έστω διάλεκτο, η Αριστερά στην Ελλάδα όχι μόνο κυβερνά εδώ και τέσσερα χρόνια, με ένα πρόσκαιρο εθνικολαϊκιστικό δεκανίκι από το οποίο έχει πλέον απαλλαγεί, αλλά είναι έτοιμη και να μεγαλώσει ακόμη περισσότερο μέσω της διεύρυνσής της προς το Κέντρο. Οι ξένοι συμφωνούν: ο Ούντο Μπούλμαν έλαβε μέρος χθες σε μια εκδήλωση μαζί με τον Αλέξη Τσίπρα. Μένει να πειστούν και οι Ελληνες.

Ομως για ποια Αριστερά αλήθεια μιλάμε; Για έναν μεταλλαγμένο ΣΥΡΙΖΑ «και άλλες δημοκρατικές δυνάμεις» ή για μια σύγχρονη, μεταρρυθμιστική, ευρωπαϊκή Κεντροαριστερά; Ο Πρωθυπουργός θεωρεί ότι το δίλημμα είναι πλαστό και καλεί σε συστράτευση για την απόκρουση της επέλασης της Ακροδεξιάς. Και η πρόεδρος του ΚΙΝΑΛ απαντά ότι ο υποστηρικτής του Μαδούρο δεν έχει καμιά σχέση με Κεντροαριστερά.

Η Φώφη Γεννηματά νιώθει να δέχεται μια διπλή επίθεση. «Τσίπρας και Μητσοτάκης θέλουν να εξαφανίσουν τη δημοκρατική παράταξη» είπε στο φόρουμ των Δελφών. Αλλά εκείνη επιμένει, ο τρίτος δρόμος είναι δυνατός. Κι είναι ένας δρόμος χωρίς την ιδεοληψία που χαρακτηρίζει τον ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς την ασυδοσία της αγοράς που πρεσβεύει η ΝΔ και χωρίς τον διχασμό για τον οποίο είναι υπεύθυνα και τα δύο κόμματα.

Η αλήθεια είναι βέβαια ότι ένας από τους πρώτους που μίλησαν για προδοσίες με αφορμή τη Συμφωνία των Πρεσπών ήταν ο γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του δικού της κόμματος. Το ΚΙΝΑΛ δεν είναι λοιπόν άμοιρο ευθυνών για το διχαστικό κλίμα. Ο βασικός λόγος για τον οποίο η ηγεσία του ζητά την ψήφο του ελληνικού λαού δεν είναι ούτε η μετριοπάθειά του ούτε οι προχωρημένες θέσεις του για την οικονομία, την Παιδεία ή τη Δημόσια Διοίκηση, αλλά η ανάγκη να υπάρξει ένας ισχυρός τρίτος πόλος, να μη συνθλιβούν τα πάντα από τη μέγγενη του διπολισμού.

Σε αντίθεση με την Ιταλία, λοιπόν, η ελληνική Αριστερά δεν κοιμάται. Ισα ίσα βρίσκεται σε διαρκή αναταραχή. Δύσκολα όμως αυτό θα οδηγήσει και σε θαυμάσια κατάσταση.