Ο άνθρωπος που ήταν εκεί

Είχε πει πως μισούσε τον θάνατο, αλλά αγαπούσε το ταξίδι και την περιπέτεια που εκείνος έφερνε. Αλλωστε, μαζί του είχε ένα διαρκές, παράδοξο φλερτ. Είχε μάθει να τον πλησιάζει για να τον βάζει στο κάδρο του και να τον μεταμορφώνει σε δυνατές εικόνες. Αλλά και να του ξεγλιστράει όταν έπρεπε να τον αντικρίσει κατάματα όπως στην ενέδρα ανταρτών στη Σιέρα Λεόνε, στον πόλεμο του Αφγανιστάν, στην πολιορκία του Κομπάνι από το ISIS. Στην τελική τους αναμέτρηση, ωστόσο, ο Γιάννης Μπεχράκης λύγισε. Εφυγε από τη ζωή το περασμένο Σάββατο, χτυπημένος βαριά από τον καρκίνο, σε ηλικία 59 ετών.

Στις τρεις δεκαετίες που εργάστηκε ως φωτορεπόρτερ, αναδείχθηκε σ’ έναν από τους σημαντικότερους της γενιάς του, ξεχωρίζοντας για την οπτική του απέναντι στην ανθρώπινη οδύνη, αλλά κυρίως για τον επαγγελματισμό και τη γενναιότητά του. Ως επικεφαλής του φωτογραφικού τμήματος του πρακτορείου Reuters κάλυψε ορισμένα από τα ιστορικά γεγονότα παγκοσμίως, όπως ο εμφύλιος της Γιουγκοσλαβίας, ο πόλεμος του Αφγανιστάν και της Τσετσενίας, οι συγκρούσεις στην Παλαιστίνη, η Αραβική Ανοιξη του 2011 και η ανθρωπιστική – προσφυγική κρίση των τελευταίων χρόνων.

Πίσω από κάθε κλικ κρυβόταν η θέλησή του να δείξει στο ευρύ κοινό τι συνέβαινε στα πεδία των κρίσεων, όπου διάλεγε να βρίσκεται τακτικά. «Η αποστολή μου είναι να σας λέω την ιστορία και εσείς να αποφασίζετε τι θέλετε να κάνετε. Η αποστολή μου είναι να εξασφαλίζω πως κανένας δεν μπορεί να λέει “δεν ήξερα”» είχε σχολιάσει ο ίδιος μιλώντας σ’ ένα πάνελ του TEDx.

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1960. Μια εικόνα που αντίκρισε στις σελίδες του περιοδικού «Time Life» τον γοήτευσε και τον οδήγησε στα μαθήματα φωτογραφίας. Στα πρώτα του βήματα στον χώρο, τη δεκαετία του 1980, εργάστηκε σε φωτογραφείο, αλλά σύντομα κατάλαβε ότι η ρουτίνα της δουλειάς αυτής τον έπνιγε. Ετσι, επέλεξε τον τομέα του φωτορεπορτάζ όταν είδε την ταινία «Αποστολή στη Νικαράγουα» του 1983, όπου μια ομάδα δημοσιογράφων κάλυψε την επανάσταση του 1979 στη χώρα της Κεντρικής Αμερικής.

Αρχικά, συνδέθηκε με το Reuters στην Αθήνα ως freelancer το 1987, αλλά η δουλειά του κατά την αποστολή στη Λιβύη του Καντάφι το 1989 του έδωσε ένα μόνιμο συμβόλαιο συνεργασίας. Αιτία; Η φωτογραφία τού τότε δικτάτορα έγινε πρωτοσέλιδο στις μεγαλύτερες εφημερίδες όλου του κόσμου, πιστοποιώντας πως ένας μεγάλος φωτορεπόρτερ είχε μόλις γεννηθεί. Τις επόμενες τρεις δεκαετίες της καριέρας του τις πέρασε με μια βαλίτσα στο χέρι στέλνοντας φωτογραφικές ανταποκρίσεις από την Ευρώπη, την Αφρική και την Ασία.

Τα τελευταία χρόνια είχε στρέψει το βλέμμα του στην Ελλάδα της κρίσης και των προσφύγων που έρχονταν κατά χιλιάδες από τα παράλια της Τουρκίας. Τα όσα έζησε από κοντά στα νησιά τού προκάλεσαν αϋπνία και εφιάλτες τα βράδια. Στις φωτογραφίες του, ωστόσο, επέλεγε κάθε φορά να αναδείξει τη δύναμη του ανθρώπου για επιβίωση και όχι την κατρακύλα του προς το χάος, τονίζοντας πως «για μένα το πιο σπουδαίο είναι ότι γινόμαστε οι φωνές των ανθρώπων που μας χρειάζονται». Γι’ αυτό και η εφημερίδα «Guardian» το 2015 τον ανακήρυξε φωτογράφο της χρονιάς. Τον Απρίλιο του 2016 κέρδισε μαζί με τους νεότερους συναδέλφους του από το Reuters Αλκη Κωνσταντινίδη και Αλέξανδρο Αβραμίδη το βραβείο Πούλιτζερ (στην κατηγορία «Breaking news»), τη σημαντικότερη διάκριση στον χώρο των μέσων ενημέρωσης. Πίσω του αφήνει τη σύζυγό του Ελισσάβετ και την κόρη τους Ρεβέκκα μαζί με τον γιο του από τον πρώτο του γάμο Δημήτρη.