Φουρτουνάκηδες και Πολάκηδες

Στο εξαιρετικό βιβλίο του «Κομματοκρατία και Δυναστικό Κράτος» ο καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου Γιώργος Κοντογιώργης αναφέρει: «Εάν θέλουμε να αναζητήσουμε τα αίτια της σημερινής κρίσης, θα πρέπει, πρώτον, να έχουμε επίγνωση της διαφοράς της από την παγκόσμια κρίση και, δεύτερον, εάν διαφέρει, τι είναι αυτό που δημιουργεί τη διαφορά και γιατί, ή πού, ανάγεται. Ποια είναι δηλαδή η ελληνική αιτία της κρίσης. Ως προς την πρώτη περίπτωση, λοιπόν, διαπίστωσα ότι: Η ελληνική κρίση δεν οφείλεται σε μία δυσλειτουργία του τραπεζικού συστήματος, και επομένως στην απορρύθμιση που δημιούργησε μέσα από τις επιλογές του. Στην ελληνική περίπτωση, το κράτος, δηλαδή η πολιτική ηγεσία, και κατ’ επέκταση ο κρατικός μηχανισμός, αποτελεί την πρωτογενή αιτία της κρίσης. Σε αυτό το πλαίσιο μπορούμε και να διερωτηθούμε γιατί το ελληνικό κράτος δημιούργησε την κρίση; Γιατί αποτέλεσε την αιτία της κρίσης; Η απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι μονοσήμαντη: Ευθύνεται γι’ αυτό ο χαρακτήρας του πολιτικού συστήματος. Το ελληνικό πολιτικό σύστημα ιστορικά, και όχι μόνο αυτό το οποίο ανασυγκροτήθηκε μετά τη Μεταπολίτευση, εγκαλείται για δύο πράγματα:

α) Το ένα είναι η βαθιά ριζωμένη ιδιοποίηση και ο εκφυλισμός του κρατικού μηχανισμού από το πολιτικό προσωπικό και τις δυνάμεις της διαμεσολάβησης ή της διαπλοκής.

β) Το άλλο είναι η εγκατάσταση μιας σχέσης μεταξύ κοινωνίας και πολιτικής που εδράζεται στην απο-συλλογικοποίηση του κοινωνικού ιστού, δηλαδή στην προσωπική εξάρτηση του πολίτη από τον πολιτικό. Είναι αυτό που ονομάζουμε πελατειακό σύστημα, το οποίο σε πολιτικό επίπεδο μπορεί να ορισθεί ως κομματοκρατία».

Στρατόπεδα
πολιτικών οπαδών

Είναι λοιπόν, αυτή η διαρκής πολιτική παθογένεια – η κομματοκρατία – η οποία έχει τις ρίζες της στην εποχή του Οθωνα και στην επιβολή του κράτους ως θεσμού κατοχής πάνω στην κοινωνία, που δημιουργεί μέχρι τις μέρες μας στρατόπεδα όψιμων πολιτικών οπαδών ανάλογα με τα έμμεσα ή άμεσα συμφέροντα που θίγονται ή εξυπηρετούνται κάθε φορά. Είναι ακριβώς αυτή η λανθάνουσα πολιτική συμπεριφορά που δημιούργησε εσχάτως και την κόντρα για το δάνειο του υφυπουργού Πολάκη – ένα σίριαλ με έντονα στοιχεία ιλαροτραγωδίας, που ξεκίνησε από το αν το δάνειο εκταμιεύθηκε νομίμως και κατέληξε στο αν τα ΑΤΜ δίνουν 100.000 ευρώ (στον καθένα, έτσι, χωρίς λόγο), ή στο κατά πόσο αυτές οι εκατό χιλιάδες βοηθούν για να φύγει από το στόμα «η τζατζικίλα από τα αριστερά κουτούκια της Καισαριανής», όπως ειπώθηκε σε κάποιο ραδιόφωνο.

Πολακολάτρες και Πολακομάχοι σε μία αναμέτρηση μέχρι τελικής πτώσης, χωρίς κανένα ουσιαστικό περιεχόμενο, χωρίς κανένα πολιτικό γινόμενο, σε ένα πεδίο μάχης όπου κυριαρχούν ο άκρατος λαϊκισμός, οι κρυφές ατζέντες, η πολιτική υποκρισία και με μεγάλο νικητή – μαντέψτε – την Κομματοκρατία!

Πρόσχημα

Οπως ακριβώς στο επίπεδο της πολιτικής αισθητικής και εκφοράς λόγου, κάθε εποχή έχει τον Πολάκη της (Γιαννόπουλος, Ψωμιάδης και πάει λέγοντας), έτσι και ο αντίλογος από τους κόλπους του λεγόμενου μετώπου της λογικής, περιορίζεται στην αγανακτισμένη πλην όμως αφόρητα προβλέψιμη και προσχηματική καταγγελία του «αριστερού λαϊκισμού» που μόνο στόχο έχει την εναλλαγή οφιτσίων προς τα δεξιά. Και κατά συνέπεια, τη διαιώνιση του μόνου συστήματος εξουσίας που έχει γνωρίσει αυτός ο τόπος, εδώ και 2.300 χρόνια: Της Φαυλοκρατίας.

Αυτό ακριβώς το σκηνικό πολιτικού ζόφου αναδεικνύει σε όλο της το μέγεθος την αδυναμία του «συλλογικού υποκειμένου», δηλαδή του λαού, να συγκροτήσει μία στοιχειώδη, αυτόνομη πολιτική κοινωνία. Και καταπώς φαίνεται, σε συνθήκες οικονομικής ανέχειας και εργασιακού εξαναγκασμού, ο φόβος θα οδηγεί τους πολίτες (και τους δημοσιογράφους) περισσότερο στην – πάντα αδιέξοδη – μάχη υπέρ ή κατά Πολάκηδων, παρά στη συνειδητοποίηση ότι, επιτέλους, πρέπει να βαδίσουμε αλλιώς. Με τις υγείες μας.