Ο Ντάνος κι ο Ρουβίκωνας

Ο Γιώργος Αγγελόπουλος, που τον μάθαμε ως Ντάνο, έπαιξε κάποια στιγμή πριν από ενάμιση χρόνο να είναι ο πιο διάσημος Ελληνας έστω και γι’ αυτά τα δεκαπέντε λεπτά δημοσιότητας που μας επιδίκασε ο Γουόρχολ. Πάντως γεγονός είναι ότι το καλοκαίρι του 2017, τετράχρονα πιτσιρίκια στις παραλίες πλακώνονταν για το ποιος είναι ο Ντάνος. (Εντάξει, μπορεί να μην πηγαίνω σε πολύ σικ παραλίες αλλά αν κάποιων τους έπεσε η μύτη, ας σκύψουν να τη μαζέψουν). Ο τηλεοπτικός σταρ, λοιπόν, αφηγήθηκε τη διαδρομή του από τον φούρνο της Σκιάθου μέχρι την ελληνική «λεωφόρο της δόξας» – που σοκάκι είναι αλλά, τέλος πάντων, να έχουμε να λέμε. Και εγένετο βιβλίο.

Και εν μέσω της Ωκεανίδας ξέσπασε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τσουνάμι χλεύης, λαϊκής οργής, κοινωνικού αποτροπιασμού για το θράσος του τηλεαστέρα. Και οικτιρμού για την κατάντια όσων περίμεναν στην ουρά έξω από το βιβλιοπωλείο όπου υπέγραφε τα αντίτυπα του βιβλίου του. «Πτωχοί, αφού διαβάζετε Ντάνο, σας αξίζουν τα Μνημόνια. Μη σας πω κι ο τριχοφάγος», όπως θα έλεγε κι η μαντάμ Σουσού.

Δεν θα υπεραμυνθώ του δικαιώματος οιουδήποτε Ντάνου να γράφει όσα και ό,τι βιβλία θέλει. Εκτός από αυτονόητο είναι και θέση άμυνας που φανερώνει ενοχή. Οι άνθρωποι απολογούνται για τα βιβλία που διαβάζουν ή γράφουν μόνο στον δυστοπικό κόσμο του Οργουελ και του Μπράντμπερι. Αυτό που εμένα με απασχολεί είναι από πού ψωνίζουν το δικαίωμα της δημόσιας απαξίωσης αυτοί που κατακεραυνώνουν τον Ντάνο και τους αναγνώστες του. Τι είναι αυτό που τους κάνει να πιστεύουν ότι η υποκειμενική τους άποψη περί ποιότητας και, για να το πάω παραπέρα, περί σωστού και λάθους, περί ηθικού και ανήθικου είναι τεκμηριωμένη αντικειμενικά;

«Ελα τώρα, τρολάρουμε» ισχυρίστηκε κάποιο από τα σηκωμένα δάχτυλα που κουνιούνται διδαχτικά στα σόσιαλ. Τι μου λέτε; Η ανθρωποφαγία με χαβαλέ έχει διαφορά από την ανθρωποφαγία χωρίς σάλτσα; Θεωρώ καμία. Τέτοια ψευδοάλλοθι επιστρατεύονται για να ξεπλύνουν συνειδήσεις, όχι επιπτώσεις. Ενώ η τοξικότητά τους επικάθεται ως μείγμα υδράργυρου με βαζελίνη σε μία κοινωνία που βρίσκεται μόνιμα στα κάγκελα, καθώς θεωρεί κοινωνική επιταγή να πάρει θέση επί παντός του επιστητού.

Αν πεις ότι για κάποιο θέμα δεν έχεις άποψη, θα πέσουν να σε φάνε. Θα σε πούνε κοινωνικά απολιτίκ, πνευματικά αδιάφορο, ότι κρύβεις λόγια, ότι κάποιους θέλεις να καλύψεις. Και κοίτα τώρα που δεν θυμάμαι ποιος έχει πει ότι εξίσου φασιστικό με το να σου αφαιρούν τον λόγο είναι και να σε υποχρεώνουν να μιλήσεις.

Λοιπόν, για να ξεκαθαρίσουμε τα βασικά. Ούτε κοινό περί δικαίου αίσθημα υπάρχει ούτε κοινή περί ποιότητας άποψη. Για το πρώτο υπάρχει η νομική επιστήμη και οι δικαστές οι οποίοι μάλιστα οφείλουν να κλείνουν τα αυτιά τους στο αγριεμένο πλήθος. Και για το δεύτερο η ατάκα παλιού κωμικογράφου: «Το αρεσάμενον του ανθρώπου, το καλιότερον». Από εκεί και πέρα, από το τρολάρισμα εναντίον του Ντάνου μέχρι τις μπούκες του Ρουβίκωνα, μια ανάρτηση δρόμος.