Η χαμένη μετριοπάθεια

O Βόλφγκανγκ Μινχάου είναι ένας από τους αρθρογράφους-βεντέτες των «Financial Times». Αλλά δεν πέφτει πάντα μέσα στις προβλέψεις του. Τον Νοέμβριο του 2011, ας πούμε, έδινε δέκα ημέρες ζωή στο ευρώ. Το καλοκαίρι του 2015 θεωρούσε ως πιθανότερο σενάριο την αποχώρηση της Ελλάδας από την ευρωζώνη – και μας συνιστούσε να το επιδιώξουμε κιόλας, αφού μακροπρόθεσμα θα μας έκανε καλό!

Η τελευταία του πρόβλεψη είναι ότι το μέλλον δεν ανήκει στη Δεξιά, αλλά στην Αριστερά. Η φιλελεύθερη δημοκρατία, γράφει, γνωρίζει μια διαρκή παρακμή, αφού δεν μπόρεσε να λύσει τα προβλήματα που δημιούργησε η πολιτική των φορολογικών περικοπών και της δημοσιονομικής πειθαρχίας. Τα νέα κεντρώα κινήματα της Γαλλίας, της Βρετανίας ή της Ιταλίας θα αποδειχθούν βραχύβια. Ο Τραμπ θα αποτύχει, όχι μόνο επειδή το τείχος του δεν μπορεί να σταματήσει τη μετανάστευση, αλλά επειδή η τελευταία θα εκτοπιστεί σύντομα από άλλα προβλήματα, όπως οι επιπτώσεις της τεχνητής ευφυίας στα μεσοαστικά νοικοκυριά, η αύξηση της φτώχειας και η οικονομική αναταραχή λόγω της κλιματικής αλλαγής. Ποιος μένει;

Μένουν οι ριζοσπάστες της Αριστεράς σαν τη νεαρή αμερικανίδα βουλευτή Αλεξάντρια Οκάσιο – Κορτές, που προτείνει φόρο 70% στα κέρδη των πλουσίων. Δεν έχει σημασία το ποσοστό, γράφει ο Μινχάου, αλλά η πρόθεση να ανατραπεί μια πολιτική 30 ετών. Θα υπάρξουν ασφαλώς παράπλευρες απώλειες. Αλλά αυτό για τη ριζοσπαστική Αριστερά αποτελεί υπόσχεση, όχι απειλή.

Είναι λοιπόν και η εφημερίδα του Σίτι με τη «Γέφυρα»; Οχι ακριβώς. Γιατί η Ελλάδα έχει μια μεγάλη διαφορά σε σχέση με τις υπόλοιπες χώρες: εδώ δοκιμάστηκε για μερικούς μήνες, με τα γνωστά αποτελέσματα, ΚΑΙ η λύση της ριζοσπαστικής Αριστεράς (την οποία ο Μινχάου καλούσε τότε να πει ΟΧΙ στους δανειστές). Στη συνέχεια κυβέρνησε ένας απίστευτος συνασπισμός Τσίπρα – Καμμένου («παράταιρη συμμαχία» τον χαρακτηρίζουν με περισσή κοσμιότητα οι γεφυροποιοί), που μπορεί να ψήφισε (όπως ψήφισε) τις Πρέσπες, επιτέθηκε όμως με όλους τους τρόπους στην παιδεία, στη δικαιοσύνη, στα μέσα ενημέρωσης.

Αυτοί που υπογράφουν την ΠΠΠ (Πρωτοβουλία Προοδευτικών Πολιτών) θα ήταν πιο χρήσιμοι και πιο πειστικοί αν, αντί να προτείνουν σύγκλιση με ένα κόμμα που απέτυχε να υπηρετήσει την πρόοδο, πρωταγωνιστούσαν στη δημιουργία μιας Ανεξάρτητης Ομάδας ανάλογης με εκείνη που συγκρότησαν στη Βρετανία οι αντάρτες του Εργατικού και του Συντηρητικού Κόμματος. Μιας Ομάδας δηλαδή που θα πίεζε τα δύο μεγάλα κόμματα να ακολουθήσουν τον δρόμο της μετριοπάθειας, της σύνεσης και του συμβιβασμού. Που θα υπερέβαινε τις ιδεολογικές ταμπέλες και θα συγκροτούσε ένα Μέτωπο της Λογικής.

Τον ρόλο αυτό προσπάθησε να τον παίξει παλιότερα η Κίνηση των Πέντε Δημάρχων και, στη συνέχεια, το Ποτάμι. Απέτυχαν. Ο Γιάννης Μπουτάρης, αφού πρωταγωνίστησε και στις δύο εκείνες προσπάθειες, ρίχνεται τώρα σε νέες περιπέτειες, ακούραστος και καταχειροκροτούμενος. Αλλά η μετριοπάθεια έχει χάσει το παιχνίδι.