«Εγώ, ο ελεύθερος σκοπευτής»

Τα τελευταία 7 χρόνια, στα βορειοανατολικά της Συρίας, εκεί που συναντώνται η Τουρκία, το Ιράκ και το Ισλαμικό Κράτος, μια ομάδα παθιασμένων Κούρδων έχουν φτιάξει ένα – μη αναγνωρισμένο – κράτος ονόματι Ρογιάβα και προσπαθούν να το προστατεύσουν πάση θυσία. Είναι αναρχο-αριστεροί, με οικολογικές ευαισθησίες, δεν είναι ιδιαίτερα θρήσκοι και τάσσονται αναφανδόν υπέρ της ισότητας των δύο φύλων. Γι’ αυτό στην αντάρτικη ομάδα τους ζουν μαζί άνδρες και γυναίκες ελεύθεροι σκοπευτές που μάχονται τα τελευταία πέντε χρόνια τους τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους.

Ενα νέο βιβλίο με τίτλο «Με μικρές πιθανότητες: Η ιστορία των ελεύθερων σκοπευτών που διέλυσαν το Ισλαμικό Κράτος» αφηγείται την ιστορία των συγκρούσεων της ομάδας με τους τζιχαντιστές μέσω των ελεύθερων σκοπευτών. Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί το όνομα Αζαν Κούντι, είναι Κούρδος, ανήκε στην ομάδα αυτή και τώρα ζει στην Ευρώπη. Γεννημένος στο Ιράν, εγκατέλειψε τις ένοπλες δυνάμεις της χώρας του και πήγε αυτοεξόριστος στη Βρετανία το 2004. Εκεί διάβασε τα βιβλία του Αμπντουλάχ Οτζαλάν, ηγέτη του κουρδικού ΡΚΚ. Στο ξέσπασμα του εμφυλίου πολέμου στη Συρία, δημιουργήθηκε η Ρογιάβα πάνω στο μοντέλο που είχε περιγράψει ο Οτζαλάν και το 2013 όταν ξεκινούσε η σύγκρουση με το Ισλαμικό Κράτος, ο Κούντι ταξίδεψε στη Συρία για να την προστατέψει.

Πολέμησε παντού. Στην πόλη του Κομπάνι, το 2015-2016 διεξήχθη η μάχη που θεωρείται ότι σταμάτησε την επέκταση του Ισλαμικού Κράτους. Εκεί πέρασε μήνες ανοίγοντας τρύπες στους τοίχους εγκαταλελειμμένων σπιτιών ώστε να παρακολουθεί μέσα από αυτές και να πυροβολεί τζιχαντιστές που βρίσκονταν σε κοντινά κτίρια. Σκότωσε περίπου 250 από αυτούς συνολικά, λέει. Ο αριθμός είναι μεγάλος, αλλά εφικτός. Ο Κρις Κάιλ, μέλος των αμερικανών πεζοναυτών η ζωή του οποίου έγινε η ταινία «Ελεύθερος σκοπευτής», με πρωταγωνιστή τον Μπράντλεϊ Κούπερ, δείχνει 160 τέτοιου είδους χτυπήματα, περισσότερα από οποιονδήποτε Αμερικανό στην ιστορία. Ο Κούντι ισχυρίζεται ότι άλλοι έφθασαν να σκοτώσουν ακόμα και 500.

Οπως γράφει ο κριτικός της «Wall Street Journal» που διάβασε το βιβλίο, ο Κούντι εκφράζεται με σεβασμό και αυτοσυγκράτηση σε σχέση με τις γυναίκες, δεν χρησιμοποιεί την macho γλώσσα που είθισται στον στρατό και δίνει πρακτικές και απλές περιγραφές των μαχών και του τι σημαίνει να είσαι ελεύθερος σκοπευτής. Χρησιμοποιεί σπάνια μεταφορές, αλλά όταν το κάνει δίνει έμφαση – όπως όταν περιγράφει το παγωμένο πρόσωπο ενός αντιπάλου που σκόπευε να γίνει βομβιστής αυτοκτονίας, ότι μοιάζει «με ρολόι που έχει σταματήσει». Λίγο μετά τον σκότωσε με έναν πυροβολισμό ακριβώς στο μουστάκι του, μια γυναίκα ελεύθερη σκοπευτής της ομάδας του Κούντι. «Κάθε ικανός στρατιώτης μπορεί να μάθει όσα βασικά χρειάζεται ένας ελεύθερος σκοπευτής μέσα σε μια ώρα», γράφει. Είναι λίγο πιο δύσκολο να μάθεις πώς να μην σε εντοπίζει ο εχθρός. Και υπάρχουν όπλα που είναι πιο αποτελεσματικά: ένα M-16, ένα Μ82. «Να έχεις πάντα καθαρό και φροντισμένο τον δείκτη ώστε να έχει μεγάλη ευαισθησία όταν πατά τη σκανδάλη», γράφει. Επειτα από λίγο, έμαθε να αναγνωρίζει τους άλλους ελεύθερους σκοπευτές γιατί ο δείκτης του χεριού τους ήταν πιο λευκός, πιο καθαρός.

Ο ελεύθερος σκοπευτής παρακολουθεί το θύμα του, μέσα από τον μεγεθυντικό φακό του στόχαστρου μπορεί να διακρίνει το πρόσωπό του, τις εκφράσεις του. Κάποια στιγμή ο Κούντι πυροβολεί έναν άνδρα με μια σφαίρα σε κάθε πνεύμονα. Εκείνος, θανάσιμα τραυματισμένος γυρνά και τον κοιτά «χωρίς κανέναν φόβο». «Εκείνη τη στιγμή πήρε ένα μάθημα αξιοπρέπειας από έναν τζιχαντιστή», παρατηρεί. Και αμέσως μετά του δίνει τη χαριστική βολή ανάμεσα στα μάτια.