Ντίβα Λα Λιμπερτά

Τι ωραία που έγινε υφυπουργός Μακεδονίας και Θράκης αυτή η κυρία που είχε ντυθεί πυρόπληκτος μαυροφορούσα στο Μάτι κατά την ιγκόγνιτο επίσκεψη του κ. Τσίπρα στην πληγείσα περιοχή με τη συνοδεία επιλεγμένων καμερών.

Κατόπιν είχαμε τη χαρά και την ευτυχία να την καταθαυμάσουμε σαν τη συνοδό και ομπρελοκρατούσα και πάλι του κ. Πρωθυπουργού μη στάξει η ουρά του γαϊδάρου του σύννεφου, το οποίο παρεμπιπτόντως δεν έφερε και βροχή.

Βλέπεις ήταν κι ΟκτώΜβριος όπως εκφέρει αυτόν τον φθινοπωρινό μήνα ο κύριος Τσίπρας με όλο το θάρρος της γνώμης του. Μάλιστα, ο ΟκτώΜβριος με τα πρωτοΜβρόχια του.

Το ΟκτώΜβριος είναι πολύ φίλος, μπορεί και δευτεροξάδερφος, με μια άλλη φράση του, τη γνωστή και μη εξαιρετέα «Εγώ θα σας κάνω μια ρητορική ερώτηση και θέλω να μου απαντήσετε». Μην κοιτάτε που η ρητορική δεν θέλει απάντηση εδώ «Μιλάει ο Pρωθυπουργός καθίστε όλοι κάτω».

Για να γυρίσουμε όμως στην υφυπουργό Μακεδονίας ου μην αλλά και Θράκης, θα πρέπει να πούμε ότι κατα δήλωσή της τις ελεύθερες ώρες της «σκέφτεται». Τις ώρες εργασίας πάλι, κάνει ό,τι της έρθει στο κεφάλι. Ο,τι κατεβάσει η κούτρα της.

Επίσης είναι τελειόφοιτη Γαλλικής Φιλολογίας (το πήρε το πτυχίο θα σας γελάσω) αλλά βασικά έχει περπατήσει στους δρόμους της Γένοβας και έχει σταματήσει και σε άλλους κινηματικούς σταθμούς. «Επόμενος σταθμός Σύνταγμα». Δεν ξέρω, αναρωτιέμαι, μήπως έπρεπε να κατέβει στο «Προηγούμενος σταθμός Ευαγγελισμός»; Εχουν πολύ καλούς γιατρούς εκεί. Κρεβάτια δεν έχουνε, αλλά δεν νομίζω πως θα την ενοχλούσε, έχει ο Eυαγγελισμός διαδρόμους να περπατάει να φάν’ κι οι κότες.

Αυτά με τη Λιμπερτά.

Η κυρία Ελευθερία είναι η Λιμπερτά. Ετσι τη φωνάζουν οι συντρόφισσες κι οι σύντροφοι. Είναι το χαϊδευτικό της.

– Καλέ Λιμπερτά, μια κι είσαι όρθια πιάσε μου τον συνδετήρα που έχω να συρράψω κάτι.

Ετσι.

Οσον αφορά τους άλλους φρέσκους υπουργούς πασοκοϋπολείμματα πασοκομπερδέματα, διαφωνώ κάθετα με το «σούργελα» που τους κατονομάζουν.

Οχι και σούργελα. Το σούργελο, κατά το λεξικό τουλάχιστον, έλκει την καταγωγή του από το ρήμα «σούρω» και το «γελώ».

Με δικά μας λόγια αυτός ή αυτή που σέρνεται στους δρόμους και γελάει μαζί τους ο κόσμος.

Προσωπικά έχω δει πολλούς τέτοιους ανθρώπους ανά τας ρίμας και τας οδούς της Αθήνας και μάλλον τρυφερά αισθήματα προκαλούν κι ένα είδος συμπόνιας αυτά τα πλάσματα που ξέφυγε ο νους τους και βολοδέρνουνε στους άγριους δρόμους της ζωής.

Οχι, οι κύριοι Υπουργοί δεν είναι σούργελα. Δεν το αξίζουν.

Είναι κυνικοί, αδίστακτοι, καριερίστες, και άκρως επικίνδυνοι για την Υγεία, της Δημοκρατίας, της πολιτικής και του πολιτισμού μας.

Για να βάζουμε μερικά πράγματα στη θέση τους.

Κατά τ’ άλλα, τι να πω; Δεν ξέρω.

«Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά

στην αγορά στο Λαύριο

είμαι μεγάλος με τιράντες και γυαλιά

κι όλο φοβάμαι τ’ αύριο».

Κι άσ’ τον Πολάκη να μας μαγνητοφωνεί μπας και του ξεφύγει καμιά οξεία…

Μόλις τέλειωσα, για ν’ ανασάνω, άνοιξα λίγο το παράθυρο στην τηλεόραση κι είδα τη Φρίκη να μου δρασκελάει την πόρτα.