Η γάτα του Καρλ

…Κι εγώ θα βάλω τη γάτα μου να κλαίει. Ετσι λέγαμε κάποτε για να τη σπάσουμε σε ορισμένους. Κι όμως κυρία μου, κι οι γάτες κλαίνε, άπαξ και το αποφασίσουν τα αφεντικά τους, προβάλλοντας πάνω στα γατίσια ένστικτά τους, συναισθήματα και ιδεολογικές επενδύσεις εντελώς ανθρώπινες. Με κίνδυνο να θεωρηθώ σπισίστρια λυπάμαι πολύ τη γατούλα Σουπέτ που την έβγαλαν στο Instagram με βέλο χηρείας, προσβάλλοντας κατάφωρα την αξιοπρέπεια του αιλουροειδούς, κι αποκάτω βροχή τα λάικ και τα συλλυπητήρια. Σκέπτομαι και την περίπτωση του ανθρώπου που, σαν τον Καρλ Λάγκερφελντ, αποδημεί πάμπλουτος και με σώας τας φρένας, κι άλλον να αφήσει τα πλούτη του δεν έχει εκτός από τη γάτα του. Σέβομαι τη μοναξιά και κατανοώ μέχρι ενός σημείου τον μισανθρωπισμό που είναι η πιο εξελιγμένη μορφή τραυματισμένου ναρκισσισμού κι απόγνωσης,  θεωρώ όμως πως η ματαιότης ματαιοτήτων δεν αφορά μόνον τους ανθρώπους. Αυτό το ξέρουν πολύ καλά τα ζώα εξού και ζουν τη ζωή τους με λιγότερο άγχος από μας, και με απείρως μεγαλύτερη προσαρμοστικότητα από τη δική μας. Η παρφουμαρισμένη Σουπέτ θα τα έβγαζε άραγε πέρα αν την αμολάγανε σε καμιά στέγη της Rive Gauche, κι από τα σιφόν, τα τουίντ και τις πέρλες βρισκόταν ξαφνικά να ξύνει τα νύχια της σε τίποτα κεραμίδια; Εγώ σας λέω ότι θα τα κατάφερνε και ίσως να ήταν πολύ ευχαριστημένη.

Παρακολουθώ τις γάτες στην πιλοτή και διδάσκομαι από τον τρόπο που έχουν εφεύρει να σχετίζονται και να επιβιώνουν. Τα σκυλιά όμως; Αυτά που αυτοβούλως ήρθαν κι έγιναν ανθρωπόβουλα; Χρόνια τώρα υποστηρίζω ότι η ανώτερη μορφή ανθρώπου είναι ο Σνούπι και ενεργούμενο αυτού ο Τσάρλι Μπράουν. Αυτουνού το μέλλον τον απασχολεί όταν ξαπλώνει πάνω στη στέγη του σκυλόσπιτου και συλλογάται με τις ώρες, σκοπεύοντας τον ουρανό με τη μυτόγκα του.

Το τελευταίο διάστημα είμαι σε mood να πάρω σκυλάκι. Μπαίνω στο Ιντερνετ, συγκρίνω το προσδόκιμο της ζωής του με το δικό μου και με πιάνει φόβος. Επειδή μόνον οι σκύλοι κι οι άνθρωποι κινδυνεύουν να μείνουν κάποια στιγμή αδέσποτοι.