Μάστερ σεφ

Στο ριάλιτι του Star «Μάστερ σεφ», συνέβη μια ενδιαφέρουσα σκηνή. Μια παίκτρια, ένα κορίτσι από την Κρήτη, απέτυχε στη μαγειρική αποστολή που της είχε ανατεθεί. Οταν ο κριτής την επιτίμησε, προσθέτοντας μια επίκριση για τον χαρακτήρα της που την κάνει να μην αποδέχεται ή να μην κατανοεί τους κανόνες του παιχνιδιού, εξεμάνη. Η διεύθυνση παραγωγής κάλυψε με μπιπ διάφορους χαρακτηρισμούς της, ενώ δεν κάλυψε την απειλή της: «Αφού δεν του ‘κατσα μπουνιά, να παρακαλάει».

Το ξέρω αυτό το ύφος. Το έχω ξαναδεί. Εχει την ίδια προφορά και, προφανώς, τις ίδιες πολιτισμικές προσλαμβάνουσες. Θυμίζει έντονα τη συμπεριφορά μιας πολύ μεγάλης ντίβας της πολιτικής ζωής, του αναπληρωτή υπουργού Υγείας Παύλου Πολάκη. Ενός αριστερού κυβερνητικού στελέχους που στην ουσία συμπεριφέρεται σαν ο ίδιος να είναι το ιδεολογικό, το πολιτικό, το ηθικό και το πολιτιστικό πρότυπο με το οποίο οφείλουμε να συμφωνούμε όλοι οι υπόλοιποι. Κι όταν συμβαίνει, κάποιος, κάπου, να αμφισβητεί ότι ο υπουργός είναι ο Σούπερ Τέλειος, γίνεται έξαλλος και αλίμονο σε εκείνον που βρέθηκε απέναντί του. Εναν δημοσιογράφο που δεν του άρεσαν οι ερωτήσεις του τον απειλούσε ότι θα τον χώσει τρία μέτρα κάτω από τη γη. Εναν ευρωπαίο επίτροπο που φρίκαρε όταν είδε τον υπουργό Υγείας να καπνίζει στο βήμα σε μια εκδήλωση στο υπουργείο του του έσουρε τα εξ αμάξης. Τον κεντρικό τραπεζίτη, που θεώρησε ότι βρέθηκε πίσω από τον θεσμικό έλεγχο σε μια τράπεζα που του έδωσε προνομιακώς δάνειο, τον απείλησε ότι σε τρεις μέρες θα πάει εκεί κι αλίμονό του αν δεν έχει ελέγξει τα δάνεια κάποιων που δεν του αρέσει η φάτσα τους – μάλιστα, η συνομιλία τους αναπαρήχθη από μια κυβερνητική πράβντα, όπου έφτασε προφανώς μεταφυσικώς (αφού ουδείς, όπως ισχυρίστηκε χθες ο υπουργός, την κατέγραψε). Κατά τον Ευάγγελο Βενιζέλο, πάντως, «προχώρησε σε ομολογίες που αφορούν την παραβίαση του άρθρου 370Α του ΠΚ σε βαθμό κακουργήματος».

Ο καημένος ο Σούπερ Τέλειος. Νομίζει ότι μπορεί να είναι παντοδύναμος, ενώ στην ουσία δεν είναι παρά μια παρωδία ενός πολιτιστικού παρατράγουδου. Ενας κακομαθημένος εγωιστής με πολιτική αποστολή, ένας καθ’ έξιν καβγατζής οχυρωμένος πίσω από την ορεσίβια ερμηνεία της καταγωγής του και από τα φουστάνια της μαμάς του – της κυβερνητικής εξουσίας πίσω από την οποία κρύβεται όταν τα βρίσκει σκούρα.

Η ντροπή της δημιουργικής Κρήτης.