Δίλημμα

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως με τη δραστηριότητα Πολάκη ολοκληρώνεται η στροφή του ΣΥΡΙΖΑ στην ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία.

Μόνο που αν η σοσιαλδημοκρατία ηχογραφεί τηλεφωνικές συνομιλίες, εκβιάζει, απειλεί και τραμπουκίζει, τότε η Καμόρα τι ακριβώς κάνει;

Καλημέρα σας, κύριε Μουζέλη.

Δεν υπάρχει αμφιβολία επίσης ότι είναι χρήσιμη η συγκρότηση μιας «ευρείας προοδευτικής συμμαχίας» για να αντιμετωπιστεί η άνοδος της Ακροδεξιάς.

Μόνο που αν οι υπουργοί του «προοδευτικού πόλου» ανταλλάσσουν μεταξύ τους μηνύματα του τύπου «τώρα θα απολογηθείς, αλήτη, για τα απόρρητα κονδύλια», «θα σε τελειώσω, αλήτη» και «θα σε ξεφτιλίσω», τότε οι υπουργοί της Ακροδεξιάς τι χειρότερο κάνουν;

Τους χαιρετισμούς μου στον κ. Λιάκο.

Δεν σας κρύβω ότι ανησυχώ για τους μεροκαματιάρηδες της «Κεντροαριστεράς» και τους πρόθυμους «Πρεσπαδόρους» που έχουν καταπιεί τη γλώσσα τους.

Φυσικά δεν είναι πολλοί. Συνήθως είναι οι ίδιοι και οι ίδιοι. Περιφέρονται σε ολιγάριθμες συγκεντρώσεις, αμπελοφιλοσοφώντας μεταξύ τους για κάποιον «προοδευτικό πόλο».

Χωρίς εμφανές αποτέλεσμα. Διότι οι επιδέξιοι πόλοι θέλουν και μεταξωτά βρακιά.

Αλλοτε φλυαρούν για τις Πρέσπες. Αλλοτε διηγούνται ιστορίες με αγρίους για τον «εθνικολαϊκισμό» που (υποτίθεται) τους κυνηγάει.

Αλλοτε βαυκαλίζονται ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ άλλαξε». Αλλοτε καμώνονται τους σκαπανείς της «νέας Κεντροαριστεράς» που φτιάχνεται με overdose ΣΥΡΙΖΑ.

Πρόθυμοι και ανυπόληπτοι. Σε σημείο που ακόμη κι ο Τσίπρας επιδεικνύει ηδονική ευχαρίστηση να τους ξεφτιλίζει. Εκανε υπουργό τον Μωραΐτη κι άφησε απ’ έξω τον Μπίστη.

Να διευκρινίσω για να μην παρεξηγηθώ. Δεν είναι όλοι τους τυχοδιώκτες, ούτε όλοι απατεώνες. Κάποιοι είναι λίγο αφελείς. Αλλοι κάπως εμμονικοί. Μερικοί ψάχνουν απλώς ένα ακροατήριο ή την ξεχασμένη νιότη τους.

Διάβασα χθες τον (άγνωστο στους πολλούς αλλά γνωστό σε κάποιους παλαιότερους) Σ. Βαλντέν να μιλάει για «ανανεωτική Αριστερά» («Εφημερίδα των Συντακτών», 19/2).

Πού τη θυμήθηκε; Ομολογώ ότι είχα να ακούσω τον όρο από τη δεκαετία του ’80.

Αλλά το πρόβλημά τους δυστυχώς είναι η πραγματικότητα.

Διότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχει πια «ανανεωτική Αριστερά». Ούτε απειλεί κανέναν η Ακροδεξιά ή ο «εθνικολαϊκισμός».

Αντιθέτως, υπάρχει ο Πολάκης. Που απειλεί τους πάντες.

Και την Ελλάδα την απειλεί η παρακμή.

Ταλαιπωρείται από υπουργούς που όταν δεν εκβιάζουν τους άλλους εκβιάζονται μεταξύ τους.

Βιώνει την καταπάτηση κάθε πολιτικού ορίου, κάθε δημοκρατικού κανόνα, κάθε ηθικού μέτρου.

Βλέπει να καταλύεται η κοινοβουλευτική τάξη και να καταρρακώνεται η θεσμική ευταξία με κυβερνήσεις «κουρελούδες» και βουλευτές σούργελα.

Σε αυτή την πραγματική Ελλάδα, πίσω από κάθε «Πρεσπαδόρο» κρύβεται ένας «Κρητίκαρος».

Πίσω από κάθε «προοδευτική συμμαχία», μια «συμμορία τυχοδιωκτών». Πίσω από κάθε συμψηφισμό, μια αλητεία.

Και γι’ αυτό το πραγματικό δίλημμα είναι τόσο καθαρό που στην πραγματικότητα δεν υπάρχει δίλημμα.