Το σπαθόλουρο του Αλέξη

Το έχει πει ένας διάσημος τραγουδιστής: «Πάντα στο μαγαζί υπάρχει ένας απρόβλεπτος. Που μπορεί να τα κάνει μαντάρα και να χαλάσει τη βραδιά». Κατ’ αυτή την έννοια, παντού υπάρχει ένας Πολάκης. Στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, στον Στρατό. Στην καφετέρια, στην ταβέρνα, στο γήπεδο. Στη δουλειά. Παντού μπορείς να πέσεις απάνω σ’ έναν Πολάκη. Στο μετρό, στο σινεμά, στο θέατρο. Στη μία ελεύθερη θέση για παρκάρισμα. Στον νταή, στον ψευτόμαγκα, στον όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω. Δεν έχει ταξικό πρόσημο ο Πολάκης. Μπορεί να είναι ταξιτζής, μπορεί να είναι και δικηγόρος. Δεν είναι θέμα μόρφωσης. Είναι θέμα ψυχισμού και παιδείας. Το θράσος και η αναίδεια μπορούν να εισβάλουν, να χωρέσουν και να εγκατασταθούν παντού.

Τσόλια

Το «μόνος μου και όλοι σας», το «σας έχω» και με τις συνοδευτικές χειρονομίες, ώστε η γλώσσα του σώματος να δώσει την πρέπουσα βαρύτητα στα λεγόμενα, δεν ανατρέχει στον αείμνηστο, τον Απόστολο τον Σουγκλάκο (φωτογραφία). Που δεν κατάφερε να δείρει κανείς. Ούτε στον πολυνίκη προπονητή Νίκο Αλέφαντο. Που σαν τον Σερβοέλληνα Ντούσαν Μπάγεβιτς και λοιπούς άλλους μεταξωτούς τεχνικούς, ήθελε δέκα στην καθισιά του. Που για τα λέμε όλα, δεν έχει υποπέσει σε τέτοιες απρέπειες. Αυτός, που ζήλεψε τη δόξα του Σιλβέστερ Σταλόνε και του Τσακ Νόρις, αυτός που ξεπέρασε τον Νίκο Αλέφαντο και το «μάθε μπαλίτσα από τον άρχοντα», είναι ο σύντροφος Πολάκης. Με τα «τσόλια» και τις «μπούρδες». Φρασεολογία που παραπέμπει σε ιδιοκτήτη μπαρμπουτιέρας.

Ρέστα

Που έχει προσαχθεί στο Aυτόφωρο, είναι μέσα στα νεύρα και τσαμπουκαλεύεται με τους δημοσιογράφους. Αν κι εδώ που τα λέμε, οι παραβατικοί, είτε πρόκειται για κορυφαίους του είδους, είτε για φτωχοδιάβολους, είναι κατά κανόνα προσεκτικοί στην εκφορά του δημοσίου λόγου τους. Κι εδώ είναι η ειδοποιός διαφορά. Ο ανάγωγος, ο βρωμόστομος, ο «θα τον πήγαινα τρία μέτρα κάτω από τη γη», φέρει την ιδιότητα του υπουργού. Δεν είναι αυτός που σε σπρώχνει στην ουρά για να περάσει πρώτος και ζητάει και τα ρέστα από πάνω. Δεν είναι ο φωνακλάς και προσβλητικός στην εξέδρα. Δεν είναι ο ενοχλητικός μεθυσμένος στο μπαρ. Δεν είναι ο αρχηγός της παρέας των μαθητών που πρωταγωνιστεί στο μπούλινγκ.

Υπουργός

Πολάκηδες όπως είπαμε υπάρχουν παντού. Θρασείς, ψεύτες, υποκριτές. Ζουν ανάμεσά μας. Ο εν λόγω Πολάκης, που παίρνει καταναλωτικό δάνειο 100.000 ευρώ, το οποίο θα εξοφλήσει σε βάθος 15ετίας, τυγχάνει να είναι υπουργός. Και να ζητάει και τα ρέστα. Αυτός που πουλάει το προφίλ φουμάρω παντού και όπου μου καπνίσει. Χορεύω ζεϊμπέκικο. Ανεβάζω φωτογραφίες με Καλάσνικοφ. Αυτός που εκφέρει την άποψη για «συνδικαλισμό της αυτοϊκανοποίησης» δεν είναι ένας όποιος κι όποιος «Πολάκης». Τυγχάνει να είναι υπουργός. Το μακρύ χέρι της εξουσίας. Αυτός που είναι σε διατεταγμένη υπηρεσία. Αυτός που αναλαμβάνει να σωφρονίσει όποιον σηκώνει κεφάλι. Από δημοσιογράφο και συνδικαλιστή μέχρι μητροπολίτη. Το σπαθόλουρο του Αλέξη. Περί επαγγελματία πρόκειται. Οχι για ερασιτέχνη του είδους.