Σοκ και δέος μέσα σε 45 λεπτά

Σαν τα παιδιά του Πειραιά, του Μάνου και της Μελίνας. Και «ένα, και δύο, και τρία, και τέσσερα». Από τον Φορτούνη (72′, 87′), τον Καμαρά (50′), τον Χασάν (83′). Σε 37 λεπτά μαγείας και μιας ποδοσφαιρικής παράστασης από εκείνες που μένουν αυτομάτως στην Ιστορία. Στη νύχτα που ο Ολυμπιακός ισοπέδωσε την ΑΕΚ (4-1) στο πιο εμφατικό αποτέλεσμα της φετινής Σούπερ Λιγκ.

Ναι, δεν νίκησαν – απλά – οι Ερυθρόλευκοι την πρωταθλήτρια. Της έδωσαν ένα «μάθημα» από εκείνα που μένουν να τα συζητούν οι φίλαθλοι για χρόνια ολόκληρα. Διότι δεν είναι μόνο το εύρος του τελικού σκορ, που από μόνο του προκαλεί δέος. Είναι και ο τρόπος. Είναι η «ανατροπή» του σκορ, είναι η εικόνα του δευτέρου ημίχρονου: Εκεί που στο γήπεδο δεν ήταν πια δύο ομάδες, αλλά μία. Μόνο εκείνη του Κώστα Φορτούνη. Του αρχηγού που χρειάστηκε δύο ενέσεις στο αριστερό του πόδι προκειμένου να αγωνιστεί. Κατά διαβολική σύμπτωση; Δύο και τα γκολ του (72΄, 87΄). Και τα δύο με το αριστερό. Ούτε επίτηδες να το έκανε ο mister 7 του λιμανιού. Ο αδιαμφισβήτητος MVP μιας αναμέτρησης που επί της ουσίας ανοίγει άλλον ορίζοντα στους Ερυθρόλευκους για τη συνέχεια της χρονιάς. Διότι δεν είναι ότι ο Ολυμπιακός ουσιαστικά εξασφάλισε ήδη τη δεύτερη θέση της Σούπερ Λιγκ, άρα και το εισιτήριο για τους προκριματικούς του Τσάμπιονς Λιγκ. Είναι κυρίως ότι οι Ερυθρόλευκοι βρήκαν τον τρόπο να (απο)δείξουν ότι συνεχίζουν να πιστεύουν. Στη δουλειά τους, στην ομάδα τους. Στη φανέλα τους. Στο ταξίδι. Τη Πέμπτη άλλωστε περιμένει το… Κίεβο. Είναι η ρεβάνς με την Ντιναμό. Είναι που παίζεται μια πρόκριση. Είναι που οι παίκτες του Πέδρο Μαρτίνς θα πρέπει να τα ξαναδώσουν όλα…  Υπάρχουν στόχοι. Υπάρχουν εβδομάδες μπροστά. Υπάρχει μια προσπάθεια που αξίζει να συνεχιστεί. Γιατί ο Ολυμπιακός είναι ομάδα. Είναι κάτι σπουδαίο που χτίζεται με υπομονή. Κάτι που νιώθεις πως – με τα πάνω και τα κάτω του – κινείται σταθερά προς τη σωστή κατεύθυνση. Χθες βρέθηκε με την πλάτη στον τοίχο. Να είναι πίσω στο σκορ στα 150 δευτερόλεπτα όπως στην Τούμπα. Από ένα «διπλό» λάθος, πρώτα του Βούκοβιτς και έπειτα του Σα που έδωσε το δικαίωμα στον – γκολεαδόρ – Εζεκίελ Πόνσε να ανοίξει τον λογαριασμό του ματς (0-1). Και ήταν η εικόνα στο πρώτο ημίχρονο, ξεκάθαρα υπέρ της Ενωσης που έμοιαζε διαβασμένη και αποφασισμένη. Ετοιμη να κάνει το δικό της «μεγάλο αποτέλεσμα» που θα άλλαζε τα δεδομένα. Ο Ολυμπιακός εμφανίστηκε όλες και όλες δύο στιγμές ώς τα μισά του δρόμου. Με τον Ντίας (18΄) και τον Φορτούνη (23′) να χάνουν σπουδαίες ευκαιρίες έπειτα από λάθη των αντιπάλων (Μπάρκας, Τσόσιτς). Κατά τα άλλα; Η ομάδα του Χιμένεθ είχε τον απόλυτο έλεγχο. Και την ευκαιρία της να διευρύνει το προβάδισμά της. Δύο φορές με τον Μάνταλο (25΄, 26′), άλλη μια με τον Σισέ (!) που πήγε με κεφαλιά να νικήσει τον τερματοφύλακά του (37΄), στο τέλος πάλι με τον Πόνσε (45΄) όταν και έκλεψε την μπάλα από τον Σα.

Και εκεί που άπαντες πίστεψαν ότι έχουν μπροστά τους μια εικόνα συγκεκριμένη, ο Ολυμπιακός γύρισε… άλλος στο γήπεδο. Επιασε την ΑΕΚ από τον «λαιμό» και… κατηφόρισε το γήπεδο. Με τον Γκιγιέρμε και τον Καμαρά να παίρνουν τη μεσαία γραμμή από τον Αλεφ και τον Σιμόες, αλλά και να φέρνουν γρήγορα το ματς στα ίσα. Ο Καμαρά είναι που έριξε την… πρώτη σφαίρα. Ο Γκιγιέρμε είναι που με τη μαγική του πάσα έφτιαξε το τέταρτο για τον Φορτούνη. Ενδιάμεσα; Ζωγραφιές. Το σόλο του αρχηγού για το 2-1, έπειτα από το λάθος του Σιμόες. Το μαγικό κοντρόλ και η ασίστ του Ποντένσε για τον Χασάν στο 3-1. Ενας θρίαμβος που ο Φορτούνης είπε στο φινάλε να τον… υπογράψει και όλας.

Σκόρερ: 50΄Καμαρά, 72΄, 87΄Φορτούνης, 83΄Χασάν/3΄Πόνσε
Διαιτητής: Στίλερ (Γερμανία)

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ: Σα, Μεριά, Σισέ, Βούκοβιτς (46΄ Τοροσίδης), Τσιμίκας, Γκιγέρμε, Καμαρά, Φορτούνης, Ποντένσε, Ζιλ Ντιάς (46′ Χριστοδουλόπουλος – 67΄Γκερέρο), Χασάν.
ΑΕΚ: Μπάρκας, Γκάλο, Τσόσιτς, Οικονόμου, Μπακάκης, Αλεφ (78′ Γαλανόπουλος), Σιμόες, Κλωναρίδης (57΄Μπακασέτας), Μάνταλος (85΄Αλμπάνης), Λιβάγια, Πόνσε.