Το κορόιδο της ιστορίας

Εχω δυο φίλους, πενηντάρηδες. Και οι δυο σπούδασαν μαθηματικοί – τραγική ειρωνεία, γιατί η ζωή τα έφερε έτσι ώστε να ψάχνουν να βρουν πώς θα τα βγάλουν πέρα με τα δάνειά τους, αυτοί που με τους αριθμούς τα είχαν πάντα καλά.

Ο ένας, μετά το μαθηματικό, συνέχισε τις σπουδές του στα οικονομικά: έκανε κι ένα μεταπτυχιακό στην Αγγλία. Εκεί βρήκε δουλειά σε μια ασφαλιστική – η εμπειρία του χρειάστηκε διότι όταν επέστρεψε στην Ελλάδα βρήκε δουλειά σε μια σοβαρή εταιρεία ως επενδυτικός και ασφαλιστικός σύμβουλος. Ο άλλος, μετά το πανεπιστήμιο ασχολήθηκε με τη λογιστική: ο πατέρας του τού έλεγε ότι σε αυτήν τη χώρα οι λογιστές είναι πάντα χρήσιμοι γιατί οι κάτοικοί της είναι τσακωμένοι με την οικονομία.

Το 1999 βρήκε δουλειά σε μια χρηματιστηριακή εταιρεία. Και οι δυο φίλοι μου θεωρούσαν τον εαυτό τους τυχερό: έκαναν τη δουλειά που ήθελαν κι έβγαζαν το 2004, μετά μπόνους, πάνω από δύο χιλιάδες ευρώ τον μήνα. Το 2007 πήραν στεγαστικά δάνεια: ο πρώτος 140 χιλιάδες ευρώ για να ανακαινίσει το πατρικό του, μια μονοκατοικία στο Χαλάνδι, κι ο δεύτερος 160 χιλιάδες για να αγοράσει ένα τριάρι στο Κουκάκι, πραγματική ευκαιρία τότε. Ηθελαν να τα αποπληρώσουν σύντομα – σε μια δεκαετία. Ανύπαντροι και οι δυο, είχαν σχέδια να κάνουν οικογένεια. Οι δόσεις των δανείων δεν ήταν μικρές και το επιτόκιο τσιμπημένο: αλλά λεφτά υπήρχαν. Θα βοηθούσαν και οι γονείς.

Το 2012 η ζωή και των δύο έπαψε να είναι υπέροχη. Η ασφαλιστική εταιρεία πρότεινε στον ένα μια μείωση αποδοχών.

Το δέχτηκε διότι νιώθει δεμένος με την εταιρεία: αλλού δεν έχει δουλέψει. Αλλά οι μειώσεις άρχισαν να γίνονται σχεδόν κάθε εξάμηνο: στο τέλος του 2014 έφτασε να βγάζει 1.400 ευρώ μετά βίας και όταν ήρθαν και τα capital control το κακό παράγινε – πελάτες για να αυτοασφαλιστούν ή να κάνουν επενδύσεις δεν υπήρχαν. Στα χαρτιά έπαιρνε (παίρνει…) 1.300 ευρώ καθαρά, αλλά του χρωστάνε μισθούς. Ψάχτηκε για να φύγει. Δεν βρήκε τίποτα. Και παρέμεινε κάνοντας υπομονή, αλλά και δουλεύοντας χωρίς να λείψει μέρα από το γραφείο.

Στον άλλο τα πράγματα πήγαν χειρότερα. Το 2012 η χρηματιστηριακή έριξε «κανόνι». Εμεινε χωρίς δουλειά και χωρίς αποζημίωση – ουκ αν λάβοις κτλ. κτλ. Αρχικά κλονίστηκε: χάθηκε και από τις παρέες, ένοιωθε ότι για το γεγονός ότι δεν μπορεί να βρει δουλειά φταίει αυτός. Εβγαλε δύο χρόνια με τα επιδόματα ανεργίας και σιγά σιγά άρχισε να προσαρμόζεται. Σήμερα κρατάει τα βιβλία τεσσάρων μικροεπιχειρήσεων της περιοχής που μένει και τους γλιτώνει από φόρους – τον λατρεύουν. Κάνει και φροντιστήρια κατ’ οίκον και σε κάποια παιδιά: το πτυχίο του μαθηματικού του χρειάστηκε. Το περασμένο καλοκαίρι νοίκιασε το σπίτι στο Κουκάκι μέσω RBNB. Εφτασε σιγά σιγά να βγάζει ένα «κατάμαυρο» χιλιάρικο τον μήνα – μένει στο πατρικό του και κυκλοφορεί με το αμάξι του πατέρα του.

Ο πρώτος, αυτός που δουλειά έχει αλλά ζει με την αγωνία για το αν θα τον πληρώσουν στο τέλος του μήνα, δεν σταμάτησε ποτέ να πληρώνει τη δόση του δανείου του – απλά το 2013 ένας φίλος του διευθυντής Τράπεζας του το επιμήκυνε αναγνωρίζοντας τη δυσκολία του. Πληρώνοντας το δάνεια (αλλά και ΕΝΦΙΑ και εφορία και έκτακτες εισφορές και τέλη κυκλοφορίας για ένα μεταχειρισμένο Fiat κτλ.), είναι ζήτημα αν του μένουν 700 ευρώ τον μήνα. Ο άλλος, από την ώρα που έμεινε άνεργος σταμάτησε να πληρώνει την Τράπεζα – μπήκε και στον νόμο Κατσέλη. Σταθερά εισοδήματα δεν έχει και ξέρει ότι όλοι (η κυβέρνηση, η αντιπολίτευση, η τράπεζα κτλ.) θα κάνουν ό,τι μπορούν για να μη χάσει το σπίτι του – και πολύ καλά θα κάνουν.

Ο άλλος, για τον οποίο ποτέ κανείς δεν ενδιαφέρθηκε γιατί πληρώνει κανονικά, είναι απλά το κορόιδο της ιστορίας. Και ξέρω σαν αυτόν πολλά…