Η πολυκατοικία των ηνωμένων εθνών!

Στη γειτονιά του Αγίου Παντελεήμονα, σχεδόν κρυμμένη σε ένα δάσος ψηλών γκριζωπών κτιρίων, η πόρτα μιας παλιάς πολυκατοικίας είναι μισάνοιχτη: Μια ομάδα ανθρώπων είναι συγκεντρωμένη στην είσοδο. Εχουν διαφορετικές φυσιογνωμίες, ξενικές φωνές, χειρονομίες. Είναι η συνέλευση ενοίκων σε μια πολυεθνική πολυκατοικία στο κέντρο της Αθήνας. Μια πολυκατοικία όπου ζουν άνθρωποι από έντεκα διαφορετικές χώρες!

Η διαχειρίστρια, Ολγα, αναλαμβάνοντας τα καθήκοντά της πριν από δύο χρόνια ξεκίνησε να αναρτά τις ανακοινώσεις σε… έξι γλώσσες. Αυτό ήταν η αρχή. Ο πάγος έσπασε, οι συνδετικοί δεσμοί μεταξύ τους δεν άργησαν να βρεθούν και η σχέση εμπιστοσύνης που αναπτύχθηκε είχε εντυπωσιακά αποτελέσματα στην καθημερινότητα της πολυκατοικίας: Το δίκτυο της θέρμανσης τέθηκε σε λειτουργία ύστερα από δέκα ολόκληρα χρόνια, η πολυκατοικία φωτίστηκε ολοσχερώς, το ασανσέρ συντηρήθηκε και τα χρέη χιλιάδων ευρώ στη ΔΕΗ εξοφλήθηκαν.

Τόσο ώστε αρκετές οικογένειες που μένουν στη γειτονιά αναζητούν πλέον επίμονα διαμέρισμα στη συγκεκριμένη πολυκατοικία! Ανθρωποι από τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία, τη Νιγηρία, την Αίγυπτο, τη Γεωργία, τη Μολδαβία, την Αλβανία, το Μπαγκλαντές, τη Συρία, το Ιράκ και φυσικά την Ελλάδα, κατοικούν στα 43 διαμερίσματα του κτιρίου, που αποτελεί παράδειγμα αρμονικής συμβίωσης με σεβασμό του ενός προς τον άλλο· και με χαμόγελο. Την περίοδο των Χριστουγέννων όποιος έμπαινε στην πολυκατοικία ερχόταν αντιμέτωπος με μια εικόνα βγαλμένη από έναν κόσμο ιδεατό: Το ισόγειο είχε διακοσμηθεί με μία γιρλάντα όπου αντί για μπάλες είχαν κρεμαστεί κάρτες φιλοτεχνημένες από τους ενοίκους της πολυκατοικίας.

ΕΥΧΕΣ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙς ΓΛΩΣΣΕΣ. Ο καθένας είχε γράψει στη γλώσσα του ευχές από την πατρίδα του. Κι έτσι χαρούμενες λέξεις στα αραβικά, στα ελληνικά, στα αγγλικά, στα ρώσικα στόλισαν την είσοδο. Η Ολγα έχει ανοίξει μια ομπρέλα αγάπης πάνω από τους συνενοίκους κατορθώνοντας να ξυπνήσει την τρυφερότητα σε ψυχές γρατζουνισμένες από σκληρά βιώματα. Γι’ αυτό και πλέον οι ένοικοι τη ζητούν για… ισόβια διαχειρίστρια.

«Οταν ανέλαβα τη διαχείριση, η πολυκατοικία ήταν ένα ερείπιο. Πριν ξεκινήσω τις επισκευές θέλησα να προσεγγίσω τους συνενοίκους. Πήγα στο μεταφραστικό τμήμα του υπουργείου Εσωτερικών στο Μοναστηράκι και κάθισα στην ουρά για τα αλβανικά, τα ρουμανικά, τα γεωργιανά, τα αραβικά και έβαλα όλες τις ανακοινώσεις στη σειρά, δίπλα στον καθρέφτη της εισόδου, μαζί με άλλες δύο στα αγγλικά και τα ελληνικά. Εκεί που άλλοτε αυτοί οι άνθρωποι ούτε που κοιτούσαν τις ανακοινώσεις τώρα περνούσαν και έλεγαν μεταξύ τους «Ωωω πού είναι η δική σου γλώσσα;», ενώ τα ελληνόπουλα της πολυκατοικίας είδαν ότι υπάρχουν στον κόσμο και άλλες γλώσσες και ότι ο καθένας τη δική του τη γλώσσα τη λατρεύει, τη θεωρεί σπουδαία. Την επομένη έβλεπα κάποιους που επέστρεφαν το βράδυ κουρασμένοι και μελαγχολικοί κι ενώ ήξεραν το περιεχόμενο της ανακοίνωσης – αφού την είχαν διαβάσει την προηγούμενη μέρα – πάλι κοντοστέκονταν να τη δουν. Ηταν μια γέφυρα προς την πατρίδα τους. Κάπως έτσι άρχισε να αλλάζει η κατάσταση, δηλώνει στα «ΝΕΑ» η Ολγα η οποία μένει στην πολυκατοικία τα τελευταία 25 χρόνια.

Ετσι άρχισε σιγά σιγά να χτίζεται μια σχέση εμπιστοσύνης. «Κι ενώ στην αρχή κοίταζε ο ένας τον άλλο όχι ευθεία στα μάτια αλλά λοξά, καχύποπτα, τώρα όταν κατεβαίνουν στην είσοδο όλοι μαζί περιμένοντας να πληρώσουν τα κοινόχρηστα βλέπεις να πιάνουν κουβέντα μεταξύ τους για διάφορα θέματα. Αλλωστε», συνεχίζει η Ολγα, «στην πολυκατοικία μας δεν μένουν όντα από άλλον πλανήτη είμαστε όλοι άνθρωποι από τον ίδιο κόσμο».

ΟΙ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ. Γι’ αυτό και στις συνελεύσεις συμμετέχουν όλοι: έλληνες και αλλοδαποί, ενοικιαστές και ιδιοκτήτες, ελληνορθόδοξοι και αλλόθρησκοι, καλοπληρωτές και κακοπληρωτές. Και όλοι έχουν δικαίωμα λόγου. Από όταν αυτό καθιερώθηκε άρχισαν να εμφανίζονται συνένοικοι που δεν τους γνώριζε σχεδόν κανείς. Αισθάνθηκαν κομμάτι αυτής της πολυκατοικίας που χτίστηκε πριν από 50 χρόνια, πήραν τον λόγο, συμμετείχαν, ένιωσαν ισότιμοι.

«Μένω εδώ επτά χρόνια και έχω βρει στο πρόσωπο όλων μια ζεστασιά. Εδώ μέσα δεν αισθάνθηκα ποτέ ρατσισμό. Είναι άνθρωποι πρόθυμοι να βοηθήσουν τον άλλο μέρα και νύχτα, ειδικά εγώ που είμαι μόνη το έχω ζήσει. Δεν νιώθω ξένη γιατί με έχουν αγκαλιάσει όλοι. Είμαστε σαν μια οικογένεια – ή μάλλον σαν ένα μικρό χωριό – παρότι είμαστε μαζεμένοι εδώ από όλα τα κράτη», λέει συγκινημένη η Ντανιέλα που ήρθε από τη Βουλγαρία πριν από 17 χρόνια.

ΜΙΚΡΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ. Αυτή είναι και η ομορφιά αυτής της μικρής κοινότητας. Η Πηνελόπη, παντρεμένη με Σύρο ζούσε επί 32 χρόνια στο Χαλέπι και ήρθε στην Ελλάδα, εξαιτίας του πολέμου, το 2014. «Γνώριζα εξ αρχής ότι στην πολυκατοικία ζουν πολλές εθνικότητες. Ομως για μένα  ήταν πιο εύκολα από ό,τι για άλλους Ελληνες συνενοίκους επειδή ζούσα πολλά χρόνια με ανθρώπους άλλης εθνικότητας και ήμουν πάντα ανοιχτή στο διαφορετικό. Οι ένοικοι της πολυκατοικίας είναι εργαζόμενοι, βιοπαλαιστές. Και για τον λόγο αυτό δεν προλαβαίνουν να αναπτύξουν πολλές κοινωνικές σχέσεις, όμως είμαστε μια χαρά μεταξύ μας», προσθέτει.

Η Αντζελα από τη Μολδαβία – η πρώτη που έφτιαξε την κάρτα των Χριστουγέννων -, η Ευαγγελίτσα και η Χριστίνα, παιδιά με καταγωγή από την Αλβανία, τη Γεωργία και τη Συρία που γεννήθηκαν και μεγαλώνουν στην Ελλάδα, ο Καλάμ και ο Μοχτάρ από το μακρινό Μπαγκλαντές, ο Δαβίδ από τη Γεωργία, ο Στάικο από τη Ρουμανία όλοι δηλώνουν χαρούμενοι που ζουν σε αυτήν την πολυκατοικία. Ακόμη και ο 82χρονος Κώστας, συνταξιούχος στρατιωτικός, ο οποίος, αν και κάθετα αρνητικός στην έλευση μεταναστών στη χώρα, όταν συζητά για τους ενοίκους της πολυκατοικίας παραδέχεται ότι δεν υπάρχει πρόβλημα στη συμβίωση μαζί τους. «Είναι καλοί άνθρωποι εδώ μέσα», λέει.

ΚΑΙ AIRBNB. Τον τελευταίο καιρό ένα από τα διαμερίσματα της πολυκατοικίας ενοικιάζεται ως τουριστικό κατάλυμα μέσω της πλατφόρμας Airbnb με αποτέλεσμα οι εθνικότητες που διαμένουν στο κτίριο έστω και περιστασιακά να αυξάνονται. Γάλλοι ή Ισπανοί τουρίστες συμβιώνουν με τους μετανάστες και τους Ελληνες.

Πλέον οι ένοικοι συζητούν για τις ζωές τους, για το δύσκολο παρελθόν και για το αβέβαιο μέλλον, για όλα όσα έγιναν και όσα θα γίνουν. Και κάνουν σχέδια. Στα πλάνα τους έχουν να στήσουν ένα τραπέζι πολυεθνικό. Μια καλοκαιρινή νύχτα, σε μια ταράτσα στον Αγιο Παντελεήμονα, πολύ πάνω από το ρατσιστικό δηλητήριο που βρωμίζει τους ανθρώπους, μια κινηματογραφική σκηνή. Μια χαραμάδα αγάπης στο σκοτάδι. Μια πολύχρωμη κυψέλη που αποδεικνύει ότι όλα μπορούν να γίνουν, με μία, όμως, προϋπόθεση: να παραμένεις άνθρωπος.