Αυξάνεται το προσδόκιμο ζωής

Η έγκαιρη διάγνωση, η θεραπευτική αντιμετώπιση του ασθενούς – ανάλογα με τα στάδια της νόσου – και η υιοθέτηση ωφέλιμων, καθημερινών συνηθειών, όπως είναι η σωστή διατροφή και η φυσική άσκηση, βοηθούν σημαντικά στην αύξηση του προσδόκιμου ζωής των ασθενών που έχουν διαγνωστεί με τη νόσο Πάρκινσον.

Αρκεί κανείς να αναλογιστεί ότι, σύμφωνα με όσα γράφουν στην επιστημονική επιθεώρηση «Neurology» επιστήμονες των πανεπιστημίων Rutgers και Harvard, όταν πριν από 60 χρόνια ένας ασθενής έρχονταν αντιμέτωπος με τη διάγνωση Πάρκινσον, ενημερωνόταν ότι είχε 9,4 χρόνια ζωής κατά μέσον όρο μπροστά του.

Σήμερα – εξαιτίας των εξελίξεων στη φαρμακευτική θεραπεία και την επεμβατική αντιμετώπιση της νόσου – το προσδόκιμο ζωής έχει φτάσει στα 20 και πλέον χρόνια. «Αν λοιπόν αναλογιστούμε ότι ένας άνθρωπος ηλικίας 60 ετών χωρίς Πάρκινσον μπορεί να αναμένει ότι θα ζήσει τουλάχιστον άλλα 23 έτη (αυτό είναι κατά προσέγγιση το μέσο προσδόκιμο επιβίωσης για τον γενικό πληθυσμό), το να ζει ένας 60άρης ασθενής με Πάρκινσον 15 ή 20 χρόνια είναι πολύ σημαντικό. Το κλειδί, όμως, είναι οι ασθενείς να κάνουν εγκαίρως την απαιτούμενη θεραπεία, η οποία δεν είναι ίδια σε όλα τα στάδια της νόσου», σημειώνει ο νευρολόγος Παναγιώτης Ι. Ζήκος, υπεύθυνος του Ιατρείου Νόσου Πάρκινσον & Συναφών Διαταραχών του 251 Γενικού Νοσοκομείου Αεροπορίας.

ΚΑΤΕΥΘΥΝΤΗΡΙΕΣ ΟΔΗΓΙΕΣ. Ειδικότερα και σύμφωνα με τις κατευθυντήριες οδηγίες, η  θεραπεία της νόσου Πάρκινσον που εκδηλώνεται με κινητά προβλήματα, αρχίζει με λεβοντόπα ή φάρμακα από άλλες κατηγορίες (π.χ. αγωνιστές ντοπαμίνης ή αναστολείς μονοαμινοξειδάσης Β).

Παράλληλα με την αγωγή, οι γιατροί συνιστούν στους ασθενείς τους να γυμνάζονται συστηματικά, καθώς και να κάνουν εξειδικευμένη φυσικοθεραπεία. Εξίσου σημαντικό είναι να προσέχουν τη διατροφή τους και, αν χρειαστεί, να κάνουν άλλες συμπληρωματικές θεραπείες, όπως είναι για παράδειγμα η εργοθεραπεία και η λογοθεραπεία.

Οι δόσεις φαρμάκων ή οι συνδυασμοί, τροποποιούνται εντούτοις με την πάροδο των χρόνων και καθώς η νόσος εξελίσσεται. Ομως, κατά κανόνα, οι ασθενείς παύουν έπειτα από αρκετά χρόνια να ανταποκρίνονται στη φαρμακευτική αγωγή με συνέπεια να έχουν σημαντικές διακυμάνσεις στην κινητικότητά τους.

«Οταν οι ασθενείς φθάσουν στο σημείο να χρειάζονται συνδυασμούς φαρμάκων τέσσερις ή περισσότερες φορές την ημέρα, που τους βοηθούν μεν αλλά για λίγο, πρέπει να εξεταστεί το ενδεχόμενο πιο επεμβατικής θεραπείας για τη νόσο Πάρκινσον», εξηγεί ο Παναγιώτης Ζήκος.

ΤΟ ΕΠΕΜΒΑΤΙΚΟ ΒΗΜΑ. Οι επεμβατικές θεραπείες συνίστανται είτε σε διέγερση του εγκεφάλου με τοποθέτηση νευροδιεγέρτη DBS στον θώρακα, είτε σε συνεχή παροχή φαρμάκων στο λεπτό έντερο μέσω αντλίας η οποία τοποθετείται εξωτερικά στην κοιλιά.

«Μελέτες έχουν δείξει ότι στους περισσότερους ασθενείς η τοποθέτηση νευροδιεγέρτη ή αντλίας μετά την έναρξη των κινητικών διακυμάνσεων, μειώνει την κινητική αναπηρία και μακροπρόθεσμα βελτιώνει την ποιότητα ζωής πολύ περισσότερο απ’ ό,τι η συνέχιση  της φαρμακευτικής αγωγής», εξηγεί ο Παναγιώτης Ζήκος.

Και συνεχίζει: «Στην πραγματικότητα, η τοποθέτηση του νευροδιεγέρτη μπορεί να θέσει υπό έλεγχο τα συμπτώματα των ασθενών για τουλάχιστον ακόμα μία δεκαετία. Μελέτες έχουν δείξει ότι η νευροδιέγερση βελτιώνει κατά 60% τις καθημερινές δραστηριότητες και κατά 73% την κινητική κατάσταση. Μειώνει επίσης κατά 67% τις κινητικές διακυμάνσεις και κατά 58% τη συνολική δόση της λεβοντόπα που χρειάζονται οι ασθενείς».

Σε κάθε περίπτωση, βασική προϋπόθεση αποτελεί προσεκτική αξιολόγηση και επιλογή των ασθενών, δεδομένου ότι δεν είναι όλοι κατάλληλοι υποψήφιοι για τις επεμβατικές αυτές θεραπείες.

Ενδεικτικά αναφέρεται ότι οι ασθενείς δεν πρέπει να βρίσκονται στο τελικό στάδιο της νόσου και να πάσχουν από ψυχικό νόσημα ή σοβαρή άνοια. Καθοριστική παράμετρος είναι και η ηλικία του ασθενούς, καθώς δεν τοποθετείται νευροδιεγέρτης σε ασθενείς ηλικίας άνω των 70 ετών ενώ, αντιθέτως, μπορεί να τοποθετηθεί αντλία.