Οι αμαρτίες της μπάλας

Ακόμα δεν τον είδαμε, Γιάννη τον εβγάλαμε. Ο ΠΑΟΚ βρίσκεται αγκαλιά με τον τίτλο και τα υποπόδια σπεύδουν να ικανοποιήσουν τον ακκισμό των αφεντικών τους περιγράφοντας τα όνειρά τους για δυναστείες και άλλα χαριτωμένα.

Η κρίση έχει μια βαθιά ρίζα στην Ιστορία. Για να μπορείς να σχολιάζεις δημόσια, να αναλύεις καταστάσεις, να εμβαθύνεις στα γεγονότα και μέσα από αυτήν τη διαδικασία ουσιαστικά να κρυφοκοιτάζεις το μέλλον, θα πρέπει να έχεις γνώση της Ιστορίας.

Είναι σαν τους καθρέφτες του αυτοκινήτου. Πας μπροστά κοιτώντας πίσω.

Ο Ολυμπιακός ηττήθηκε στην Τούμπα και εκτός συγκλονιστικού απροόπτου ο ΠΑΟΚ θα πάρει το τρίτο δακτυλίδι πρωταθλητή.

Τις δύο προηγούμενες φορές, το 1976 και το 1985, είχε σπουδαίες ομάδες. Ισως καλύτερες από τη σημερινή. Κανείς ωστόσο δεν τόλμησε τότε να μιλήσει για δυναστείες. Δεν υπήρχε, βλέπετε, το αποχετευτικό των social media, ενώ στον έντυπο Τύπο για να μπορείς να γράψεις απόψεις έπρεπε να έχεις διανύσει πολλά χιλιόμετρα και τα οπίσθια να βγάλουν κάλους.

Σε έναν μαραθώνιο πρωταθλήματος η ομάδα που κόβει το νήμα είναι η καλύτερη. Αυτό σημαίνει πως παίζει και το καλύτερο ποδόσφαιρο; Φυσικά όχι.

Αν επιβραβεύονταν οι ομάδες για το θέαμα που προσφέρουν, τότε η Ουγγαρία του 1954, η Ολλανδία του 1974 και η Βραζιλία του 1982 θα έπρεπε να αναδειχθούν παγκόσμιες πρωταθλήτριες διά βοής.

Η Μπαρτσελόνα του Μέσι θα έπρεπε να έχει τουλάχιστον άλλα δύο Τσάμπιονς Λιγκ και στη Μάντσεστερ Σίτι να έχει απονεμηθεί ήδη ο τίτλος της πρωταθλήτριας Αγγλίας.

Το ποδόσφαιρο αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα μακιαβελισμού. Το «καλός» ή «κακός» το υπογράφει το τελικό σκορ και όχι οι τελικές προσπάθειες, τα τακουνάκια και οι ντρίμπλες. Κανείς δεν θυμάται το ποδόσφαιρο που έπαιξε η Γαλανόλευκη επί Ρεχάγκελ, μόνο την κούπα. Κανείς δεν θυμάται το κατενάτσιο της Ιντερ επί Μουρίνιο, μόνο το τρεμπλ.

Το τελικό αποτέλεσμα είναι η κολυμβήθρα του Σιλωάμ, η οποία εξαγνίζει όλες τις αμαρτίες της μπάλας.