Αλαζονεία, ανοησία και ενοχή

Ο Ουίνστον Τσόρτσιλ είπε κάποτε ότι η τέχνη της διπλωματίας είναι «να στέλνεις τους ανθρώπους στον διάολο με τέτοιο τρόπο που να σου ζητούν και οδηγίες για τον δρόμο». Κάτι τέτοιο έκανε ο πρόεδρος Ερντογάν, όταν επικήρυξε τους οκτώ τούρκους αξιωματικούς λίγο πριν φτάσει ο έλληνας Πρωθυπουργός στην Τουρκία. Ηξερε ακριβώς τι να περιμένει. Ο Πρωθυπουργός δεν ζήτησε βέβαια «οδηγίες» αλλά σιώπησε απέναντι σε μια χειρονομία που, πέρα από την πολιτική της διάσταση, ισοδυναμεί με ευθεία παρότρυνση για διάπραξη εγκληματικών πράξεων σε ξένη χώρα.

Ο Πρωθυπουργός σιώπησε μάλλον γιατί τον Ιούλιο του 2016 είχε υποσχεθεί – κατά δήλωση του τούρκου προέδρου, που ουσιαστικά δεν διαψεύστηκε ποτέ – «την έκδοση σε 15-20 ημέρες» των οκτώ τούρκων αξιωματικών που κατέφυγαν στη χώρα μας. Στο βάθος δεν έχει μετακινηθεί ούτε κεραία από τη θέση αυτή και αισθάνεται αμηχανία που δεν υλοποίησε την υπόσχεσή του. Η απάντηση στο αίτημα του τούρκου προέδρου για την επιστροφή των «8» ότι «δεν είναι καλοδεχούμενοι οι πραξικοπηματίες στην Ελλάδα» θυμίζει την κατάθεση  προσφυγής από την κυβέρνηση για να ακυρωθεί η απόφαση της επιτροπής, με την οποία χορηγήθηκε άσυλο σε έναν από τους «8». Τότε «ανώτατη κυβερνητική πηγή» (δηλαδή ο Πρωθυπουργός), για να δικαιολογήσει την προσφυγή, είχε ισχυριστεί ότι «πραξικοπηματίες δεν είναι ευπρόσδεκτοι στην Ελλάδα».

Στην αλαζονεία και την ανοησία της Αριστεράς, που της υπαγορεύει να ασκεί εξωτερική πολιτική χωρίς συνεννόηση με καμιά άλλη πολιτική δύναμη της χώρας, προστέθηκε λοιπόν τώρα και το αίσθημα «ενοχής» που συνδέει τον έλληνα Πρωθυπουργό με τον τούρκο πρόεδρο. Και αν η κυβέρνηση αποδέχτηκε τόσο εύκολα το όνομα «Δημοκρατία της Μακεδονίας του Ιλιντεν» για τον βόρειο γείτονά μας, αναρωτιέμαι με τρόμο σε τι χειρότερο μπορεί να έχει συμφωνήσει ο Αλέξης Τρίπρας, στην κατ’ ιδίαν συζητήσεις του με τον Ταγίπ Ερντογάν, όσον αφορά τα ανοικτά μέτωπα της ελληνικής και της κυπριακής εξωτερικής πολιτικής.

Ο Μιχαήλ Πασχάλης είναι ομότιμος καθηγητής Κλασικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης