Οχι άλλη διαπραγμάτευση!

Ο Πρωθυπουργός έχει εξαιρετικά βεβαρημένο ιστορικό με την έννοια διαπραγμάτευση. Διαπραγματεύθηκε για τα Μνημόνια, αφού, τελικά, δεν τα… έσκισε. Αποτέλεσμα; Πάνω από 100 δισ. επιπλέον δημόσιο χρέος στην πλάτη της Ελλάδας και των επόμενων γενεών. Διαπραγματεύθηκε για τη Μακεδονία. Αποτέλεσμα; Η διαβόητη Συμφωνία των Πρεσπών και ένας Ζάεφ που δεν αφήνει μέρα να περνάει χωρίς να λέει και να ξαναλέει ότι είναι Μακεδόνας και ότι η γλώσσα του είναι η μακεδονική. Μα και μία ένταξη – εξπρές στο ΝΑΤΟ, που πετυχαίνει το ακριβώς αντίθετο από αυτό που αφελώς διαφήμιζε ο Τσίπρας: θα ενισχύσει θεσμικά και πραγματικά τους δεσμούς των Σκοπίων με την Αγκυρα και θα δώσει μία ακόμα ψήφο στην Τουρκία σε πλήθος από ζητήματα της Συμμαχίας. Τώρα, ο Τσίπρας, όπως όλα πλέον δείχνουν, ξεκινά την τελική και πιο επικίνδυνη για την Ελλάδα διαπραγμάτευση της καριέρας του: με τον Ερντογάν. Και μάλιστα σε μία στιγμή που βρίσκεται αποδυναμωμένος, στηριγμένος σε μία οριακή, περίπου εκτροπικά κατασκευασμένη πλειοψηφία, κάτι που επιβαρύνει ακόμα περισσότερο τη θέση του.

Η συζήτηση με τον Ερντογάν δεν είναι για «μικρούς», για να χρησιμοποιήσει κανείς τη φράση του Βερναρδάκη, στενού συνεργάτη του Πρωθυπουργού. Είναι επικίνδυνη. Αν και όταν έρθει η στιγμή να γίνει, θα είναι για μεγάλα παιδιά: δεν θα σηκώνει «είχα υποτιμήσει την άλλη πλευρά» και «δεν είχα καταλάβει». Η «ρουκέτα» της επικήρυξης των Οκτώ λίγες μόλις ώρες πριν από την άφιξη Τσίπρα στην Τουρκία συνιστά πλήρη εξευτελισμό του ίδιου, της ελληνικής διπλωματίας και της χώρας που υφίσταται τέτοιου είδους ιταμή αντιμετώπιση. Ο Τσίπρας πήγε παρ’ όλα αυτά στην Αγκυρα σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. Κι αυτό ήταν μόνον η αρχή. Τα χειρότερα ακολούθησαν.

Στη συνέντευξη Τύπου υπέπεσε σε βαρύ ολίσθημα. Στην προσπάθειά του να δικαιολογήσει την επίσκεψή του κάτω από αυτές τις συνθήκες, χαρακτήρισε «επιτυχημένη» την εδώ επίσκεψη Ερντογάν το 2017. Τότε που ο τούρκος πρόεδρος, μέσα στο Προεδρικό Μέγαρο, δήλωσε με τον πιο απόλυτο τρόπο ότι γι’ αυτόν έχει έρθει το τέλος της Συνθήκης της Λωζάννης. Και ο Τσίπρας το είδε αυτό ως… επιτυχία! Γιατί; Επειδή, λέει, ο Ερντογάν είπε την αλήθεια! Μια αλήθεια – θάνατο για την Ελλάδα. Τι θα συζητήσει ο Τσίπρας σε αυτήν τη βάση; Δηλαδή, αν αύριο η Τουρκία κηρύξει πόλεμο, αν προκαλέσει επεισόδιο, αν καταλάβει βραχονησίδες, ειλικρινής δεν θα είναι; Τι θα λέει τότε ο Τσίπρας; Οτι πρόκειται για θετική ειλικρινή εξέλιξη; Ολα αυτά είναι πρωτοφανή, επικίνδυνα, αδιανόητα.

Δύο εκδοχές υπάρχουν: είτε ο Τσίπρας δεν είχε τίποτα να πει και να κάνει στην Αγκυρα, οπότε κακώς πήγε, είτε, το πιο πιθανό, είχε «κάτι» που όλοι οι υπόλοιποι αγνοούμε, οπότε τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα. Σύμφωνα με την κυβέρνηση, ήθελε ουσιαστικά να κλαψουρίσει στον Ερντογάν για μείωση της έντασης, για τις παραβιάσεις κ.ο.κ. Μα να του πει τι; Δεν ξέρει ο Ερντογάν ότι προκαλεί ένταση; Τι περίμενε; Οτι με τα παρακάλια θα σταματήσει;

Η αναφορά Ερντογάν, στο τέλος της συνέντευξης Τύπου, σε συμφωνίες που αναμένεται να υπογραφούν σε σύντομο διάστημα στη Θεσσαλονίκη, γεννά πολύ σοβαρά ερωτηματικά που, μέχρι στιγμής, έχουν μείνει αναπάντητα. Ελπίζει κανείς ότι ο Τσίπρας δεν έχει προχωρήσει μία ακόμα, εν προκειμένω μυστική, διαπραγμάτευση για το Αιγαίο, όπως έκανε με τους δανειστές και με τα Σκόπια. Σε αυτές τις βάσεις και με αυτόν τον τρόπο, θα οδηγήσει νομοτελειακά σε καταστροφή.