Το σύμπαν ΔΗΜΑΡ

Δεν κρύβω τον θαυμασμό μου για αυτή την ιδιαίτερη ομάδα συμπολιτών μου, οι οποίοι μπορεί να καίγεται ο κόσμος, αλλά αυτοί προχωρούν ακάθεκτοι στο παράλληλο σύμπαν τους. Και τους θαυμάζω επειδή το παράλληλο αυτό σύμπαν, ας το πούμε σύμπαν ΔΗΜΑΡ, είναι φτιαγμένο από οράματα και θάματα. Από το σύμπαν αυτό μπορούν να βλέπουν τι συμβαίνει στον κόσμο έξω και να θεωρούν ότι η Ελλάδα κινδυνεύει να χάσει το στοίχημα της προόδου. Πώς; Αφενός τους ενόχλησε η θέση της ΝΔ και του ΚΙΝΑΛ (κάποιοι μόλις το εγκατέλειψαν) για τη Συμφωνία των Πρεσπών, διέγνωσαν εθνικισμό όχι μόνο επί της αρχής αλλά και επί των επιμέρους θέσεων της Συμφωνίας και εξανέστησαν. Αποφάσισαν λοιπόν να αλλάξουν πορεία και να συντονιστούν με την κινητικότητα του ΣΥΡΙΖΑ, που πλέον ψάχνει τα τιμαλφή της σοσιαλδημοκρατίας και της προόδου.

Επί του τύπου αυτής της επιλογής, αρκούμαι να παραπέμψω σε ένα σημείωμα που δημοσίευσε στο Facebook ο καθηγητής Παναγής Παναγιωτόπουλος: «Στην Ελλάδα όπως και σε άλλες χώρες της Ευρώπης (αλλά σε αυτές με περισσότερη ευπρέπεια, αξιοπρέπεια και χωρίς να τίθεται σε κίνδυνο η ίδια η δημοκρατία όπως συμβαίνει εδώ), η πρόοδος έχει εκπέσει σε μια παρακμιακή και ψευδεπίγραφη μορφή της: τον προοδευτισμό. Σε μια αξιακή και ιδεολογική περιβολή της εντύπωσης ότι ζούμε σε ό,τι αφορά την οικονομία στα χρόνια του εθνικού κεϊνσιανισμού και σε ό,τι αφορά την ιδεολογία στις μεταψυχροπολεμικές συνθήκες επέλασης του πολιτικού φιλελευθερισμού και των δικαιωμάτων […]».

Αλλά και επί της ουσίας, αρνούμαι να συμμεριστώ οποιαδήποτε ιδεολογική πιρουέτα οποιουδήποτε και οποιασδήποτε, αν έτσι στηρίζονται ο Τσίπρας και οι πολιτικές του. Δεν συμμερίζομαι ιδίως όσους κάνουν νεύματα προοδευτικής συγγένειας προσδοκώντας σχέση και εξουσιαστικά οφέλη από τον ΣΥΡΙΖΑ που πασχίζει να επιβιώσει χωρίς τους ΑΝΕΛ.

Είναι ξεκάθαρο: με ψέματα και διχαστικό δηλητήριο, ο Τσίπρας έπαιξε τη δημοκρατία και τη χώρα στα ζάρια – και σήμερα ακόμα συνεχίζει να πολιτεύεται εξευτελίζοντας το πολίτευμα που θα ήταν «κάθε λέξη του Συντάγματός του» και τεντώνοντας σαν γάντι τα αριστερά κλισέ του, στηριγμένος σε ακροδεξιούς, παλαιοπασόκους, νεοπροσήλυτους του εκσυγχρονισμού, εξουσιομανείς πρώην νεοδημοκράτες, σε στρατιές ασχέτων που έγιναν στελέχη παπαγαλίζοντας δήθεν αριστερά λόγια και σε πλήθος κρατικοδίαιτων.

Με αυτό το εξουσιαστικό σύστημα ουδείς ανιδιοτελής μπορεί να έχει σχέση – ακόμα κι αν έχει γαλουχηθεί στο ιδιαίτερο σύμπαν ΔΗΜΑΡ.