«Εξαγωγές – ρεκόρ σε κίνδυνο λόγω απώλειας ανταγωνιστικότητας»

Η Ελλάδα εξάγει σήμερα €32 δισ. σε προϊόντα, όσα ποτέ άλλοτε στην ιστορία της. Από αυτά, περίπου τα €11 δισ. είναι εξαγωγές πετρελαιοειδών, τα €15 δισ. βιομηχανικά (€13,5 δισ.) και πρώτες ύλες (€1,5 δισ.), και τα €6 δισ. είναι αγροτικά (€4,5 δισ. τρόφιμα και €1,5 δισ. ποτά, καπνός και λάδι). Από τα βιομηχανικά προϊόντα που εξάγουμε, περίπου €5 δισ. είναι βιομηχανικά κατά πρώτη ύλη (αλουμίνιο, σίδερο, τσιμέντο, κ.ά.), €3,5 δισ. είναι χημικά (φάρμακα, πλαστικά, κ.ά.), περίπου €3 δισ. είναι μηχανήματα και μεταφορικός εξοπλισμός και περίπου €2 δισ. είναι διάφορα παραδοσιακά βιομηχανικά είδη (ένδυση, υπόδηση, έπιπλα κ.ά.).

Οι εξαγωγές, έχοντας επανέλθει το 2014 στα προ κρίσης επίπεδα, άρχισαν να αυξάνονται έκτοτε. Αυτό συνέβη καθώς αντιστράφηκαν σε μεγάλο βαθμό οι απώλειες ανταγωνιστικότητας της εφήμερης ευημερίας της 10ετίας του 2000. Επιπροσθέτως, η καθίζηση που υπέστη η εγχώρια ζήτηση λόγω της προσαρμογής, ώθησε πολλές μεταποιητικές επιχειρήσεις να βρουν διέξοδο στις διεθνείς αγορές. Πρωταγωνιστές της ανόδου των ελληνικών εξαγωγών την τελευταία πενταετία είναι, κυρίως, τα βιομηχανικά προϊόντα, που κερδίζουν έδαφος σε σχέση με τις αυξανόμενες εξαγωγές αγροτικών προϊόντων, που είναι, σε μεγάλο βαθμό, προϊόντα μεταποίησης (τρόφιμα – ποτά – καπνός) αλλά και ακατέργαστα προϊόντα (νωπά φρούτα, λάδι, ψάρια κ.λπ.).

Παρ’ όλα αυτά, χωρίς τις εξαγωγές καυσίμων, που γνώρισαν τεράστια αύξηση την τελευταία 20ετία καθώς έγιναν μεγάλες επενδύσεις σε υποδομές διυλιστηρίων, οι εξαγωγές μας παραμένουν σήμερα καθηλωμένες σε χαμηλότερα επίπεδα, ως ποσοστό του παγκόσμιου εμπορίου, απ’ ό,τι στις αρχές της 10ετίας του 2000. Αυτό συμβαίνει διότι άλλες χώρες έχουν γίνει πιο εξωστρεφείς και τρέχουν πιο γρήγορα από εμάς.

Σήμερα, λοιπόν, που έχει αρχίσει να ανακάμπτει η εξαγωγική μας δραστηριότητα, πρέπει να διαφυλάξουμε την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας ως κόρη οφθαλμού, εάν θέλουμε βεβαίως να δούμε την ελληνική βιομηχανία να μεγαλώνει. Διότι οι επενδύσεις στη βιομηχανία είναι επενδύσεις στην απασχόληση, και μάλιστα σε καλοπληρωμένες θέσεις εργασίας, που αξιοποιούν τις υψηλές επιστημονικές και τεχνικές δεξιότητες του ελληνικού πληθυσμού και κρατούν τους νέους στη χώρα μας. Η ανταγωνιστικότητα, όμως, της οικονομίας σήμερα απειλείται από τη χαμηλή παραγωγικότητα σε σχέση με άλλες χώρες, που δεν μπορεί να βελτιωθεί χωρίς επενδύσεις. Και επενδύσεις δεν πρόκειται να γίνουν εάν ζούμε πάνω από τις αντοχές της οικονομίας.

Η πρόσφατη αύξηση του κατώτατου μισθού κατά 11% προκαλεί αυξητικές πιέσεις στους μισθούς σε όλο τον ιδιωτικό τομέα, σε μια συγκυρία όπου η αύξηση της μέσης παραγωγικότητας το 2017-2018 παραμένει μηδενική. Αυτό θα σημάνει και το τέλος της ανάκαμψης  της ελληνικής οικονομίας, που εισέρχεται φέτος στο τρίτο έτος, με ό,τι αυτό συνεπάγεται και για τη μείωση της τεράστιας ανεργίας που ήδη αποκλιμακώνεται, έστω και με χαμηλούς ρυθμούς. Εκτιμάται ότι οι αμοιβές των μισθωτών του ιδιωτικού τομέα, περιλαμβανομένων των ασφαλιστικών εισφορών εργαζομένων και εργοδοτών, διαμορφώνονται σε περίπου €38 δισ. Αν η απασχόληση παραμείνει σταθερή και αν οι μέσοι μισθοί αυξηθούν κατά 5%, και τα δύο μεγάλα αν, τότε αυτό σημαίνει πρόσθετη αφαίμαξη των επιχειρήσεων ύψους €1,9 δισ. Στην ουσία πρόκειται για προεκλογική παροχή προς άγραν ψήφων με χρήματα τρίτων, που θα μπορούσαν, υπό διαφορετικές συνθήκες, να γίνουν επενδύσεις και δουλειές.