Ακόμα μια ευκαιρία

Μήπως ήρθε η ώρα της ΕΕ να καινοτομήσει; Να βρει λύσεις, αντί να αφήνει τις καταστάσεις να σαπίζουν, ψάχνοντας για ισορροπίες, και έτσι να δίνει πάτημα σε τρίτες χώρες να «αλωνίζουν» στη Γηραιά Ηπειρο;

Αυτό που συμβαίνει με το Brexit είναι κάτι παραπάνω από ενδεικτικό της κατάστασης. Η ιστορία έχει κουράσει τους πάντες, εκτός από τους κάθε είδους γραφειοκράτες που ασχολούνται μαζί της στην έδρα της Κομισιόν και τους τελούντες σε πλήρη σύγχυση βρετανούς πολιτικούς.

Στο νησί, ως γνωστόν, αποφάσισαν ότι θέλουν να βγουν από την Ευρωπαϊκή Ενωση, ωστόσο στην πορεία μάλλον το μετάνιωσαν, όμως οι διαπραγματεύσεις προς την έξοδο συνεχίζονται, την ίδια ώρα που στο βρετανικό Κοινοβούλιο ελάχιστοι δείχνουν να ξέρουν τι πραγματικά θέλουν. Κάπως έτσι η πρώτη συμφωνία βγήκε, αλλά οι Βρετανοί βουλευτές την απέσυραν. Επειτα από ένα μικρό θρίλερ στήριξαν μια δεύτερη που ζητά να αφαιρεθούν τα πιο δύσκολα κομμάτια της συμφωνίας και να ξεκινήσει εκ νέου διαπραγμάτευση με την ΕΕ. Και κάπου εδώ το κομφούζιο έγινε ακόμα μεγαλύτερο. Γιατί απέρριψαν ένα Brexit χωρίς συμφωνία και ζήτησαν ανοιχτά σύνορα μεταξύ των δύο Ιρλανδιών, αλλά απέρριψαν το ενδεχόμενο ενός δεύτερου δημοψηφίσματος, «πατώντας» σε κάτι ομιχλώδες. Αλλά έστω, αυτή τη φορά έχουν κάτι πιο συγκεκριμένο να παραδώσουν στην πρωθυπουργό τους για να πάει στις Βρυξέλλες και να διαπραγματευτεί με τους Ευρωπαίους.

Κι ενώ θα περίμενε κανείς ότι οι τελευταίοι θα έπιαναν την άκρη του νήματος για να δώσουν μια χείρα βοηθείας, από την άλλη πλευρά της Μάγχης βγήκαν οι φωνές του μίσους. Τι λένε; Οτι δεν «πρέπει να υπάρξει αλλαγή πλεύσης στη διαπραγμάτευση», ότι «αν ανοίξουν ξανά οι διαπραγματεύσεις θα ηττηθεί η Ευρώπη» και άλλα πολλά αναλόγου ύφους και περιεχομένου.

Το πιο πιθανόν είναι ότι όσοι λένε τα παραπάνω έχουν τη στρεβλή αντίληψη πως η ΕΕ τους ανήκει και πρέπει να γυρίσουμε την πλάτη στους «κακούς Αγγλους». Και κάπου εδώ φτάνουμε στον πυρήνα του προβλήματος. Η ευρωπαϊκή γραφειοκρατία ενδεχομένως κάποια στιγμή να λύσει (κι αυτό) το πρόβλημα, αλλά με τους δικούς της όρους και χρόνους. Ξεκινώντας από μια αφετηρία σαν τη σημερινή, που λίγο ώς πολύ θεωρεί ότι δεν υπάρχει άλλη λύση, αλλά αφήνει κάποια περιθώρια, «κάτι» να γίνει στο μέλλον. Σας θυμίζει κάτι; Αν ίσως την ελληνική περίπτωση του 2015, δεν απέχετε και πολύ από την πραγματικότητα. Μόνο που έτσι δεν χτίζουμε την Ευρώπη, αλλά τη διαλύουμε.