«Καλά σαράντα, παιδιά»; Σοβαρά τώρα;

Φύγαν 108 νοματαίοι από το ΚΙΝΑΛ. Είχαν διαφωνίες, είχαν ενστάσεις, είχαν τα νεύρα τους – καλώς ή κακώς φύγαν, πάνε και πίσω δεν γυρνάνε. Ούτε ένας ούτε δυο: εκατόν οκτώ. Το αιτιολόγησαν οι άνθρωποι, είπαν δεν μας εκφράζει πια το κόμμα γι’ αυτό και γι’ αυτό τον λόγο. Αναλυτικά και συγκεκριμένα.

Και πώς αντιδράει, μωρό μου, το ΚΙΝΑΛ; Τι δηλώνει ο Παύλος Χρηστίδης, εκπρόσωπος Τύπου του κόμματος; Που είναι και νέος άνθρωπος; Απ’ αυτούς που φέρνουν στην πολιτική ένα άλλο ήθος;

Πώς σχολίασε λοιπόν τη μαζικότατη αυτή αποχώρηση των 108;

«Καλά σαράντα, παιδιά!»

Ναι βρε. Καλά σαράντα. Σου φεύγουν 108 στελέχη του κόμματος που εκπροσωπείς και δεν λες κάτσε λίγο να το ψάξουμε. Να το δούμε, ρε παιδί μου, να εξετάσουμε τους λόγους. Μήπως – μία τοις χιλίοις – κάναμε κι εμείς κάποιο λάθος, κάποια σαχλαμαρίτσα, κάτι; Δεν μπορεί να τρελάθηκε τόσος κόσμος ταυτόχρονα. Κι όμως. Κατά τον κ. Χρηστίδη μια χαρά μπορεί, τζάμπα, σου λέει, μας ψεκάζουν τόσα χρόνια;

«Καλά σαράντα, παιδιά!»

Συγγνώμη, πάτε καλά εκεί στο ΚΙΝΑΛ; Είναι σοβαρή απάντηση αυτή, είναι πολιτικό επιχείρημα, είναι τι; Τότε να ξαναβγούν οι 108 να σου πουν «καλό ψόφο», εσύ ν’ απαντήσεις «108 να ‘ναι οι ώρες σου κι εκείνες στο κρεβάτι» και να το κάνουμε το επίπεδο περασιά με τη μοκέτα. Πάλι καλά που δεν τους μούντζωσε δηλαδή τους ανθρώπους.

Μπορείς να κάνεις το κακό χειρότερο; Και βέβαια μπορείς αν είσαι νέος με φιλοδοξίες κι όρεξη για δουλειά. Παραθέτουμε ολόκληρη την πρόταση του κ. Χρηστίδη:

«Οι τεθλιμμένοι συγγενείς και φίλοι των κομμένων από τα ψηφοδέλτιά μας, η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων δεν είναι καν μέλη του Κινήματος Αλλαγής, παρουσιάζονται ως λίστα… αναχωρητών για δήθεν πολιτικούς λόγους. Καλά σαράντα παιδιά…»

Δηλαδή. Εμείς στο ΚΙΝΑΛ είμαστε τέλειοι, το ψεγάδι δεν το βρίσκεις στην ούγια μας, συνεπώς ποιος ο λόγος να κάνουμε αυτοκριτική; Ποιος ο λόγος να ψαχνόμαστε για πιθανά λάθη όταν πολύ απλά λάθη δεν υπάρχουν; Ολως τυχαίως το ΚΙΝΑΛ συρρικνώθηκε κι από κόμμα έγινε μπρελόκ για τα κλειδιά. Ποσώς μας απασχολεί αυτό. Κι όποιον τον απασχολεί, καλά σαράντα να ευχηθούμε ολόψυχα.

Συγκεντρωθείτε λίγο εκεί μέσα, κι αφήστε τις ανοησίες, ίνα μη τι χείρον είπω. Διότι ανοησία είναι το «καλά σαράντα» όταν σου φεύγουν μαζικά τα στελέχη σου κι εσύ την αράζεις στο καλάμι σου, χωρίς να προβληματίζεται για τα πώς και τα γιατί.

Και μακάρι να ήταν μόνο η δήλωση Χρηστίδη σε αυτό το ύφος. Λίγο πολύ όλα τα κόμματα έτσι συμπεριφέρονται, με εξαίρεση το ΚΚΕ που κρατάει ένα επίπεδο, να τα λέμε κι αυτά. Τα υπόλοιπα βγαίνουν στη Βουλή των Θαυμάτων και ρίχνουν βρωμόνερα ο ένας στα σώβρακα του άλλου. Υβρεις, κατάρες, χαρακτηρισμοί, πρόδοτες, αλήτες, νυφούλες, κότες, καθάρματα, τσογλάνια, κάτσε κάτω ρε μαλάκα, σίχαμα της κοινωνίας, ποιος είσαι συ ρε, κάντου αλκοτέστ, άι σιχτίρ από δω χάμω. Δηλαδή καλά που από τα άνω δυτικά θεωρεία παρακολουθούνε σχολεία και διδάσκονται οι μαθητές το ήθος του κοινοβουλευτικού λόγου. Σε αυτό το χάλι δυστυχώς διαπρέπουν όλοι. Κυβέρνηση κι αντιπολίτευση, όλοι, μηδενός εξαιρουμένου. Αρκεί να παρακολουθήσεις μια στιχομυθία Πολάκη – Γεωργιάδη για να βεβαιωθείς για του λόγου το αληθές.

Κλείνοντας, να παρακαλέσω τον σκασμούλη λίγο αν θέλετε. Μη φωνάζετε μες στ’ αφτί μας, ήρεμα να μιλάτε. Ηρεμα, όμορφα και μετρημένα, άιντε. Μην κυκλοφορήσει ευρέως, αλλά δίκιο δεν έχει πάντα όποιος φωνάζει δυνατότερα. Τον σκασμούλη λίγο αν δεν θέλετε να ευχηθούμε στο κόμμα σας «καλά σαράντα».