Μπαϊρακτάρης

Από τον τρόπο που άγονται οι απόγονοι των κουτσαβάκηδων είναι προφανές πως τον μόνο Μπαϊρακτάρη που γνωρίζουν είναι το σουβλατζίδικο στο Μοναστηράκι.

Στη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας διέπρεψε ένας άλλος Μπαϊρακτάρης, ο Δημήτρης. Αστυνομικός διευθυντής της Αθήνας στα τέλη του 19ου αιώνα είχε γίνει ο φόβος και ο τρόμος των ψευτόμαγκων της Πλατείας Ψυρή και πέριξ. Η διαπόμπευση στην οποία τους υπέβαλλε ήταν η χειρότερη τιμωρία τους. Εκοβε μουστάκια, κούρευε τις λιγδωμένες αφέλειες, ξήλωνε τα μανίκια που κρέμονταν κενά στους γερμένους ώμους και τους περιέφερε στους δρόμους της Αθήνας παραδίδοντάς τους έρμαια στη χλεύη των πολιτών και μετέπειτα της λαϊκής παράδοσης.

Κάποιος από τα ζαγάρ, όπως τους έλεγε ο Μπαϊρακτάρης, είχε τολμήσει να πει στους αστυνομικούς: «Μόνος μου και όλοι σας. Σας έχω…».

«Κι εμείς σ’ έχουμε», φέρεται να του είπε ο αστυνομικός διευθυντής. Και πρόσθεσε: «Γραμμένο εκεί που ξέρεις». Και τον έστειλε στο μπουντρούμι να κάνει παρέα με τους άλλους ψευτοπαλικαράδες.

Βλέπετε τα κουτσαβάκια δεν είχαν φανταστεί ποτέ ότι υπάρχουν και οι Μπαϊρακτάρηδες. Πίστευαν πως μια ζωή θα απειλούν και θα καιροσκοπούν χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανέναν.

Ενωμένοι σαν τις χαλασμένες σταφίδες, ένιωθαν άτρωτοι, εξουσιαστές των αδύναμων. Εσπερναν φόβο ασκώντας βία σε γυναίκες και γέροντες.

Ο Μπαϊρακτάρης δεν ζει για να δει τις αταβιστικές προδιαθέσεις των απογόνων των ποντικών που βρυχόνταν και πόσο γρήγορα ξεχνά αυτός ο λαός.

Τις πλάτες που πρόσφερε στους ψευτονταήδες ως κοινωνικό αναβατήρα για να ξεχωρίσουν από το πλήθος, για να κουνούν σήμερα το δάκτυλο, να απειλούν, να χειραγωγούν θεσμούς και να ‘ναι τζαμπατζήδες φαιδρών φαντασιώσεων.

Η πάθηση είναι δυσίατη αλλά η ελπίδα πως θα εμφανιστεί ξανά ένας Μπαϊρακτάρης που θα τους κλειδώσει στο χρονοντούλαπο για να πάρουν κι αυτοί τη θέση που τους αξίζει στη λαϊκή παράδοση παραμένει ζωντανή.