«Οι διάφορες κινηματογραφικές διασκευές του “Φρανκενστάιν” έδωσαν μια απειλητική και τρομακτική διάσταση που δεν υπάρχει στο βιβλίο. Στην πραγματικότητα, ο “Φρανκενστάιν” περιγράφεται καλύτερα ως ένα από τα πρωιμότερα έργα επιστημονικής φαντασίας και όχι τρόμου. Δεν υπάρχει το υπερφυσικό στοιχείο εδώ.
Ο Βίκτορ Φρανκενστάιν δεν ζει σ’ ένα κάστρο της Τρανσιλβανίας, με βοηθό έναν καμπούρη. Αντιθέτως, είναι ένας φοιτητής Ιατρικής (ούτε καν γιατρός!) και πειραματίζεται με το δημιούργημά του μέσα στο υπνοδωμάτιό του. Χρησιμοποιεί τους γνωστούς επιστημονικούς κανόνες της εποχής του και εφαρμόζει την προμηθεϊκή γνώση για να πραγματοποιήσει τον στόχο του: την υπέρβαση του θανάτου και τη δημιουργία μιας νέας ζωής.
Εάν μπορεί κανείς να τον κατηγορήσει για κάτι – και πράγματι μπορεί -, δεν είναι για ύβριν, αλλά για δύο ποιότητες που, σύμφωνα με τον ίδιο, διαθέτει: τη δειλία και την αφέλεια. Κάνει το πείραμά του χωρίς να πει τίποτε σε κανέναν. Και όταν το δημιούργημά του έρχεται στη ζωή, το απορρίπτει φεύγοντας μακριά και ελπίζοντας ότι αυτό θα πεθάνει.
Αυτή η απόρριψη και η αποτυχία να μοιραστεί την ανακάλυψη με την επιστημονική κοινότητα ή τους οικείους του οδηγούν στην τραγωδία, καθώς το παραμελημένο “νόθο” πλάσμα παίρνει την εκδίκησή του σκοτώνοντας όλους όσους αγαπά ο Βίκτορ. Γι’ αυτό και έχει σημασία που η Μέρι Σέλεϊ έδωσε στο βιβλίο της τον υπότιτλο “Ο σύγχρονος Προμηθέας”. Οπως αυτή, έτσι και ο σύζυγός της ήταν ενθουσιασμένος με τον αρχαίο μύθο. Ενώ η Σέλεϊ ολοκλήρωνε το μυθιστόρημά της, ο Πέρσι Σέλεϊ δούλευε το δικό του αριστούργημα, το επικό ποίημα “Προμηθέας λυόμενος”. Σ’ αυτό ο Τιτάνας Προμηθέας συνειδητοποιεί πως αυτό που τον κρατούσε δέσμιο για αιώνες δεν ήταν η δύναμη του Δία, αλλά το μίσος που κρατούσε στην καρδιά του…».
Από την ανάλυση του Τιμ Μάντιγκαν «Frankenstein lives!» που δημοσιεύεται στο λονδρέζικο περιοδικό «Philosophy Now», τεύχος Οκτωβρίου – Νοεμβρίου