Η τελευταία φορά που συγκινήθηκα με μια ολοκληρωμένη αφήγηση ήταν όταν πολύ πρόσφατα ανακάλυψα τον Ian McEwan με το «Καρυδότσουφλο». Με συγκίνησε ιδιαίτερα το «Στην ακτή», για την αδυναμία των ηρώων να ξεπεράσουν το «εγώ» τους, ακόμα και αν αυτό σήμαινε τον δικό τους εσωτερικό θάνατο.
Αν μπορούσα να γράφω μετά μουσικής θα επέλεγα… ρετρό! Μου αρέσει να παίζω συγκεκριμένα τραγούδια της Δανάης και του Αττίκ σε επανάληψη την ώρα που γράφω. Είναι φορές που ένα τραγούδι αποτελεί το έναυσμα για κάποιο κείμενό μου.
Το πιο οδυνηρό στη διαδικασία της συγγραφής είναι η εμμονή να γράφεις γι’ αυτά που σε πονούν περισσότερο˙ να ξαναξύνεις την πληγή και να ματώνεις, να νιώθεις πως λυτρώνεσαι με τη διαδικασία αυτή κι όμως την ίδια στιγμή να ξέρεις ότι ποτέ δεν θα γλιτώσεις πραγματικά.
Τρία βιβλία που θα πρότεινα οπωσδήποτε για μια βιβλιοθήκη Λυκείου θα ήταν…
Θεωρώντας δεδομένο η βιβλιοθήκη των λυκείων να περιλαμβάνει τα έργα μεγάλων ελλήνων συγγραφέων (Χατζής, Μυριβήλης, Βενέζης, Τερζάκης, Καζαντζάκης, Παπαδιαμάντης κ.ά.), θα πρότεινα την «Προφυρή δούλη» της Margaret Atwood, το «Οι κλέφτες της ομορφιάς» του Pascal Bruckner και τη «Λέσχη των αθεράπευτα αισιόδοξων» του Jean-Michel Guenassia.
Η κριτική που αποδέχομαι αφορά πιθανά ατοπήματα συμπεριφοράς ή λόγων που μπορεί να έχουν ενοχλήσει αυτόν που μου τα επισημαίνει και που εγώ η ίδια δεν συνειδητοποίησα εγκαίρως, ώστε να τα διορθώσω χωρίς υποδείξεις. Αρκεί ο τρόπος με τον οποίο θα με προσεγγίσεις να μην είναι εριστικός ή επιθετικός.
Η αυτοκριτική ξεκινάει από…
Δύσκολο πράγμα, αλλά χωρίς αυτήν θα συνεχίσεις να κάνεις τα ίδια λάθη. Πρέπει να είναι καθημερινή και να αφορά όλα – από τα πιο σημαντικά έως τα ασήμαντα: από τον τρόπο που θα μιλήσω, το πώς θα αντιδράσω σε διάφορες καταστάσεις. Κάποιες φορές είναι άμεση, ώστε να μπορώ να διορθώνω πιθανά ολισθήματα.
Η αρχή ενός κλασικού βιβλίου που ζηλεύω είναι «Την επόμενη μέρα δεν πέθανε κανείς» από το «Περί θανάτου» του Ζοζέ Σαραμάγκου. Ισως γιατί ο θάνατος στοιχειώνει καθημερινά και με ποικίλους τρόπους τη ζωή μας και η φράση αυτή τονίζει την παραδοξότητα του φαινομένου.
Οταν ακούω για την «κρίση της λογοτεχνίας» ή τη «λογοτεχνία της κρίσης» σκέφτομαι ότι πρόκειται για δύο διαφορετικά πράγματα. Το πρώτο αφορά, για μένα τουλάχιστον, το φαινόμενο του συνεχώς μειούμενου αριθμού αναγνωστών, ιδιαίτερα ανάμεσα στους νέους. Η «λογοτεχνία της κρίσης» θα μπορούσε να δώσει εξαιρετικά κείμενα, αρκεί οι συγγραφείς να φτάσουν το μαχαίρι στο κόκαλο.
Η Τσαμπίκα Χατζηνικόλα γεννήθηκε στη Ρόδο το 1975 και είναι διδάκτωρ Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης. Από τις εκδόσεις Πόλις κυκλοφορεί η ποιητική της συλλογή «Ακροδάχτυλα»
Σχόλια
Γράψτε το σχόλιό σας
50 /50
2000 /2000
Όροι Χρήσης. Το site προστατεύεται από reCAPTCHA, ισχύουν Πολιτική Απορρήτου & Όροι Χρήσης της Google.
Τελευταία Νέα