Η δολοφονία της Μαρίνοβα και η «εξαφάνιση» του Κασόγκι αυξάνουν τον αριθμό των δημοσιογράφων που τον τελευταίο καιρό τους κατάπιε η μαύρη τρύπα των ερευνών ή των απόψεών τους. Τον περασμένο Οκτώβριο δολοφονήθηκε η Ντάφνι Καρουάνα Γκαλιζία από τη Μάλτα ύστερα από αποκαλύψεις περί διαφθοράς του πολιτικού συστήματος της χώρας της. Και τον περασμένο Φεβρουάριο άγνωστοι σκότωσαν μέσα στο σπίτι του τον Γιαν Κούτσιακ και τη σύντροφό του. Εκείνη την εποχή ο 28χρονος σλοβάκος δημοσιογράφος είχε αποκαλύψει φορολογικές απάτες μεγαλοεπιχειρηματιών που είχαν σχέσεις με υψηλόβαθμους πολιτικούς. Δύο μήνες πριν ο μεξικανός δημοσιογράφος Γκουμάρο Πέρες, που κάλυπτε θέματα δημόσιας ασφάλειας και διακίνησης ναρκωτικών, «γαζώθηκε» από σφαίρες μεσα στο σχολείο του γιου του. Και τον προπερασμένο Αύγουστο η 30χρονη σουηδή δημοσιογράφος Κιμ Βαλ διαμελίσθηκε από τον πολυεκατομμυριούχο Πέτερ Μάντσεν. Μέσα στο 2017 δολοφονήθηκαν 42 δημοσιογράφοι για λόγους που είχαν σχέση με τη δουλειά τους. Ενώ και η «εξαφάνιση» του κινέζου προέδρου της Ιντερπόλ Μενγκ Χόνγκγουεϊ «φωνάζει» ότι έχει σχέση με κάποια έρευνά του.
Το δυσοίωνο είναι ότι οι δολοφονίες έγιναν απροκάλυπτα. Καμιά προσπάθεια, καμιά στοιχειώδης σκηνοθεσία να «φανεί σαν ατύχημα». Το οποίο δεν θα άλλαζε κάτι επί της ουσίας, δεν θα ήταν όμως – εκτός από έγκλημα – και ένα κλείσιμο του ματιού στον κάθε δημοσιογράφο η λειτουργό που ερευνά μια υπόθεση ότι στο τέλος της αλήθειας υπάρχει γι’ αυτόν μια σφαίρα, ένα μαχαίρι, μια βόμβα.
Προφανώς οι περισσότερες από τις δολοφονίες των δημοσιογράφων – ειδικά στις χώρες της Λατινικής Αμερικής – ήταν έργο της τοπικής μαφίας. Το ανησυχητικό όμως είναι ότι και οι ξεκάθαρα πολιτικές δολοφονίες των ευρωπαίων δημοσιογράφων παραπέμπουν σε μαφιόζικο ξεκαθάρισμα. Εχουμε λοιπόν ακόμη και στην Ευρώπη του Διαφωτισμού και της ελευθερίας του Τύπου την ανάδυση μιας δυστοπίας που επιβάλλει φιμωμένα στόματα, μάτια και αφτιά ερμητικά κλειστά. Δεν θα ήθελα να θυμηθώ σε ποιες άλλες περιόδους και κάτω από ποιρς συνθήκες επικρατούσαν ανάλογες καταστάσεις.
