Σόλο στην Μπολόνια: Ωδή στα μοναχικά ταξίδια

Ακούγονται οι καμπάνες του Santo Stefano. Μυρίζει βροχή και espresso. H Μπολόνια ξυπνάει και είναι μπροστά μου, κατακόκκινη, γοητευτική, ολόκληρη δική μου να την εξερευνήσω. Αν θέλω. Παραγγέλνω δεύτερο καφέ, ανοίγω το χάρτη: Μουσεία, βιβλιοπωλεία, εστιατόρια, πάρκα.

Χαμογελάω, καθώς σκέφτομαι ότι δεν χρειάζεται να κάνω οποιαδήποτε συζήτηση για το που πρέπει να πάω. Κι αυτό είναι το πρώτο πράγμα που κάνει ένα σόλο ταξίδι κάτι που ήρθε η ώρα να δοκιμάσεις: μοναδική ευκαιρία για ανεξαρτησία και μοναχικές περιηγήσεις.

Το να συγχρονιστούμε με το πρόγραμμα των φίλων και των αγαπημένων μας για να οργανώσουμε ένα ταξίδι είναι πολλές φορές δύσκολο έως ακατόρθωτο. Διαφορετικές άδειες, άλλες προτιμήσεις, άλλο μπάτζετ, άλλες ανάγκες. Ετσι, οι τόποι που επιθυμούμε αναβάλλονται διαρκώς, ελλείψει παρέας. Άραγε, ο εαυτός μας και μόνο δεν είναι η ιδανική παρέα για να ταξιδέψουμε  στις πόλεις που αδημονούμε;

Αν ταξιδεύεις πρώτη φορά χωρίς παρέα, ένα καλό tip είναι να ξεκινήσεις την εμπειρία του solo travelling με μια μικρή εύκολη πόλη. Είναι σημαντικό να νιώθεις ασφάλεια και να έχεις την δυνατότητα να εξερευνήσεις μέρη που μπορείς να απολαύσεις μοναχικά. Ένα μουσείο, μία έκθεση, μια εκκλησία, είναι μέρη που προσφέρονται για ατομικές απολαύσεις. Καλό είναι να αποφύγεις πολύ μεγάλες πόλεις χωρίς καλό δίκτυο συγκοινωνιών.

Τελικά, μετά από αρκετές προσωπικές αναβολές, κοιτώντας αεροπορικά και πλακόστρωτα δρομάκια γεμάτα μικρά καφέ που με φαντάστηκα να τα περπατώ, αποφάσισα. Θα πάω μόνη μου και θα είναι τέλεια. Η επιλογή ήταν σχετικά εύκολη. Μπολόνια: ένας μικρός γαστρονομικός παράδεισος, μια πόλη ολοζώντανη, γεμάτη πολιτισμό.

Είμαι μόλις μια μέρα στην κόκκινη πόλη και ήδη με έχει συνεπάρει. Το gps αλλάζει συχνά τόπο κατεύθυνσης, καθώς η διαδρομή μου είναι δαιδαλώδης. Το κλείνω και χάνομαι κάτω από τις στρογγυλές καμάρες: portici. Το σήμα κατατεθέν της Μπολόνια. Μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της Unesco, οι πανέμορφες στοές χαρίζουν στην αρχιτεκτονική της πόλης ασύλληπτη αισθητική και σε προστατεύουν από τις συχνές βροχές.

Unsplash

Ακολουθώ τη σκιά ενός ποδηλάτη και το μάτι μου πέφτει πάνω στην υπαίθρια αγορά της πόλης. Λαχανικά, τυριά, αλλαντικά, λουλούδια, φρέσκα ζυμαρικά, σε πάγκους και βιτρίνες. Μπαίνω σε αυτό που φαίνεται λιγότερο τουριστικό. Όλοι αγοράζουν μια πιατέλα τυριά και αλλαντικά και περνάνε στο ακριβώς απέναντι μαγαζι, προχωράω και ανακαλύπτω το Osteria del Sole, το πιο παλιό μπαρ της πόλης.

Ένας σκυλάκος στη μέση του διαδρόμου, ένα ζευγάρι ηλικιωμένων φοβερά κομψοί πίνουν λευκό κρασί, πιο δίπλα παρέες μεγάλες, αλλά και μόνες γυναίκες με βιβλίο στο μπαρ ή ένα ποτήρι μπύρα. Μόλις είχα ανακαλύψει την πόλη μου.

Λαμπρινή Πλατσατούρα