Δράκαινα και σκορπίνα: Πού ζουν και τι να κάνετε αν σας τσιμπήσουν

Αν νιώσετε έναν έντονο και αιφνίδιο πόνο στο πόδι σας ενώ βρίσκεστε μέσα στη θάλασσα, είναι πολύ πιθανό να έχετε έρθει σε επαφή με τα αγκάθια μιας σκορπίνας ή μιας δράκαινας.

Τα συγκεκριμένα δηλητηριώδη ψάρια ζουν στη Μεσόγειο και το τσίμπημα από τα δηλητηριώδη αγκάθια τους, πέραν του πόνου, προκαλούν οίδημα και ερεθισμό στο δέρμα. Ο πόνος οφείλεται στα πολύ σκληρά τους αγκάθια και ο ερεθισμός από το γεγονός ότι περιέχουν δηλητήριο. Αν και ελάχιστα περιστατικά του είδους είναι απειλητικά για τη ζωή, εν τούτοις απαιτείται άμεση φροντίδα που περιλαμβάνει καθαρισμό του τραύματος και παροχή πρώτων βοηθειών.

Ειδικά ως προς τον πόνο από τσίμπημα σκορπιού, αναφέρεται επούλωση με επίθεμα υπερμαγγανικού καλίου που εξουδετερώνει το δηλητήριό του. Για το τσίμπημα της δράκαινας, συνιστάται είτε ξέπλυμα με παγωμένο νερό στο σημείο του νύγματος είτε το εν λόγω σημείο να βυθιστεί σε ζεστό νερό που διαλύει το δηλητήριο.

Σε κάθε περίπτωση ιατρική βοήθεια συνιστάται σε περιπτώσεις έντονων συμπτωμάτων ή/και βαθιάς πληγής.

Πού εντοπίζονται

Οι σκορπίνες ζουν κοντά στο βυθό, ανάμεσα σε βράχια ή μέσα σε κοιλότητες. Συχνά είναι καμουφλαρισμένες και μένουν ακίνητες σε βραχώδεις ή φυκώδεις περιοχές, καθώς και σε μικτούς παράκτιους βυθούς. Λόγω του καμουφλάζ τους, οι περισσότεροι τραυματισμοί συμβαίνουν όταν κάποιος αγγίζει βράχους, κινείται σε περιοχές με πέτρες ή χειρίζεται ψάρια που έχουν μόλις αλιευθεί.

Το σώμα τους είναι πεπιεσμένο με ογκώδες κεφάλη και πολλά πτερύγια. Οι σκορπίνες ξεχωρίζουν από το χαρακτηριστικό έντονο κόκκινο χρώμα τους και τον μεγάλο αριθμό των αγκαθωτών τους πτερυγίων.

Από την άλλη, οι δράκαινες έχουν μικρό κεφάλι με μικρά δόνια που έχουν κλήση προς τα πάνω. Συνήθως απαντώνται σε κίτρινο σκούρο χρώμα με γκρίζο από τη ράχη και πάνω με λίγο λευκό στην κοιλιά – οι αποχρώσεις αυτές τις βοηθούν να κρύβονται στην άμμο, αφήνοντας εκτεθειμένα μόνο τα μάτια τους και το ραχιαίο πτερύγιο. Ζουν σε βαθιά, αλλά και ρηχά νερά, προτιμώντας αμμώδεις, λασπώδεις ή χαλικώδεις βυθούς, αποτελώντας έτσι κίνδυνο για κολυμβητές και παιδιά, όταν περπατούν στα ρηχά ειδικά το καλοκαίρι.