Λίγες μέρες πριν τον επόμενο αγώνα του, ο Στέφανος «The Expirement» Μπιρόλ παραχώρησε συνέντευξη στo tanea.gr, μιλώντας για το ΜΜΑ στην Ελλάδα.
Πρόκειται για έναν Έλληνα ανερχόμενο ΜΜΑ Fighter, ο οποίος έχει στην κατοχή του ήδη 1 Πανελλήνιο και 1 Βαλκανικό πρωτάθλημα ΜΜΑ, ενώ επίσης έχει φτάσει στα προημιτελικά του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος.
Λίγα λόγια για τον εαυτό σου Στέφανε…
«Ονομάζομαι Στέφανος Μπιρόλ, αρχές Απριλίου έγινα 23 ετών. Ασχολούμαι σοβαρά τα τελευταία 5 χρόνια με το ΜΜΑ, δηλαδή όλες οι πολεμικές τέχνες αναμειγνύονται μεταξύ τους σε ένα άθλημα. Διεξάγονται σε οκτάγωνο και τα τελευταία 7-8 χρόνια έχει τρομερή ανάπτυξη τόσο εδώ στην Ελλάδα, τόσο και στο εξωτερικό. Το άθλημα ήρθε από τις ΗΠΑ, ο «πυρήνας», δηλαδή η μεγαλύτερη διοργάνωση που υπάρχει είναι το UFC, όλοι αυτό γνωρίζουν».
Πώς επέλεξες να ασχοληθείς με το συγκεκριμένο άθλημα και τι σε ώθησε σε αυτό;
«Εγώ ήμουν ένα παιδί που από μικρός το αίμα μου «έβραζε», πάντα είχα στο μυαλό μου την σωματική επαφή. Έκανα Τάε Κβον Ντο 5-6 χρόνια γιατί έκανε και ο αδερφός μου. Λάτρεψα όταν πρωτοείδα το ΜΜΑ, με το που το είδα είπα ότι “αυτό είναι για μένα”».
Πριν από αυτό έπαιζα μπάσκετ, έσπασα το χέρι μου και έκανα δύο χειρουργεία. Σ’ αυτό το διάστημα που δεν έκανα προπόνηση και καθόμουν ήταν και η πρώτη μου οπτική επαφή. Ενθουσιάστηκα και είπα με το που γίνω καλά, ξεκινάω.
Συνάντησα εμπόδια, τα οποία ονομάζονται μητέρα-πατέρας, αδέρφια, θείες-θείοι, όλοι με απωθούσαν. Φοβόντουσαν για τη σωματική μου ακεραιότητα.
Ωστόσο με τα χρόνια είδαν την πόρωση μου και σήμερα θεωρώ ότι είναι περήφανοι. Ότι χρειαστώ πλέον είναι δίπλα μου. Όταν φτάνει η διαδικασία να χάσω κιλά για κάποιο αγώνα, η μητέρα μου έρχεται από το χωριό να με βοηθήσει με τη διατροφή μου.
Ο πατέρας με παίρνει τηλέφωνα, με ρωτάει αν χρειάζομαι κάποια συμβουλή. Ο αδερφός μου θα τρέξει να πουλήσει εισιτήρια, να βρει χορηγούς. Πλέον δεν νιώθω μόνος».
Οι περισσότεροι θεωρούν το άθλημα βιαίο και επικίνδυνο για το παιδί τους. Εσύ τι λες;
«Αυτό που θα έλεγα στους γονείς δεν έχει να κάνει σχέση αναγκαστικά με το ΜΜΑ, είναι κάτι γενικότερο. Να μην μπαίνετε εμπόδιο στους στόχους και τα όνειρα των παιδιών σας. Έχουμε 2026, το μυαλό πρέπει να είναι ανοικτό. Η επιθυμία του παιδιού πρέπει να είναι και δική τους.
Είναι πολύ μικρή η ζωή, είμαστε σε μια σύγχρονη εποχή για να μην καταλάβουμε ότι το νόημα της ζωής είναι το να είναι κάποιος μέσα του ευτυχισμένος».
Ένα παιδί θέλει να ασχοληθεί με το ΜΜΑ. Ποια είναι η συμβουλή σου;
«Έλα, δες το και μετά διάλεξε αν θέλεις να ασχοληθείς ή όχι. Πολλοίβλέπουμε μόνο αυτό που βγαίνει στην λάμψη. Βλέπεις έναν αγώνα ΜΜΑ. Σε ποιον θα επικεντρωθείς; Στο νικητή, όχι στον ηττημένο. Η άλλη πλευρά μπορεί να μην αρέσει σε όλους. Αν έρθει ένα παιδάκι και μου πει ότι εμένα θέλω να γίνει η ζωή μου αυτό, θα του έλεγα έλα. Όμως, κάνε έξι μήνες προπόνηση. Παίξε τον πρώτο σου αγώνα. Θα σου αρέσει το συναίσθημα όταν μπεις να παίξεις, η εβδομάδα πριν τον αγώνα, το άγχος, θα σου αρέσει ο ίδιος ο αγώνας, η αδρεαλίνη, όταν χάσεις, ο τρόπος αντιμετώπισης; Η ψυχολογία παίζει απίστευτο ρόλο στο άθλημα».
Τι έχεις να πεις σε αυτούς που λένε ότι το ΜΜΑ δεν έχει κάποια λογική, απλά μπαίνετε σε ένα οκτάγωνο και πλακώνεστε;
«Δεν μου βγαίνει ούτε να θυμώσω ούτε να στεναχωρηθώ. Δεν μπορώ εγώ να πιάσω τον καθένα και να του πω ότι το ΜΜΑ δεν είναι μια πολεμική τέχνη, είναι η τεχνογωσία όλων των πολεμικών τεχνών, ότι κάνεις 3 προπονήσεις την ημέρα και πάλι δεν σου φτάνει για τεχνική, ότι όλη την εβδομάδα μαθαίνεις. Ότι μένεις πίσω στο striking είτε στην πάλη ανάλογα με το ότι δούλεψες περισσότερο. Δεν μπορώ εγώ λοιπόν να εξηγήσω σε κάθε ενήλικα, νοήμων άνθρωπο, με δικό του χαρακτήρα και τρόπο σκέψης, να του τον αλλάξω εγώ».
Αν σου ζητηθεί να περιγράψεις το ΜΜΑ με μία λέξη ή πρόταση, ποια θα ήταν και γιατί;
«Mixed. Ανάμειξη. Το πιο δύσκολο πράγμα στο ΜΜΑ είναι να τα αναμείξεις. Μπορεί να ξέρεις τέλειο μποξ, μπορεί να ξέρεις τέλεια πάλη, ή και τα δύο μαζί. Η λογική λέει ότι κερδίζει αυτός με τα περισσότερα «όπλα».
Πάντα νικάει αυτός που έχει την καλύτερη ανάμειξη πολεμικών τεχνών».
Πριν από κάμποσα χρόνια, ο πρώτος Έλληνας αθλητής ΜΜΑ καταφέρνει και πηγαίνει στο UFC. Ο Ανδρέας Μιχαηλίδης. Πώς ένιωσες;
«Στον πρώτο αγώνα του Ανδρέα είχαμε καραντίνα. Εγώ έδινα πανελλήνιες. Τυχαίνει με έναν από τους προπονητές, ο Ηρακλής Πέρτζογλου, να είμαστε κάτι σαν συγγενείς. Όταν τον είδα πήρα τεράστια ικανοποιήση. Χάρηκα γιατί κατάλαβα ότι έχουμε την ικανότητα, το network, να φτάσουμε εκεί.
Από αυτόν, έχω μάθει πάρα πολλά. Μου έκανε προπόνηση 3 μέρες την εβδομάδα. Πάρα πολλές βάσεις τις απέκτησα από τον Ανδρέα. Μου έδωσε ψυχολογία η νίκη του, είναι πηγή έμπνευσης».
Μπορεί κάποιος στην Ελλάδα να βιοποριστεί από το συγκεκριμένο άθλημα;
«Ο μέσος Έλληνας MMA Fighter δεν μπορεί να βιοποριστεί απ’ αυτό. Εκτός εάν προμοτάρεις σωστά τον εαυτό σου, κόψεις εισιτήρια, έρθουν και οι χορηγοί ή είσαι πηγή εμπιστοσύνης για ένα παιδί και του κάνεις μαθήματα. Όλα αυτά σου επιτρέπουν πιο μετά να ανοίξεις μια σχολή, να κάνεις ένα brand με αθλητικά είδη.
Στα τελευταία μου fights (27/9 και 2/11) πούλησα 334 και 270 εισιτήρια αντίστοιχα. Μέσα σε δύο μήνες μάζεψα ένα εισόδημα. Οι χορηγοί βοηθούν οικονομικά. Ας πούμε εγώ έχω χορηγό φυσικοθεραπευτή τον Φώτη Λιόντο. Ότι χρειαστώ πάω εκεί, με θεραπεύει, με βοηθάει, με υποστηρίζει, αφιλοκερδώς».
Ας μιλήσουμε λίγο για τον σοβαρό τραυματισμό τον οποίο παθαίνεις. Ρήξη χιαστού, μηνίσκου, πλάγιων συνδέσμων μαζί. Ποια η αντίδραση σου την ώρα που συνέβη και ποια όταν σου ανακοίνωσαν οι γιατροί τι ακριβώς είχες υπέστη;
«Είναι μια κακή ιστορία. Όμως το έχω πάρει μέσα μου. Έχω γυρίσει από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, είναι σχεδόν Χριστούγεννα. Είναι η τελευταία προπόνηση πριν κάνω διακοπές, ήθελα και έπρεπε να ξεκουράσω το σώμα μου.
Κάνουμε sparring μ’ έναν φίλο. Έπεσε πάνω στο πόδι μου, από την εξωτερική πλευρά. Τον έξω πλάγιο σύνδεσμο. Εκείνη την ώρα ακούγονται τρία «κρακ» και σταματάει όλη η σχολή, τόσο δυνατά ακούστηκε.
Δεν πόνεσα, όμως έβγαλα ένα ουρλιαχτό γιατί η πρώτη μου σκέψη: «δύο χρόνια εκτός». Ήμουν 19 ετών. Παίρνω τηλέφωνο τον γιατρό, μου κάνει χειροπρακτικά τεστ και μου λέει ότι δεν έχω τίποτα.
Του λέω πώς δεν υπάρχει περίπτωση. Οι μυς μου κρατούσαν σταθερό το γόνατο. Για αυτό δεν φαινόταν κάτι.
Ξυπνάω την επόμενη μέρα και το γόνατό μου είναι χάλια. Εκεί όμως που την «άκουσα» ήταν όταν πήρα τα αποτελέσματα της μαγνητικής. Βλέπω ότι έχω κομμένο χιαστό, μηνίσκο, πλάγιους συνδέσμους, έντονο οστικό οίδημα, κάκωση στην επιγονατίδα.
Ένιωσα σαν να είμαι σε ταινία. Εστίασα στο γόνατό μου, γύρω μου σαν να άκουγα βουβά, σαν να έγιναν όλα θολά, γκρι. Για ένα με δύο λεπτά πάγωσαν όλα».
Ποια ήταν η αποθεραπεία σου; Πόσο καιρό κράτησε μέχρι να γυρίσεις στις προπονήσεις και πόσο στο οκτάγωνο;
«Δεν κράτησε δύο χρόνια τελικά. Έκοψα χιαστό τον Δεκέμβριο, τον Ιανουάριο έκανα χειρουργείο και τον Ιούνιο ξαναέκανα προπόνηση. Μόλις 5 μήνες!
Από την 10η μέρα πήρα το αμάξι μου και πήγα στο γυμναστήριο και έκανα βάρη. Την δεύτερη εβδομάδα ξεκίνησα αποκατάσταση. Μου λέγανε ότι θα είσαι στο κρεβάτι για 1-2 εβδομάδες με χάπια, αντιφλεγμονώδη, παυσίπονα, δεν έγινε τίποτα από αυτά.
Σηκώθηκα κατευθείαν, την 6η μέρα έκανα βόλτες στην γειτονιά με τις πατερίτσες. Ίσως όμως αυτό και να μου στοίχησε σε κάποιο κομμάτι.
Έπαθα κύστη Baker που είναι όταν ένα πόδι που δεν έχει τόσο ενδυνάμωση αρχίζεις και το δουλεύεις συνέχεια. Χρειάστηκε να κάνω και μια δεύτερη επέμβαση, έβαλα υαλουρονικά στην επιγονατίδα, όμως το ξεπέρασα και αυτό γρήγορα».
Υπήρξε κάποια στιγμή στην αποθεραπεία σου που να είπες «αυτό ήταν, τελειώσαμε»;
«Το μυαλό σου παίζει πολλά παιχνίδια. Πάντα παίζει παιχνίδια. Έχει τύχει να πω «αυτό ήταν τελειώσαμε» και σε άλλες περιπτώσεις. Είναι σκέψεις που κρατάνε μερικά λεπτά, μερικές ώρες.
Έχω τόσο δυνατή ψυχολογία που δεν υπήρχε περίπτωση να το τελειώσω μετά τους χιαστούς. Ο μόνος λόγος που θα σταματούσα είναι ο ίδιος που ισχύει με το οτιδήποτε στη ζωή μου, είναι να μην το θέλω τόσο».
Υπάρχει κάτι που σε κρατάει δυνατό; Κάποιο πρόσωπο, πράγμα, λόγος που σε βοήθησε και στην αποθεραπεία και μέχρι σήμερα;
«Δύο πράγματα. Το μέσα μου. Οι επιθυμίες που έχω από μικρό παιδί και δεν έχουν «σβήσει» ακόμα και το δεύτερο είναι ο κόσμος. Το βλέπω σαν κύκλους. Κεντρικός κύκλος, εγώ.
Δεύτερος κύκλος, η οικογένειά μου. Τρίτος κύκλος, φίλοι και γνωστοί. Τελευταίος, οι φανς. Η οικογένειά μου θα μου δώσει 70%.
Όλο αυτό μαζί, θα γίνει 100%».
Ο επόμενος σου αγώνας είναι στις 26/4. Ποιος θα είναι ο αντίπαλός σου και πού μπορεί κάποιος να τον παρακολουθήσει;
«Μου ακύρωσαν αγώνα δύο αθλητές από Αυστρία και Αφγανιστάν. Τα τελευταία δεδομένα είναι πως θα παίξουμε με τον Κιχτατζίδη. Τον έχω δει να παίζει και παλαιότερα στο Quest.
Έρχεται από παραπάνω κιλά, ο αγώνας θα γίνει στα 73,5 κιλά, ενώ εγώ αγωνίζομαι στα 70 πάντα. Αυτό μπορεί να είναι πλεονέκτημα για εκείνον, είναι άλλη δύναμη.
Σεβασμός, πάντως, στο παιδί που πήρε τελευταία στιγμή το παιχνίδι.
Ο δικός μου αγώνας, και άλλοι 13, θα γίνουν στο γήπεδο του Στεφανόπουλου στο Περιστέρι. Όποιος θέλει να τους παρακολουθήσει, μπορεί να μου στείλει προσωπικό μήνυμα».
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Το πιο δύσκολο κομμάτι της προετοιμασίας ενός αθλητή ΜΜΑ είναι το να κόψει κιλά (weightcutting). Με τον αγώνα να είναι μόλις λίγες μέρες μακριά, πώς σε επηρεάζει σωματικά και ψυχολογικά το συγκεκριμένο κομμάτι;
«Το weightcut είναι η χειρότερη διαδικασία που υπάρχει σε όλο το άθλημα. Ουσιαστικά, τι κάνεις; Αποβάλλεις όλα τα υγρά από τον οργανισμό σου. Αφυδατώνεις τον οργανισμό σου.
Αυτή η διαδικασία σου δημιουργεί αδυναμία, ατονία, όταν ο εγκέφαλος αδυνατώνεται, αλλάζουν οι σκέψεις. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν αφυδατωθεί τόσο που έχουν και παραισθήσεις.
Αυτό είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο. Έχει τύχει να κόψω 8.5 κιλά μέσα σε 7 ημέρες. Αυτό γίνεται με αφυδάτωση, έλλειμα υδατάνθρακα και κάποιες πυραμίδες με νερό.
Είναι χάλια διαδικασία. Υπάρχουν καλύτεροι τρόποι. Στην Ασία, στο One Championship εκεί πέρα σε βάζουν σε εξετάσεις που αν σε βρουν αφυδατωμένο κατά ένα ποσοστό, δεν σου επιτρέπουν να παίξεις στον αγώνα.
Τέλειο. Παίζεις στα κιλά σου».
Έχεις κατακτήσει ένα βαλκανικό και ένα πανελλήνιο πρωτάθλημα. Έχεις αγωνιστεί και στο Παγκόσμιο. Ποια είναι η μεγαλύτερη στιγμή της καριέρας σου μέχρι στιγμής;
«Στο μυαλό μου η μεγαλύτερη μου στιγμή είναι κάθε φορά η τελευταία μου. Ο κάθε τελευταίος μου αγώνας νιώθω ότι είναι και η μεγαλύτερη μου στιγμή. Τώρα ας πούμε που θα παίξω στις 26/4, νιώθω ότι θα είναι τότε.
Έτσι το αντιμετωπίζει ο εγκέφαλος μου. Παίρνω εμπειρίες και αυτό μου επιτρέπει να το απολαμβάνω περισσότερο. Στα 18 μου έπαιξα τον πρώτο μου αγώνα.
Είχα την αδρεαλίνη μέσα μου, το άγχος του πρωτάρη. Τον αγώνα τον θυμάμαι αμυδρά, μόνο όταν βλέπω τα replays. Όσο περνάει ο καιρός καταφέρνω να κάνω κτήμα μου τη στιγμή και να την προσαρμόζω με τα συναισθήματά μου, να του βάζω εγώ συναισθήματα.
Να μην με καταβάλλει η αδρεναλίνη, το άγχος».
Ποιοι είναι οι στόχοι σου για το μέλλον; Πιστεύεις ότι μπορείς να φτάσεις μέχρι το UFC;
«Οι στόχοι μου είναι να παραμείνω με αυτή την νοοτροπία,να κάνω ότι κάνω επειδή με κάνει ευτυχισμένο. Εάν μια μέρα δεν με κάνει ευτυχισμένο όλο αυτό θα το σταματήσω.
Δεν βάζω στόχους που λένε ότι θα πάω στο UFC και θα είμαι ο καλύτερος. Βάζω στόχους που λένε ότι αν θέλω, θα το καταφέρω.
Οι τωρινοί μου στόχοι όπως τους έχω στο μυαλό μου είναι να πάω όσο πιο ψηλά μπορώ σε επίπεδο, ως fighter και να ανέβει παραπάνω η αγνωρισημότητα μου.
Πιστεύω ότι αν το θέλω για κάποια χρόνια όπως το θέλω τώρα, θα τα καταφέρω».
