ΤΖΑΜΠΕΛ

«Από την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα» ή, πιο λόγια, «ράβδος εν γωνία, άρα βρέχει». Οπως και να το πει κανείς η ουσία είναι η ίδια. Η στάση του συγκυβερνώντος κόμματος των (τελικά όχι και πολύ) Ανεξάρτητων Ελλήνων, όπως παρουσιάστηκε στις αρχές της εβδομάδας από τον πρόεδρό τους, είναι κάτι σαν επιτομή των δύο ρήσεων: Δεν δεχόμαστε ούτε κατά διάνοια όνομα με τον όρο Μακεδονία και (την ίδια στιγμή) θα πάμε μέχρι τέλους με τον ονοματολογικά απαθή ΣΥΡΙΖΑ! Συμπέρασμα; Αυτό δεν είναι ΑΝΕΛ. Είναι ΤΖΑΜΠΕΛ: τζάμπα μάγκες. Και φυσικά όχι για πρώτη φορά. Ποιος ξεχνά τη φράση Καμμένου στη Βουλή κατά την ψήφιση του δικού τους Μνημονίου, όταν είπε ότι σήμερα τελειώνουν τα Μνημόνια…

Αυτά, φυσικά, αν μιλάμε με έλλογους και πολιτικά στοιχειωδώς ηθικούς όρους. Διαφορετικά προκύπτει αβίαστα ότι πέφτει χοντρό δούλεμα. Είναι ξεκάθαρο ότι το μοναδικό ζήτημα είναι να μην κλονιστεί το γκουβέρνο και όλα τα άλλα είναι κουβέντες του (εν προκειμένω πράγματι ψεκασμένου) αέρα. Γιατί πώς είναι δυνατόν να συνδυαστούν οι δύο αντιδιαμετρικές μεταξύ τους στάσεις τις οποίες ο κ. Καμμένος έβαλε μαζί σε μία πρόταση ως ενιαία πολιτική θέση; Ασφαλώς και δεν είναι. Και η θεωρία ότι οι άνθρωποι τρώνε κουτόχορτο, ε, έχει τα όριά της.

Ας αφήσουν λοιπόν τα παραμύθια: ή θα κρατήσουν αυτά που έλεγαν ή θα τα ξεχάσουν; Στη μία περίπτωση, μπορεί να ελπίζουν ότι κάποιοι από τους φυλλορροούντες ψηφοφόρους θα τους μείνουν. Στην άλλη, θα είναι βέβαιοι ότι θα φέρουν πολύ πιο κοντά απ’ ό,τι πίστευαν τις εκλογές και θα πρέπει να τρέχουν ελπίζοντας ότι αυτοί οι κάποιοι, τελικά, θα τους μείνουν. Η εξίσωση δεν βγαίνει απ’ όπου κι αν την πιάσουν.

Η ουσία πάντως είναι ότι η στιγμή της αλήθειας πλησιάζει, σε περίπτωση τουλάχιστον που η κυβέρνηση επιμείνει να φέρει στη Βουλή μία συμφωνία με τα Σκόπια, τα οποία δεν έχουν κάνει βήμα πίσω. Αν τελικά το πράξει, εκεί θα φανούν όλα. Πιθανότατα, επειδή έχει ήδη αντιληφθεί το λάθος της να ανοίξει τέτοιο ζήτημα, δεν θα το πράξει. Και η όλη ιστορία θα ξεχαστεί. Βέβαια, ένα θέμα είναι τι διαβεβαιώσεις και σε ποιους έχουν δοθεί μέχρι σήμερα για λύση. Εκεί, καθώς φαίνεται να έχει συμβεί κάτι τέτοιο, θα υπάρξει πρόβλημα. Οχι όμως επειδή πιεζόμασταν δήθεν ασφυκτικά. Αλλα επειδή είπαμε ότι θα πάμε για «λύση», χωρίς, στην πραγματικότητα, να είμαστε εμείς που επειγόμαστε γι’ αυτήν, ούτε να βρισκόμαστε εμείς στη δύσκολη θέση, την ώρα που επί της ουσίας δεν ικανοποιούνται ούτε καν οι στοιχειώδεις απαλείψεις της αλυτρωτικής πολιτικής των βορείων γειτόνων μας. Τέτοια «λύση» ούτε πρέπει ούτε μπορεί να υπάρξει.

Μένει λοιπόν να δούμε. Ειδικά αύριο, στο συλλαλητήριο της Αθήνας, όπου ο κεντρικός ομιλητής Μίκης Θεοδωράκης αναμένεται να ρίξει «δύο βόμβες» (ο Μίκης μετείχε στο κρίσιμο υπουργικό συμβούλιο του 1991 για το Μακεδονικό και ξέρει πολύ καλά…), δύο παράμετροι έχουν ενδιαφέρον: αφενός, το πόση προσέλευση θα υπάρξει και, αφετέρου, το αν και πόσοι κυβερνητικοί βουλευτές ενδέχεται να είναι παρόντες έξω από τη Βουλή. Και, αν είναι, τι θα κάνουν τελικά μέσα, αν υποτεθεί φυσικά ότι το ζήτημα φτάσει ώς εκεί…