Ανάδυση σε σκοτεινούς καιρούς

Σε μια εποχή όπου όλα μοιάζουν να βυθίζονται ολοένα και περισσότερο, φαίνεται παράδοξο, αν όχι ουτοπικό, να μιλά κάποιος για ανάδυση. Κι όμως ο Γιάννης Αδαμάκος επέλεξε τον όρο «Ανάδυση» για να τιτλοφορήσει τη νέα του έκθεση που παρουσιάζει στην γκαλερί Citronne στον Πόρο, σε επιμέλεια της ιστορικού τέχνης Τατιάνας Σπινάρη – Πολλάλη.

Ανάδυση τίνος, λοιπόν, προτείνει ο εικαστικός δημιουργός στα 25 ζωγραφικά του έργα – λάδια μεγάλου μεγέθους σε σκούρες αποχρώσεις και μικρές φωτεινές ακουαρέλες – που συνθέτουν την έκθεση; «Ανάδυση ενός χώρου οικείου, νοσταλγικού» λέει στα «Πρόσωπα». «Θα μπορούσε να είναι και κατάδυση σε έναν βυθό που ψάχνουμε πολλές φορές να βρούμε χαμένα μας κομμάτια. Ομως πιστεύω ότι σε τόσο σκοτεινούς καιρούς η ανάδυση είναι αυτό που πρέπει να επιδιώκουμε, χωρίς να έχουμε στόχο απαραιτήτως να βγούμε στην επιφάνεια. Σημασία έχει η διαδικασία. Είναι εκείνη μέσω της οποίας μπορούν να αναδειχθούν τα θετικά μας στοιχεία, ώστε να μείνει στον βυθό η μιζέρια».

ΥΠΑΙΝΙΓΜΟΙ. Στους καμβάδες και στα χαρτιά του Γιάννη Αδαμάκου πρωταγωνιστές είναι τοπία που μοιάζουν να εμφανίζονται θολά, σαν να τα αντικρίζει ο θεατής μέσα από ένα σύννεφο ή πίσω από ένα λερωμένο τζάμι. «Είναι γεγονός ότι η ζωγραφική μου είναι υπαινικτική, διότι πιστεύω ότι πρέπει να δίνει τη δυνατότητα στον θεατή να ολοκληρώσει εκείνος το έργο. Να φανταστεί πώς θα ήθελε να είναι στην τελική του μορφή» εξηγεί ο Γιάννης Αδαμάκος, ο οποίος στη δουλειά που παρουσιάζει – έργα της τελευταίας διετίας – μπορεί κάποιος να παρατηρήσει δυο διαφορετικές παλέτες: πιο σκούρα μπλε μοβ χρώματα στις ελαιογραφίες του και πιο φωτεινά κίτρινα στις ακουαρέλες του, στις οποίες επιστρέφει ύστερα από πολλά χρόνια. «Στις ακουαρέλες το φως βγαίνει από το χαρτί. Στα λάδια πάλι είναι πιο έντονες οι πηγές φωτός, κάτι που μπορεί κάποιος να ερμηνεύσει ως αίσθηση αισιοδοξίας, μπορεί όμως να το δει και ως απειλή. Μπορεί να είναι μια ελπίδα ή μια παγίδα».

Σε μια εποχή όπου όλα είναι θολά, όμως, μήπως η ζωγραφική θα έπρεπε να μας δείχνει πιο ξεκάθαρα τοπία; «Ας μην ξεχνάμε ότι κι ο καλλιτέχνης ζει, αναπνέει, ταλαιπωρείται, βιώνει ό,τι κι οι υπόλοιποι άνθρωποι κι αναπόφευκτα αυτό αποτυπώνει» απαντά ο καλλιτέχνης, ο οποίος ωστόσο παρά την ασάφεια που μας περιβάλλει επέλεξε να προχωρήσει ένα βήμα πιο κάτω τη ζωγραφική του και να αποδώσει την οργάνωση του χώρου πιο γεωμετρικά κι οργανωμένα σε σχέση με το παρελθόν, «υποσυνείδητα ίσως σε αντιδιαστολή με τη ρευστότητα που μας περιβάλλει» καταλήγει.