Δεν ντρέπομαι

Αν υποθέσουμε ότι το φέησμπουκ είναι κάτι σαν ελαφρύ κόψιμο, τότε το τουίτερ είναι σκέτη χολέρα. Το πρώτο σου παρέχει τουλάχιστον το δικαίωμα να διαλέγεις τους συνομιλητές σου, ενώ στην αμεσοδημοκρατία του τσιριτίρι τσιριτρό, έπεσαν οχτώ (χιλιάδες) σπουργίτες ευχόμενοι, τις προάλλες, ψόφο και άλλα δεινά στον Σταύρο Θεοδωράκη, την ώρα που ο άνθρωπος ήταν στο χειρουργείο. Δεν θα παρασυρθώ στον ανέξοδο «ανθρωπισμό» που άλλα δηλώνει κι άλλα  κατά βάθος εννοεί. Eχουμε δικαίωμα να αντιπαθούμε και να συμπαθούμε, έως ότου ανάψει το λαμπάκι που λέει «και τώρα, σκασμός». Κοινή γαρ η τύχη και το μέλλον αόρατον, όπως θα ‘λεγε κι ο Ισοκράτης ο αποφθεγματικός. Αν ζούσε, θα διέπρεπε στους μάξιμουμ εκατόν σαράντα χαρακτήρες που επιτρέπει το τουίτερ.

Δυστυχώς, ο σεβασμός στα ανθρώπινα παθήματα έχει μετατραπεί στις μέρες μας στην πιο άπονη ψυχοπονιά. Οσο ζει η κατσίκα του γείτονα βράζουμε από φθόνο. Οταν όμως ψοφήσει, προστρέχουμε με χοές (μαλλί, κρασί, γάλα, μέλι), γιατί ο πόνος του άλλου είναι εξαιρετικά διεγερτικός, πιο πολύ κι από χαπάκι ecstasy. Δύσκολο να το ξεχωρίσεις από το αυθεντικό κέφι.

Ανάμεσα στις καθ’ έξιν μοιρολογίστρες και στους χυδαίους αναθεματιστές, ειλικρινά δεν ξέρω ποιο είναι το μεγαλύτερο κακό. Οπότε, ζητώ τη συνηγορία του Ισοκράτη, αλλά επαυξημένη και βελτιωμένη, ούτως ώστε να πιάνει και τη δική μας περίπτωση. Συγγνώμη κιόλας που σας το χαλάω, εγώ όμως – που δεν ενθουσιάζομαι με τον Σταύρο Θεοδωράκη – δεν είναι μόνον από ανθρώπινο ενδιαφέρον που βιάζομαι να επιστρέψει γερός δυνατός, στο Κοινοβούλιο. Συχνά οι πολιτικές του προτάσεις έχουν πολλά από αυτά που θα ευχόμουν για τη χώρα μου αν, αν, αν δεν. Δεν θα την τελειώσω αυτή τη φράση. Οχι από σεβασμό στον ασθενή αλλά από σεβασμό στον εαυτό μου. Και μήπως δεν είμαι εγώ εκείνη που ρίχνομαι κάθε τόσο στα σκουπίδια, να βρω έστω μια τοσοδούλα σωστούτσικη αποστροφή του Βασίλη Λεβέντη ή του συμφοιτητή μου του Κουτσούμπα, να τις φυσήξω, να τις ξεσκονίσω και να τις προσθέσω στη σούμα των καλά ειπωμένων; Μια Δημοκρατία ολομόναχη, λερή, αποδεκατισμένη κι άναυδη. Αυτήν υποστηρίζω. Εντάξει, το τερμάτισα αλλά, δόξα τω Θεώ, δεν ντρέπομαι.