Η αδάμαστη φύση της πόλης

«Εχω συγγενείς στο Μάντσεστερ. Είναι όλοι τους καλά. Αλλά δεν είναι μόνο για τους δικούς του που ανησυχεί κάποιος. Η καρδιά ματώνει και για τους άλλους». Ο συγγραφέας Χάουαρντ Τζέικομπσον (βιβλία του έχουν κυκλοφορήσει στα ελληνικά, μεταξύ των οποίων και το βραβευμένο με Μπούκερ «Η περίπτωση Φίνκλερ» από τις εκδόσεις Ψυχογιός) είναι γέννημα θρέμμα του Μάντσεστερ και με αφορμή την αποτρόπαιη επίθεση γράφει γι’ αυτή την πόλη στους «Νιου Γιορκ Τάιμς», γι’ αυτό το «προπύργιο της μουσικής  πρωτοπορίας» που ήταν το Μάντσεστερ επί δεκαετίες ολόκληρες.

«Την εποχή που μεγάλωνα εκεί, εκείνοι που δεν φιλοδοξούσαν να γίνουν μουσικοί ήταν γείτονες με κάποιον που φιλοδοξούσε να γίνει. Ημουν εξαιρετικά άμουσος, αλλά ο αδελφός μου έπαιζε κιθάρα για ένα αρκετά συμπαθητικό συγκρότημα που λεγόταν The Whirlwinds. Εκαναν πρόβες στο σαλόνι μας και όταν μιλούσαν για τις φιλοδοξίες τους εγώ τους προσγείωνα. “Εσείς και όλοι οι άλλοι στο Μάντσεστερ” τους έλεγα. Το Λίβερπουλ είχε τους Beatles, αλλά το Μάντσεστερ είχε τους Hollies, τον Γουέιν Μοντάνα και τους Herman’s Hermits. Μετά ήρθε το πανκ: κάτι από την άγρια και σαρδόνια τραχύτητά του έκανε το Μάντσεστερ ευχάριστο μέρος. Η μουσική σκηνή της πόλης άνθησε και πάλι τις δεκαετίες του 1980 και του 1990, σε μεγάλο βαθμό χάρη στον μυθικό Τόνι Ουίλσον».

Ωστόσο το Μάντσεστερ δεν είναι μόνο μια μουσική πόλη. Είναι και ένας νεανικός τόπος. Ακόμη και τις πιο κρύες νύχτες του χειμώνα, γράφει ο Χάουαρντ Τζέικομπσον, οι νέοι μαζεύονται έξω από τα μπαρ και τα κλαμπ χωρίς να φορούν και πολλά. Οσο λιγότερο τουρτουρίζεις τόσο λιγότερο κρυώνεις. «Το Μάντσεστερ διαθέτει αδάμαστη φύση, για την οποία θα ειπωθούν πολλά τις επόμενες ημέρες. Για το πώς δεν θα υποκύψει στον τρόμο, για το πώς δεν θα πάρουν το πάνω χέρι ο θάνατος και οι απρόσωποι της βίας. Και θα είναι αλήθεια για το Μάντσεστερ όπως θα είναι και για οποιοδήποτε άλλο μέρος».

Ο Τζέικομπσον ανατρέχει και στις προηγούμενες επιθέσεις που είχε δεχτεί η πόλη του. Το 1996 ο IRA πυροδότησε την έκρηξη ενός παγιδευμένου φορτηγού στο κέντρο της πόλης. Καθώς ο σκοπός τους ήταν να προκαλέσουν υλικές ζημιές και όχι θύματα, οι τρομοκράτες είχαν προειδοποιήσει τηλεφωνικά για το επικείμενο χτύπημα. Τελικά υπήρξαν τραυματίες και κανένας νεκρός. Η ζημιά ήταν τεράστια. Η ανοικοδόμηση όμως ήταν μια ευκαιρία που δεν πήγε χαμένη. Θα ήταν τρελό να αποδοθεί η οικονομική άνθηση του Μάντσεστερ σε εκείνη την επίθεση. Είναι όμως εξίσου αλήθεια ότι η πόλη αναγεννήθηκε από τις στάχτες της.

«Αυτό που συνέβη στην Αρένα είναι άλλης τάξεως καταστροφή. Δεν υπήρξε προειδοποίηση. Ο σκοπός δεν ήταν η διαφήμιση μέσω της καταστροφής της ιδιοκτησίας, αλλά η διαφήμιση μέσω της καταστροφής της ζωής. Το Μάντσεστερ περιλαμβάνεται πια στη μακρά λίστα των πόλεων που έχουν πληγεί από αυτό το είδος της τρομοκρατίας. Αλλά είναι μια πόλη με σπάνιο σθένος και η μουσική σκηνή της είναι στον πυρήνα αυτού του σθένους. Ναι, αυτή ήταν μια επίθεση στην καρδιά της ζωτικότητας αυτής της πόλης, αλλά ο κίνδυνος με τον οποίο είμαστε αντιμέτωποι σήμερα είναι οικουμενικός».