Ωράρια

Από τον περασμένο Ιανουάριο το γαλλικό Κοινοβούλιο θέσπισε έναν νόμο σύμφωνα με τον οποίο απαγορεύεται η αποστολή επαγγελματικού mail από τον εργοδότη στον εργαζόμενο εκτός ωραρίου. Ο συγκεκριμένος νόμος, προς το παρόν τουλάχιστον, αφορά επιχειρήσεις με πάνω από πενήντα εργαζομένους. Είναι εύλογος ο προβληματισμός και έναν αντίστοιχο προβληματισμό φαίνεται πως μοιράζονται κι άλλες χώρες στην Ευρώπη, όπως η Γερμανία και η Ισπανία.

Αποτελεί κοινό μυστικό ότι, με τα μέσα που διαθέτει σήμερα η τεχνολογία, η δουλειά δεν τελειώνει ποτέ. Ανά πάσα ώρα και στιγμή μπορεί να παρεισφρήσει στη ζωή μας, την προσωπική, την οικογενειακή. Τα ωράρια έχουν προ πολλού καταργηθεί ακόμη και σε επαγγελματικούς χώρους όπου «χτυπάς κάρτα». Αρα, έγκειται στον καθένα να θέσει τα όρια της αυτοπροστασίας του; Δύσκολο. Ο κίνδυνος ή η απειλή απόλυσης καραδοκούν. Περισσότερο όμως καραδοκεί ο ανταγωνισμός. Ο εργαζόμενος με την περισσότερη διαθεσιμότητα λογικό είναι να προτιμάται. Κι εμείς στις δουλειές μας τέτοιους ανθρώπους θα θέλαμε.

Το ζήτημα που προκύπτει είναι αν και κατά πόσο η δουλειά χωρίς ωράρια, στην οποία οι περισσότεροι από εμάς έχουμε ενδώσει, μας επιτρέπει να διατηρήσουμε την υγεία μας, ψυχική και σωματική.

Ή αν το να δουλεύουμε περισσότερο και να ζούμε λιγότερο μάς μετατρέπει μακροπρόθεσμα σε προβληματικές προσωπικότητες. Υποκατάσταστο της ίδιας της ζωής δεν υπάρχει. Ο ελεύθερος χρόνος, κυρίως δε ο χρόνος χωρίς το άγχος της δουλειάς, είναι αναπόσταστο στοιχείο της ισορροπίας μας.

Ειλικρινά δεν ξέρω αν είναι ζήτημα νόμων ή εσωτερικών κανόνων μιας επιχείρησης η επιβολή τέτοιου τύπου απαγορεύσεων που θεσπίστηκαν στη Γαλλία. Δεν είναι μηχανή ο άνθρωπος να γυρίζει το κουμπί και να αλλάζει κατάσταση. Να βγαίνει από το γραφείο και να κλειδώνει το μυαλό του. Το μόνο σίγουρο είναι το ότι πέρα και πάνω από όλα αυτά, ή έστω μαζί με όλα αυτά, υπάρχει κάτι άλλο: τα ωράρια ζωής.