[Κραυγές και ψίθυροι] Ζητείται Μπόρατ

Είναι μέρες που αυτά τα οποία μας συμβαίνουν ή παρακολουθούμε να συμβαίνουν, μοιάζουν με σενάριο, μυθιστόρημα, φάρσα. Είτε γιατί ξεφεύγουν από κάθε συνθήκη κανονικότητας είτε γιατί οι πρωταγωνιστές τους αναπτύσσουν χαρακτηριστικά ηρώων του διεθνούς ρεπερτορίου, από Μολιέρο και Κομέντια ντελ Αρτε μέχρι μπουρλέσκ. Συμβαίνουν, θα πείτε, και στις καλύτερες οικογένειες και στις καλύτερες χώρες. Μόνο που στη δική μας εδώ και πολλούς μήνες (μαντέψτε πόσους) συμβαίνουν συνέχεια και πλέον έχουν γίνει η καθημερινότητά μας. 
Μια ορθάνοιχτη αξιολόγηση και μια κλειστή ντουλάπα μέσα στην οποία παραμένει, ύστερα από εξονυχιστική έρευνα της Αστυνομίας, επί 14 ώρες ένας ληστής μέχρι να τον προδώσει η λειτουργία των εντέρων του. Ενας υπουργός που πριν γίνει υπουργός πήγαινε, λέει, να κάνει window shopping στα σουπερμάρκετ μιας υπό αυταρχικό καθεστώς χώρας που λιμοκτονεί. Υπουργοί που κλαίνε και βογκάνε. Μια πρώην πρόεδρος της Βουλής à la manière Κρουέλα ντε Βιλ που βλαστημάει τους πρώην συντρόφους της. Και στην τούρλα της Δευτέρας, 38 ανέμελοι βουλευτές που κρίνουν ότι τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή για να ανακινήσουν το θέμα του ελεύθερου κάμπινγκ. Και πάνω που λες «φτάνει!», πέφτεις σε φωτογραφία του υπουργού Μεταναστευτικής Πολιτικής (που στο υπουργείο του τα έχει κάνει «ό,τι άφησε ο ληστής στην ντουλάπα») καθισμένου στις χλόες με πολλά άνθη πασχαλιάς στο πέτο. Μην το καθυστερούμε, παιδιά. Κατοχυρώνουμε τα δικαιώματα της ελληνικής πραγματικότητας, πουλάμε τα σενάρια στο Χόλιγουντ, κλείνουμε και τον Μπόρατ για πρωταγωνιστή και μετά, ανάγκη που τους έχουμε τους Ντεϊσελμπλούμ και τις Λαγκάρντ.