[Κραυγές και ψίθυροι] Κερδάμε

Οι εντυπώσεις είναι εναλλασσόμενες και κλιμακούμενες. Στην αρχή αναδύεται το κωμικό στοιχείο. Που στη συνέχεια γίνεται θλιβερό, διότι είναι θλιβερός ο ιδεολογικός αυτοεξευτελισμός κάποιου ανεξάρτητα από το αν τον εκτιμάς. Αλλά ακόμη και αυτό μεταλλάσσεται σε ανησυχία. Οχι τόσο για τα σκοτεινά σενάρια που έχουν να κάνουν με το βαθύ μέλλον. Αλλά κυρίως για τη σχέση, σε ενεστώτα χρόνο, με την κοινή λογική που διατηρούν οι κυβερνώντες. Και οι επίσημοι, ημιεπίσημοι και εντελώς ανεπίσημοι δορυφόροι τους. Τα πιστεύουν αυτά που λένε για την αξιολόγηση; Οι πρώην μπουρλοτιέρηδες των Αγανακτισμένων, ήδη με το χέρι ψηλά για να ψηφίσουν ένα τέταρτο Μνημόνιο που το φωνάζουν χαϊδευτικά μεταρρυθμίσεις, κοροϊδεύουν εμάς ή τους εαυτούς τους;

Αυτή η ιδιότυπη «Κόμησσα της φάμπρικας» (αναφέρομαι στην κωμωδία του Κώστα Πρετεντέρη όπου τρία συνονόματα πρώτα ξαδέλφια – ένας δεξιός αστυνομικός, ένας αριστερός συνδικαλιστής και ένας απολιτίκ λωποδυτάκος – ταυτοποιούνται ως το ίδιο πρόσωπο) ξεκίνησε από εκείνο το δημοψήφισμα της κυβίστησης, αλλά τις τελευταίες μέρες έχει πιάσει κρεσέντο. Από το απόγευμα της 20ής Φεβρουαρίου, με το «Τέρμα η λιτότητα» φαρδύ πλατύ κάτω από το μπούστο της κυρίας Ακριβοπούλου στην κρατική τηλεόραση, μέχρι σήμερα, οι απολογητές του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ προσπαθούν να μας πείσουν ότι, όχι, δεν είναι αυτό που νομίζουμε. Κι έτσι παρακολουθούμε άλματα (της λογικής) επί κοντώ, το καλαμοκόνταρο δηλαδή της άφρονος εξουσίας. Ας καταλάβουν τέλος πάντων ότι το αστείο πάλιωσε, το «κερδάμε» έφαγε τα ψωμιά του (και τα δικά μας) και ο πανικός στο μάτι δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από την αμετροέπεια των λόγων.