[Εναλλακτικά] Σκέψεις για τον Τραμπ

Ορισμένες σκέψεις για τον Τραμπ και πώς αυτός ξαναμοιράζει την πολιτική τράπουλα.

– Παρότι δεν κέρδισε αλλά έχασε η Χίλαρι – αυτός πήρε σε ψήφους όσους ο Μακέιν το 2008 – το σκληρό μπλοκ των Ρεπουμπλικανών δείχνει εντυπωσιακή κομματικότητα. Και ταυτόχρονα δεν χαμπαριάζει από κομματικό μηχανισμό και ιμάντες.

– Το αμερικανικό σύστημα είναι τρομερά σταθερό. Δύσκολα θα αφήσουν τον Τραμπ να γίνει ο Γέλτσιν του υπαρκτού καπιταλισμού με ρήξεις και ασυνέχειες. Μάλλον θα βιώσουμε κλιμάκωση της επίθεσης του λεγόμενου χρηματιστικού κεφαλαίου. Ο Τραμπ είπε το ποίημα του μέσου αντιδραστικού όταν χρειάστηκε (Οικονομία, οπλοφορία, αμβλώσεις, θανατική ποινή). Στο μεγαλύτερο όμως μέρος της εκστρατείας του έπαιξε το «η Αμερική έχει παρακμάσει και άρα να την ξανακάνουμε μεγάλη». Η λέξη κλειδί εδώ: το «ξανά». Και βέβαια περιέγραψε έντονα το σύστημα ως στημένο.

– Πολλοί μιλούν με τη λογική: «Ομπάμα θα λέτε και θα κλαίτε». Λίγοι βλέπουν πίσω από την ήττα της Κλίντον τη διάψευση της προσδοκίας επί ημερών του μαύρου προέδρου. Η Χίλαρι πήρε 5 εκατ. ψήφους λιγότερες από τον Ομπάμα του 2012. Ας μην ξεχνάμε πως ο Ομπάμα πήρε τις ΗΠΑ με 9 τρισ. χρέος και το πήγε στα 19 τρισ.

– Η Αμερική δεν είναι πια μοντέλο καπιταλιστικής συσσώρευσης. Η αυτοκρατορική εξάπλωσή της είναι στενά δεμένη με τη χρηματιστικοποίηση της οικονομίας, τεράστια ποσά που γίνονται συνεχώς επαναγορά μετοχών. Ταυτόχρονα με μια στρατιωτικοποίηση της εξωτερικής πολιτικής. Αμερική θα πει δολάριο (ως διεθνές αποθεματικό) αλλά και στρατός. Θα πει επίσης δομική διαφθορά του πολιτικού συστήματος. Σε αυτή τη γραμμή θα συνεχίσει – πιθανώς – ο Τραμπ.

– Πολύς λόγος γίνεται ήδη για τον μετασχηματισμό της δημοκρατίας. Αλήθεια, από ποιον; Από το ηγετικό παρεάκι της λιτότητας και της εξαθλίωσης στη Δυτική Ευρώπη; Από την Ευρώπη των συμπιεσμένων μισθών, της ελαστικοποίησης των εργασιακών σχέσεων, της ραγδαίας φτωχοποίησης των πληθυσμών λόγω της νεοφιλελεύθερης ορθοδοξίας; Τα καμώματα της νέας φτώχειας γεννούν συχνά και τέρατα. Ας μην το ξεχνάμε.  

– Διάφοροι αφελείς του σημερινού δικού μας αριστερού κυβερνώντος κόμματος είχαν φτιάξει ένα αφήγημα πως «Αμερική ίσον μείωση του χρέους μας». Αλήθεια, πότε αυτό, αν εξαιρέσουμε κάποιες γενικές διακηρύξεις του Λιου το τελευταίο διάστημα; Επίσης, από πότε ελέγχει πλήρως το ΔΝΤ η Αμερική και, άρα, αυτό συνεπάγεται και λύση του ελληνικού προβλήματος; Ο Ομπάμα μια χαρά είχε συμβιβαστεί και συμφωνήσει με τη Γερμανία στο θέμα μας, ή μήπως κάνω λάθος; Ο Τραμπ βλέπει ως ενιαίο χώρο σταθερότητας – σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες – τον άξονα Ελλάδα – Κύπρος, αλλά κανείς δεν ξέρει τη συνέχεια.