Η θερινή σχολή του Podemos

Προς τα πού οδεύει το Podemos; Έως πού φθάνουν οι διαφωνίες μεταξύ των ηγετικών του στελεχών; Τι πρέπει να κάνει για να αναπτυχθεί; Το κίνημα που μετατράπηκε σε κόμμα μόλις πριν από τρία χρόνια προκειμένου να αποτελέσει μια καινούργια πρόταση στο πολιτικό σύστημα βρίσκεται σε σταυροδρόμι. Εχει ισχυρή θεσμική παρουσία, όμως δεν θέλει να είναι θεσμικό. Γεννήθηκε από τις διαδηλώσεις, αλλά θα πρέπει να συνδυάσει τους δρόμους με την πολιτική πρακτική.

Από σήμερα και έως την Κυριακή, τα στελέχη του κόμματος θα πάρουν μέρος σε μια σειρά διαλέξεων και συζητήσεων με 250 ομιλητές και 100 στρογγυλά τραπέζια που θα ασχοληθούν με τα κρίσιμα θέματα για το μέλλον του κόμματος. Την ίδια ώρα, τα δύο βασικότερα στελέχη του Podemos, ο Πάμπλο Ιγκλέσιας και ο Ινίγκο Ερεχόν δείχνουν να έχουν διαφορετικές ιδέες και να θέλουν να ακολουθήσουν εντελώς διαφορετικούς δρόμους. Ο Ερεχόν κηρύσσει σήμερα την έναρξη των εργασιών που θα πραγματοποιηθούν στο Τμήμα Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Κομπλουτένσε, ενώ ο Ιγκλέσιας θα κηρύξει το τέλος των εργασιών την Κυριακή.

ΣΕ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΙΣΟΡΡΟΠΙΩΝ. Ο Χόρχε Λάγο, διευθυντής του ιδρύματος του Podemos, του Ινστιτούτου 25M (από τις 25 Μαΐου όταν είχαν αρχίσει οι διαδηλώσεις των Αγανακτισμένων στην κεντρική πλατεία της Μαδρίτης), εξηγεί ότι «ο βασικός σκοπός είναι να φέρουμε μαζί τους καλύτερους που μπορούμε και να σχεδιάσουμε το μέλλον του Podemos. Υπήρξε μια αναγκαία αλλαγή στο πολιτικό πλαίσιο και πρέπει να την εξετάσουμε. Το κόμμα δεν είναι πια το ίδιο, επειδή η πολιτική κατάσταση δεν είναι η ίδια και γι’ αυτό πρέπει να εξετάσουμε τις νέες συνθήκες και τις νέες προοπτικές. Και αυτό θα πρέπει να είναι το αποτέλεσμα ενός διαλόγου ανοιχτού, τίμιου, πλουραλιστικού, κατά τον οποίο οι διαφορές θα πρέπει να αντιμετωπισθούν συλλογικά».

Κατά την άποψη του στελέχους αυτού, που ήταν συνυπεύθυνο για την εκστρατεία των ευρωεκλογών του 2014, υπάρχουν κάποια κεντρικά θέματα για τις συζητήσεις: «Το Podemos πλέον αποτελεί μια θεσμική πραγματικότητα, και έτσι το Podemos των κινητοποιήσεων, το αουτσάιντερ πρέπει να σκέφτεται επίσης και ως Podemos θεσμικό». Στην αναζήτηση αυτής της ισορροπίας μπαίνει τώρα το κόμμα, τα ιδρυτικά μέλη του οποίου προέρχονται από ακαδημαϊκό περιβάλλον και έχουν συνηθίσει τις θεωρητικές αντιπαραθέσεις. «Γι’ αυτό», εξηγεί ο Λάγο, «όταν μιλάμε για το μαζικό κίνημα πρέπει να γνωρίζουμε τις ιδιαιτερότητες που έχει στην Ισπανία. Πρέπει να γίνει πολιτική δουλειά για το πώς θα χρησιμοποιήσουμε τους θεσμούς, χωρίς να ξεχνάμε ότι προήλθαμε από τους δρόμους – και οι δρόμοι δεν είναι μόνο τα συνδικάτα, ούτε τα κοινωνικά κινήματα, αλλά και εκατομμύρια πολίτες, άλλοι οργανωμένοι και άλλοι όχι, που ακόμα δεν μας έχουν δώσει ένα ποσοστό αρκετά μεγάλο ώστε να κυβερνήσουμε. Χρειαζόμαστε ακόμα την υποστήριξη πολλών για να κάνουμε το πρόγραμμά μας πραγματικότητα».

Οι ομιλίες και οι συζητήσεις στη θερινή σχολή του Podemos – στις οποίες υπολογίζεται ότι θα πάρουν συνολικά μέρος σχεδόν 1.000 άτομα – θα αφορούν διάφορα θέματα, από την πολυπολιτισμικότητα και τη συνταγματική διαδικασία, τη φεμινιστική προσέγγιση, τις πολιτικές αλλαγές στην Ευρώπη, την πορεία των κοινωνικών κινημάτων και τις σχέσεις μεταξύ δημοκρατίας, καπιταλισμού και ηγεμονίας. Μεταξύ των ομιλητών θα είναι διανοητές όπως ο Τόνι Νέγκρι, η Σαντάλ Μουφέ και ο Αρτούρο Καρμονά, στενός συνεργάτης του Μπέρνι Σάντερς.

«ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΝΟΙΧΤΟΙ ΣΕ ΟΛΑ». «Οι συμμετέχοντες θα μπορούν να συμμετέχουν άμεσα ή έμμεσα στις συζητήσεις, όμως υπάρχει και πολύς κόσμος που αισθάνεται κοντά στο Podemos και πιστεύω ότι έχουν κάτι ενδιαφέρον να προσθέσουν στον προβληματισμό μας, παρότι δεν είναι οπαδοί ή μέλη του κόμματος. Μας ενδιαφέρουν οι απόψεις όλων», συνεχίζει ο Λάγο. «Πιστεύω ότι είναι πολλοί οι Ισπανοί που ελπίζουν να έχει δίκιο το Podemos για τα όσα λέει ή σκοπεύει να κάνει, όμως ακόμα δεν έχουμε την πλειοψηφία μαζί μας στις κάλπες. Ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο πρέπει οι συζητήσεις μας να είναι όσο πιο ανοιχτές γίνεται».

Οι διοργανωτές θα προσπαθήσουν όμως οι συζητήσεις να μην πάρουν μόνο μια θεωρητική χροιά. «Πιστεύω ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα στις ανοιχτές, συλλογικές αντιπαραθέσεις. Δεν πρέπει να κρύβουμε τις διαφορές, αλλά να τις αναδεικνύουμε. Δεν υπάρχει κανένα μειονέκτημα σε αυτή την στάση. Ολες αυτές τις συζητήσεις δεν πρέπει να τις δούμε μόνο από την πολιτική σκοπιά, αλλά και από την κοινωνική. Είμαστε ανοιχτοί σε όλα. Δεν μπορώ να φανταστώ ότι κάποιος φοβάται πως κινδυνεύει από περισσότερη δημοκρατία».

Ο Λάγο προειδοποιεί πως υπάρχει και ένα άλλος κίνδυνος: να γίνει κατηγοριοποίηση των συμμετεχόντων. Κάποιοι να διαχωρίσουν δηλαδή τους χίπστερς από τους εργαζομένους ή να κάνουν διαχωρισμούς βάσει πολιτιστικών ενδιαφερόντων. Οπως και ο Ινίγο Ερεχόν, έτσι και ο Λάγο αρνείται αυτές τις διαφορές και θεωρεί πολύ πιο ενδιαφέρον «να αναλύσουμε ποια είναι τα κοινά μεταξύ των διαφορετικών εκφράσεων. Το να δώσουμε βάρος μόνο σε ένα από αυτά τα στοιχεία είναι λάθος» καταλήγει. «Η δύναμη του Podemos είναι πως υπάρχουν διαφορετικοί τρόποι να βλέπεις τα πράγματα».