Ο «καλός Τραμπ», ο «κακός Τραμπ» και τα κλειδιά του Λευκού Οίκου

Οπως συνέβη και στη Βρετανία πριν από τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος για την ΕΕ, οι αναλυτές στις ΗΠΑ φαίνεται να έχουν υποτιμήσει τον βαθμό δυσαρέσκειας. Το 70% των αμερικανών ψηφοφόρων πιστεύει ότι οι ΗΠΑ ακολουθούν λάθος πορεία και περισσότεροι από τους μισούς δηλώνουν πως «δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα». Ακόμα πιο ανησυχητικό, για μια χώρα που περηφανεύεται ότι βρίσκεται σε πορεία προόδου, το 58% δηλώνει πως πιστεύει ότι η επόμενη γενιά θα ζήσει χειρότερα από τους γονείς της.

Υπάρχουν αρκετοί ψηφοφόροι ώστε να εκλεγεί ο Ντόναλντ Τραμπ στην προεδρία; Η απλή απάντηση είναι ναι. Ακόμα και πριν από τα προβλήματα υγείας της Χίλαρι Κλίντον, η κούρσα για τον Λευκό Οίκο φαινόταν σκληρή. Ο Τραμπ έχει καλύψει το προβάδισμα της Χίλαρι που ήταν οκτώ ποσοστιαίες μονάδες και τώρα δίνουν μάχη στήθος με στήθος.

ΤΟ ΑΒΕΒΑΙΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ. Ο Τραμπ φαίνεται να πηγαίνει καλύτερα στη Φλόριδα, τη μεγαλύτερη από τις σημαντικές, για το αποτέλεσμα, πολιτείες. Αρκετές άλλες πολιτείες που έκλιναν προς την Κλίντον, όπως το Οχάιο, έχουν επιστρέψει στην κατηγορία του «αβέβαιου αποτελέσματος». Ακόμα και αν τα πράγματα συνεχίσουν όπως είναι τώρα, ο Τραμπ θα χάσει επειδή η Χίλαρι προηγείται ή είναι ισόπαλη σε όλες τις πολιτείες οι οποίες στήριξαν τον Μπαράκ Ομπάμα το 2008 και το 2012. Παρ’ όλα αυτά, τα αρνητικά ποσοστά της Δημοκρατικής υποψηφίου συνεχίζουν να αυξάνονται. Αυτή τη στιγμή το 55% των ψηφοφόρων έχει αρνητική γνώμη για εκείνη. Κανένας Δημοκρατικός υποψήφιος στη σύγχρονη ιστορία των ΗΠΑ δεν είχε τόσο αρνητικά ποσοστά.

Επειτα από ένα τέταρτο του αιώνα αμφισβητήσιμης ειλικρίνειας, η Χίλαρι Κλίντον δεν μπορεί να κάνει κάτι για να ενισχύσει την αξιοπιστία της στους ψηφοφόρους στο μικρό διάστημα που απομένει έως τις εκλογές του Νοεμβρίου. Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να εκμεταλλευτεί τα απανωτά λάθη του Τραμπ.

Για τους Ρεπουμπλικανούς, αυτή η προεκλογική εκστρατεία υπήρξε η ιστορία δύο Τραμπ. Του «καλού Τραμπ» που με τις επιθέσεις του στο πολιτικό κατεστημένο συγκίνησε τους ψηφοφόρους. Και του «κακού Τραμπ» που εκτοξεύει τη μία προσβολή μετά την άλλη. Δεν είναι περίεργο ότι τα αρνητικά του ποσοστά φθάνουν το 60%, το υψηλότερο ποσοστό οποιουδήποτε υποψηφίου και των δύο κομμάτων στη σύγχρονη ιστορία. Εάν η Κλίντον κάνει πολύ μελετημένες κινήσεις, ο Τραμπ δεν κάνει τίποτα μελετημένο. Οσο ο νεοϋορκέζος επιχειρηματίας αυτοσχεδιάζει τόσο χειρότερα τα κάνει. Θα έπρεπε να λειτουργεί ως δοχείο για τον αμερικανικό θυμό, όχι για να προβάλλει τον δικό του.

ΑΠΟ ΤΟ ΧΡΙΣΜΑ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ. Στις ρεπουμπλικανικές προκριματικές εκλογές, ο Τραμπ προσβάλλοντας διαρκώς, έφθασε να κερδίσει το χρίσμα. Ομως δεν μπορεί να κάνει το ίδιο στις εκλογές του Νοεμβρίου. Μετριοπαθείς, ανεξάρτητοι και συντηρητικοί Δημοκρατικοί θέλουν έναν ηγέτη ειλικρινή, που να έχει όμως αξιοπρέπεια και σεβασμό. Οι Αμερικανοί θέλουν τον Τραμπ να λέει την αλήθεια και να δείχνει «προεδρικός». Εκείνο που χρειάζεται είναι να γίνει πιο συγκεκριμένος στα όσα λέει. Η καλύτερη στιγμή του είναι όταν εκφράζει τη λαϊκή οργή και την απαίτηση για αλλαγή. Στα οικονομικά θέματα, μεγάλες είναι οι κοινωνικές ομάδες που συμμερίζονται τις ιδέες του Τραμπ. Θέλουν σημαντική μείωση των κρατικών δαπανών. Θέλουν να ελέγχουν οι ίδιοι την ιατροφαρμακευτική τους περίθαλψη. Θέλουν να μπορούν να ζητούν προσωπικά τον λόγο από τους δασκάλους των παιδιών τους για όσα γίνονται στο σχολείο. Αυτά θέλουν να ακούσουν από τον Τραμπ, που όμως προτιμά πιο γενικές τοποθετήσεις.

Ο Ντόναλντ Τραμπ, παρατηρεί ο Φρανκς Λουτζ στους «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς», χρειάζεται να πάρει τα σωστά μαθήματα από την ψηφοφορία για το Brexit. Εκείνο που κάνει σχετικό το δημοψήφισμα στη Βρετανία με τις εκλογές στις ΗΠΑ δεν είναι το αποτέλεσμα, είναι η πικρία των ψηφοφόρων. Κανείς δεν θέλει να του κάνει μαθήματα ένας επαγγελματίας πολιτικός τον οποίο αντιπαθεί. Ο Τραμπ μπορεί να εκμεταλλευτεί αυτό το κύμα αντίδρασης προς το πολιτικό κατεστημένο, παραμένοντας ταυτόχρονα ήπιος στις δηλώσεις του – αυτό ίσως είναι το κλειδί για τον Λευκό Οίκο.

Το παράδοξο γι’ αυτό το αουτσάιντερ, που στην αρχή της προεκλογικής εκστρατείας, πέρυσι, για το χρίσμα του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος κανείς δεν έπαιρνε σοβαρά, είναι πως έχει φτάσει αυτή τη στιγμή να καθορίζει την ατζέντα της καμπάνιας για τον Λευκό Οίκο. Ο,τι κι αν κάνει η Χίλαρι, είναι οι δικές του προσβολές που αναπαράγονται κατά κόρον, οι δικές του δηλώσεις που προκαλούν τα περισσότερα σχόλια, η δική του προκλητική συμπεριφορά που συζητιέται από τους ψηφοφόρους. Η Χίλαρι δείχνει να ακολουθεί καθώς ο Τραμπ, παραβιάζοντας συχνά τους κανόνες της πολιτικής ορθότητας, την αναγκάζει να αντιδρά στο δικό του πεδίο, φθάνοντάς τη στο σημείο ακόμα και να βρίσει τους ψηφοφόρους του, όπως πρόσφατα που τους αποκάλεσε «αξιοθρήνητους».