[Καλημέρα σας] Το αθέατο δίπλα μας

Ενα ακόμη σημείωμα, ως συμπλήρωμα στις χθεσινές μας σκέψεις, όσον αφορά την αναζήτηση ηλικιωμένων που έχουν χαθεί και τα πρόσωπά τους μας γίνονται γνωστά χάρις στις οθόνες της τηλεόρασης, τις στημένες κυρίως στις στάσεις και στις αποβάθρες του μετρό. Ετσι ή αλλιώς, πρόκειται για μια θεάρεστη πράξη, όσο και αν ο ηλικιωμένος που έχει χαθεί δεν θα αναγνωρίσει ο ίδιος το πρόσωπό του για να επανέλθει στην οικογένειά του που τον αναζητά. Αφού η αρρώστια του είναι αυτή ακριβώς, να μην μπορεί να αναγνωρίσει το πρόσωπό του, το κυριότερο στοιχείο της ταυτότητάς του, ταυτότητα που μια ζωή την έφερε ως τη μόνη του πραγματικότητα, ενώ τώρα έχει δημιουργηθεί μια άβυσσος ανάμεσα σε αυτό που πίστευε ότι ήταν και σε εκείνο που έχει καταλήξει. (Με την ευκαιρία να σημειώσουμε ένα εξαίρετο διήγημα του Στάμου Τσιτσώνη με τον τίτλο «Γκρι» στο βιβλίο του «Πετεινός Νοτίων Προαστίων». Αφορά την περιπέτεια μιας γυναίκας που συναντάται με τη φωτογραφία της στην οθόνη των αναζητήσεων, όπως με κάτι που μας ξυπνάει μια γλυκιά αίσθηση ομοιότητας με ένα εντελώς άγνωστό μας πρόσωπο).

Ο προβληματισμός όμως που μας κάνει να συνεχίσουμε τις σκέψεις μας είναι τελείως διαφορετικός: γιατί άραγε έχουν επιλεγεί ως αποφασιστικά για την ανεύρεση ανθρώπων τόσο πολυσύχναστα σημεία όπως οι σταθμοί και οι αποβάθρες του μετρό, όταν οι άνθρωποι στην πλειονότητά τους στους χώρους αυτούς, κουρασμένοι, απαυδισμένοι, με χίλιες δυο τέλος πάντων σκέψεις στο μυαλό του ο καθένας, προσπερνούν το πρόβλημα του άλλου όσο σοβαρό και αν είναι, σαν κάτι που δεν τους αφορά; Οποιος χρησιμοποιεί το μετρό ή και τα άλλα μέσα μαζικής μεταφοράς, αν μπορεί να αποφανθεί με βεβαιότητα για κάτι, είναι τούτο: είτε είναι συγκεντρωμένοι στις οθόνες του κινητού τους είτε κοιτάζουν απλανώς στο κενό, τους ανθρώπους τους απασχολεί τόσο πολύ ο εαυτός τους ώστε την καλοσύνη που απαιτείται για να ρίξει κανείς ένα βλέμμα στους άλλους τη λογαριάζει κάτι περισσότερο από χάσιμο χρόνου – αδιανόητη πολυτέλεια. Οταν την ίδια την πραγματικότητα όπως εξελίσσεται συχνά μπροστά στα μάτια μας, τη θεωρούμε ως μια εκδοχή ενός αναπαριστάμενου δράματος, αντιλαμβάνεται κανείς σε ποιο βαθμό η οθόνη της τηλεόρασης κάνει την αναπαραγόμενη σπαρακτική πραγματικότητα να μοιάζει με εικονική.