«Είμαι άδειος, είναι σαν να μου ξερίζωσαν την καρδιά»

Τουλάχιστον 84 άνθρωποι, ανάμεσά τους 10 παιδιά καθώς και αρκετοί ξένοι, τουρίστες ή φοιτητές, έχασαν τη ζωή τους από την επίθεση του 31χρονου Μοχάμεντ Λαχουαϊέζ Μπουλέλ στη Νίκαια την Ημέρα της Βαστίλλης: 49 τραυματίες παρέμεναν χθες σε κρίσιμη κατάσταση. Η διαδικασία της ταυτοποίησης των θυμάτων προχωράει αργά, ονόματα και προσωπικές ιστορίες αρχίζουν σιγά σιγά να συνθέτουν την πλήρη εικόνα της τραγωδίας.

Η Φατιμά Τσαριχί, 60 ετών, Μαροκινή, κάτοικος Γαλλίας: «Ηταν το πρώτο θύμα. Ο αδελφός μου προσπάθησε να την επαναφέρει στη ζωή αλλά οι γιατροί μάς είπαν πως πέθανε επιτόπου» δήλωσε ένα από τα επτά παιδιά της, ο 28χρονος Χαμζά. «Η μητέρα μου φορούσε μαντίλα και πίστευε στο πραγματικό Ισλάμ – όχι το Ισλάμ των τρομοκρατών» πρόσθεσε.

Ο 28χρονος Μικαέλ Πελεγκρινί, η μητέρα του Βερονίκ Λιόν, οι παππούδες του, Φρανσίς και Κριστιάν Λοκατελί, τα πεθερικά της μητέρας του Ζιζέλ και Ζερμέν Λιόν: έξι από τα επτά μέλη μιας οικογένειας που έμενε σε διαφορετικές πόλεις της Γαλλίας και είχαν συναντηθεί στη Νίκαια προκειμένου να γιορτάσουν την Ημέρα της Βαστίλλης έχασαν τη ζωή τους στην επίθεση. Μόνον ένας επέζησε, ο γιος τής Ζιζέλ και του Ζερμέν Λιόν, ο Κριστόφ, ο οποίος έχει κλειστεί έκτοτε στη σιωπή.  Ο 27χρονος Τιμοτέ Φουρνιέ, καπνοπώλης από το Παρίσι: σκοτώθηκε προστατεύοντας την έγκυο στον έβδομο μήνα σύζυγό του, την οποία έσπρωξε στο πλάι δευτερόλεπτα πριν τον παρασύρει το φορτηγό.  

Και τα παιδιά: ο τετράχρονος Κιλιάν, που σκοτώθηκε μαζί με τη μητέρα του, ο 11χρονος Μπρόντι Κόουπλαντ από το Τέξας που σκοτώθηκε μαζί με τον πατέρα του, η 12χρονη Αμί, κόρη ενός δημοσιογράφου του περιοδικού «Ressources», ο επτάχρονος Γιάννης, μαζί με τον αδελφό του και τη 49χρονη γιαγιά τους Λοράνς Ταβέ και ένας ακόμη Γιάννης, ηλικίας τεσσεράμισι χρόνων. «Είμαι άδειος. Δεν υπάρχει πια τίποτε εδώ» δήλωσε ο πατέρας του, Μικαέλ Κοβιό, στην «Parisien» δείχνοντας τον θώρακά του. «Είναι σαν να μου ξερίζωσαν την καρδιά».

Η οικογένεια καταγόταν από την Γκρενόμπλ, ζούσε στη Νίκαια μόλις τρία χρόνια. Ο Γιάννης λάτρευε τη θάλασσα, «το πάθος του ήταν να πετάει μέσα βότσαλα». Ηταν η πρώτη φορά που τον πήγαν να δει τα πυροτεχνήματα στον διάσημο παραλιακό δρόμο της Νίκαιας. «Ημασταν στην πλαζ μαζί με τη σύζυγο ενός φίλου, τις ανιψιές της και τα δύο της παιδιά. Ο Γιάννης ήταν πανευτυχής, χοροπηδούσε πέρα – δώθε, έκανε σαν τρελός μαζί με τους φίλους του. Ηταν μια όμορφη βραδιά…».  Με το που ολοκληρώνεται το σόου, η παρέα ανεβαίνει στην Promenade des Anglais με κατεύθυνση το αυτοκίνητο. Ο Μικαέλ βλέπει μόλις την τελευταία στιγμή το φορτηγό. «Ο γιος μου ήταν λίγο πιο μακριά με τους φίλους του… Το μόνο που πρόλαβα να κάνω ήταν να αρπάξω τη σύζυγό μου, να τη σπρώξω στο πλάι και να πέσω κάτω. Το φορτηγό πέρασε στα 10 εκατοστά. Οταν σηκώθηκα, υπήρχε όλος αυτός ο κόσμος και εγώ προσευχόμουν στον Θεό να είναι καλά ο Γιάννης. Οταν τον είδα πεσμένο στο έδαφος, κατάλαβα αμέσως. Εμοιαζε με τον Αϊλάν, τον μικρό πρόσφυγα που βρέθηκε πνιγμένος σε μια παραλία της Τουρκίας». Αρνούμενος να δεχθεί τι είχε συμβεί, ο Μικαέλ άρπαξε τον μοναχογιό του και άρχισε να τρέχει όσο πιο γρήγορα μπορούσε προς το νοσοκομείο, δύο χιλιόμετρα μακριά. Κάπου 600 μέτρα πιο πέρα, σταμάτησαν τρεις νεαροί μέσα σε ένα αυτοκίνητο, να τον βοηθήσουν. Λίγο πιο πέρα συνάντησαν ένα ασθενοφόρο. Αλλά ήταν αργά.