Το «εν εαυτοίς» ερώτημα των ημερών είναι πολύ απλό. Πώς γίνεται: α) Η Κύπρος, με πλήρως διαλυμένο το τραπεζικό της σύστημα, «να βρίσκει τα πόδια της» σε λιγότερο από μια τριετία χρεοκοπικής αποδομήσεως; Και β) πώς μια πτωχευμένη και καταρρέουσα Ιρλανδία να επιτυγχάνει απίστευτους αναπτυξιακούς ρυθμούς της τάξεως του 26%;
Αυτά βεβαίως δεν είναι το αποτέλεσμα είτε θαυματουργίας είτε τυχαιότητος. Συνιστούν απότοκα συγκεκριμένων πολιτικών και παραγωγικών αποφάσεων από τα πολιτικά συστήματα που επιτυγχάνουν (με διακομματικές συναινέσεις) να εξυγιάνουν την κατάσταση και ν' ανατάξουν οικονομικούς ρυθμούς.  Το απλοϊκό λοιπόν ερώτημα παραμένει: τι συμβαίνει «με τα καθ' ημάς»; Και γιατί; Λάθος φάρμακο; Αναμφίβολα. Εφόσον το παραδέχονται κι εκείνοι που το συνταγογράφησαν. Ή μήπως κάτι πέραν τέτοιων πρωθύστερων διαγνώσεων; Η απάντηση ως προς αυτό είναι αβίαστα κατηγορηματική: οπωσδήποτε! Καθώς ούτε οι κραυγαλέες ενδοελληνικές παθογένειες εξέλιπαν, ούτε τα αίτια που τις προκαλούν (και οι νοοτροπίες που τις επιλιπαίνουν) αναιρέθηκαν. Οπόταν και οι αναπαραγόμενες κακοδαιμονίες παραμένουν, ακυρώνοντας τις προοπτικές.
Η οδυνηρή μας αλήθεια με όρους γενναιόφρονος αυτοσκοπήσεως. Η οποία όχι απλώς πρέπει να επιχειρείται από το σύνολο πολιτικό σύστημα (που βρίσκεται κυριολεκτικά σε διχαστικό παροξυσμό!), αλλ' αντιθέτως επιβάλλεται να συστηματοποιείται. Αποβαίνοντας συνεχής άσκηση και ταυτοχρόνως επίμονη στοχοθεσία. Που σημαίνει ουσιαστικά:
1. Αποδόμηση (επιτέλους) προσδιορίσιμων αδυναμιών και αδυσώπητων κακοδαιμονιών που διέπουν το εθνικό γίγνεσθαι. Και που οδήγησαν συν τω χρόνω στην απολύτως προβλεπτή κατολίσθηση.
2. Επανασύσταση και θεσμών και διαδικασιών αφενός και αλλαγή νοοτροπιών και συμπεριφορών αφετέρου. Με όρους πολιτικής αρτιότητος και αναλόγου διαχειρίσεως των δημοσίων πραγμάτων.
Μόνον έτσι μπορεί κι επιβάλλεται: α) Να προκύψουν επιτέλους επαρκείς προϋποθέσεις αναγκαίων υπερβάσεων και εξόδου από τις καταθλιπτικές στενωπούς. β) Ν' αποκλεισθεί αποτελεσματικά επανάληψη των ιδίων λαθών και αναπαραγωγή των ιδίων κακών. Επομένως και των αυτών δοκιμασιών, για τις οποίες οι εθνικές αντοχές ήδη εξαντλούνται.
Εάν λοιπόν δεν υπάρξουν οι αναγκαίες επανεκτιμήσεις και αποφασιστικές τομές, η Ελλάδα ως χώρα θα σέρνεται από Μνημόνιο σε Μνημόνιο! Και θα εκλιπαρεί για δόσεις (και υποδόσεις) δανειακού ελέους, από άτεγκτους εταίρους και ανοικτήρμονες οργανισμούς. Που θα περιστέλλουν δυνάμει τα κατάλοιπα της εθνικής κυριαρχίας. Καθώς «τα δάνεια (κατά Μένανδρον) δούλους τους ελευθέρους ποιεί».
Υπό το φως αυτών των σημάνσεων, εκείνο που πρέπει αρκούντως να συνειδητοποιηθεί απ' όλους είναι ότι η ουσία και τα αίτια του προβλήματος βρίσκονται στα επέκεινα. Καθώς ο εθνικός οργανισμός βρίσκεται από πολλού εν πολλοίς διασωληνωμένος στην Εντατική.
Κατακλείδα: το θέμα κατάντησε μεν οικονομικό. Της πτωχεύσεως όμως προηγήθηκε η χρεοκοπία βασικών αξιακών περισσευμάτων και η διάβρωση των φυσικών αντιστάσεων. Εναντι της καλπάζουσας σήψης και της ωχαδελφικής ανοχής.
Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από