[Κραυγές και ψίθυροι] Στην αρένα

Συνέβη πριν από αρκετά χρόνια σε διεθνή αγώνα του Ολυμπιακού στο ΟΑΚΑ, όπου βρέθηκα σε εξέδρα σκληροπυρηνικών οπαδών. Ενας τύπος, πίσω μου ακριβώς, σε όλη τη διάρκεια του ματς σχολίαζε μεγαλοφώνως τις φάσεις ή απευθυνόταν στους ποδοσφαιριστές χρησιμοποιώντας αποκλειστικά αλλά ποικιλοτρόπως και με ευφάνταστο ομολογουμένως τρόπο μια λέξη που περιγράφει ένα συγκεκριμένο σημείο της γυναικείας ανατομίας. Μόλις όμως ο αγώνας τελείωσε, με σκούντηξε στον ώμο και μου είπε με ένα αδέξιο απολογητικό, σχεδόν παιδικό, ύφος που λες και ομόρφαινε το άχαρο πρόσωπό του: «Κυρία, συγγνώμη!». Ο άνθρωπος είχε μπει στην ψυχολογία της αρένας που δεν ξέρει από τύπους και κώδικες. Οταν επανήλθε όμως στα γράδα του, επανέκτησε τη λαϊκή αλλά αυθεντική αγωγή του.

Θυμήθηκα το περιστατικό με αφορμή το βίντεο που τράβηξε και ανέβασε χθες στο Διαδίκτυο οδηγός του ΟΑΣΑ στη γραμμή Ελληνικό – Σαρωνίδα. Ακόμη και αν το έκανε για να καταγράψει τι τραβούν οι επιβάτες λόγω των αραιών δρομολογίων, όπως λέγεται, το να εκθέτεις στη χλεύη του αλαλάζοντος κοινού, με όρους νούμερου σε τσίρκο, εξαντλημένους ανθρώπους είναι η επιτομή της ψυχολογίας της αρένας. Και αυτή η ιντερνετική αρένα είναι διαρκής. Δεν εξαντλείται στα ενενήντα λεπτά ενός ματς. Αδηφάγα και αδυσώπητη, ρίχνει τα θύματά της στα «λιοντάρια» του δημόσιου σχολιασμού τσαλαπατώντας στοιχειώδη προσωπικά δεδομένα. Ωστόσο οι άνθρωποι που έγιναν θέαμα, λόγω της κούρασης και της ταλαιπωρίας τους και κάποιοι έτοιμοι να λιποθυμήσουν, επέδειξαν αξιοπρέπεια και πολιτισμό που τελικά κατασπάραξε τον κανιβαλισμό της αρένας.