[Καλημέρα σας] Καλοκαιρινά δαιμόνια

Τις ειδικές σχέσεις του καθενός μας με το καλοκαίρι – τουλάχιστον για όσους ζουν στην Αθήνα – τις αποδεικνύει ένα αναντίρρητο γεγονός: όσες μέρες κι αν λείψει κανείς είτε για διακοπές είτε με οποιαδήποτε άλλη αφορμή, θα θεωρεί πάντα στο τέλος του καλοκαιριού ότι οι πιο ζεστές του μέρες – έστω κι αν απουσίαζε – ήταν ακριβώς εκείνες που ο ίδιος ήταν υποχρεωμένος να τις περάσει στην πρωτεύουσα. Σαν να μας επιφυλασσόταν σχεδόν νομοτελειακά μια απόλαυση που όμως διαψεύστηκε, γεγονός που κάνει το καλοκαίρι πρόσφορο για να σκεφτεί κανείς χίλια δυο πράγματα, όπως για παράδειγμα γιατί βάζει σε τόσο κίνδυνο, όσο καμιά άλλη εποχή, τις φιλικές, τις ερωτικές ή τις συζυγικές σχέσεις. Σάμπως το διάστημα που συνέβη να χωρίσουν δύο άνθρωποι μεταξύ τους – ανεξάρτητα αν υπήρξε μικρό ή μεγάλο – να τους άλλαξε σε τέτοιο βαθμό ώστε θα έπρεπε κανονικά να ξανασυστηθούν με την αγωνία ότι δεν θα γινόταν να ξαναποκτήσουν ποτέ την παλιά τους επαφή.

Είτε θέλουμε να το παραδεχτούμε είτε όχι, ένας είναι ο λόγος που κάνει ακόμη και τη σύντομη διάρκεια ενός χωρισμού μέσα στο καλοκαίρι να φαίνεται τόσο καταλυτική: ότι ο ερωτικός σύντροφος, ο φίλος, ο σύζυγος ή η σύζυγος μπορούσε να απολαμβάνει, ήταν μακριά, με έναν τρόπο που δεν θα μας μείνει μόνο για πάντα άγνωστος, αλλά δεν αποκλείεται να έκανε την απόλαυση, ακριβώς λόγω της απουσίας μας, ακόμη μεγαλύτερη. Μια απόλαυση που δεν τη μοιραζόμαστε και επιπλέον δεν την ελέγχουμε, μας κάνει να φανταζόμαστε πως ακόμη και ο πιο δικός μας άνθρωπος έχει γίνει κάτι σκοτεινό και μυστηριώδες. Γιατί σε παλαιότερα χρόνια δεν έμπαιναν σε καμιά απολύτως δοκιμασία σχέσεις ερωτευμένων, φίλων ή συζύγων όταν τύχαινε να λείψει ο ένας από τους δύο για πέντε, δέκα ή και είκοσι καμιά φορά χρόνια και ο λόγος του χωρισμού δεν ήταν για να απολαύσει κατά μόνας εκείνος που είχε φύγει. Αντίθετα, ήταν για να κουραστεί ή και να ταλαιπωρηθεί προκειμένου με τα καρπίσματα του μόχθου του να ευεργετηθεί όχι μόνο ο ίδιος αλλά και ο άλλος ή οι άλλοι που δεν είχαν μετακινηθεί – συχνά μάλιστα οι τελευταίοι ακόμη περισσότερο. Μην το συζητάμε, η ανισότητα, αν όχι στην απόλαυση, τουλάχιστον στη χαρά που τις τρεις άλλες εποχές του χρόνου μπορεί να είναι και επιλογή, γίνεται αβάσταχτη.